-Λίγα χιλιόμετρα από τα σύνορα, εκατοντάδες Αφγανοί, που έχουν ταξιδέψει επί μήνες από την πατρίδα τους, βλέπουν να εξανεμίζονται οι ελπίδες τους να φθάσουν στην δική τους «Γη της επαγγελίας».
Eπιμέλεια: Ευθύμιος Χατζηϊωάννου.
Εκρηκτική έχει γίνει η κατάσταση στην Ελλάδα με τους δεκάδες χιλιάδες των μεταναστών και των προσφύγων, που έχουν εισρεύσει στην χώρα μας και έχουν «εγκλωβιστεί» σε ελληνικό έδαφος, λόγω του κλεισίματος των βόρειων συνόρων μας από τους Σκοπιανούς.
Ακόμη και οι πιο ψύχραιμοι αναλυτές εκτιμούν, πλέον, ότι η κατάσταση αυτή έχει φθάσει στο απροχώρητο και ότι η ελληνική Κυβέρνηση αδυνατεί να την διαχειριστεί και να την ελέγξει, καθώς φαίνεται να εξαντλήθηκαν και τα όρια αντοχής και ανοχής της ελληνικής Κοινωνίας, που καλείται, για άλλη μια φορά ακόμη, να υποστεί τις συνέπειες της παράλογης και καταστροφικής αυτής μεταναστευτικής πολιτικής, που οδήγησε σε πρωτοφανή ανθρωπιστική κρίση. 
Δημοσίευμα ελληνικής εφημερίδας, που παρουσιάζει ρεπορτάζ για την σημερινή εικόνα, που υπάρχει στα ελληνοσκοπιανά σύνορα, αναφέρει, χαρακτηριστικά, ότι λίγα χιλιόμετρα από τα σύνορα, εκατοντάδες Αφγανοί, που έχουν ταξιδέψει επί μήνες από την πατρίδα τους, βλέπουν να εξανεμίζονται οι ελπίδες τους να φθάσουν στην δική τους «Γη της επαγγελίας»…
«Δίπλα στα αυτοκίνητα, που αναπτύσσουν μεγάλες ταχύτητες, περπατούν οικογένειες με τα παιδιά τους στους ώμους, στην αγκαλιά, σε καροτσάκια, ενώ κάποιοι είναι ξυπόλητοι και άλλοι με χιλιομπαλωμένα παπούτσια»
Το ρεπορτάζ αναφέρει, μεταξύ άλλων τα εξής:
«Πάνω στην ουδέτερη ζώνη, στα σύνορα μεταξύ Ελλάδας και Σκοπίων παίζεται τις τελευταίες ημέρες ένα μεγάλο δράμα: Άνθρωποι, που έχουν διανύσει χιλιάδες χιλιόμετρα από το Αφγανιστάν, καταρρέουν, όταν Αστυνομικοί της γειτονικής χώρας τους ενημερώνουν, ότι, πλέον, δεν μπορούν να περάσουν στα Σκόπια, συνεχίζοντας το ταξίδι τους προς την Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να δημιουργείται εκνευρισμός, καθώς, όταν οι Αφγανοί συνειδητοποιούν, ότι έχουν εγκλωβισθεί, διαμαρτύρονται και προκαλείται ένταση.
Από την άλλη πλευρά, στο ελληνικό έδαφος και στο βενζινάδικο, που βρίσκεται στον κεντρικό δρόμο, που οδηγεί στα σύνορα, κοντά στο ύψος του Πολύκαστρου, έχουν αποβιβαστεί πάνω από 3500 πρόσφυγες, αναμένοντας να τούς μεταφέρουν στην ουδέτερη ζώνη, ενώ εκατοντάδες απελπισμένοι από την πολυήμερη καθυστέρηση, φορτώνονται τα λιγοστά υπάρχοντά τους, παίρνουν από το χέρι τα παιδιά τους και ξεκινούν με τα πόδια να διανύσουν την 20 χιλιομέτρων απόσταση για την Ειδομένη…
Ένα ατελείωτο ανθρώπινο κομβόϊ είναι η εικόνα του δρόμου, 20 χιλιόμετρα πριν από τους Ευζώνους. Δίπλα στα αυτοκίνητα, που αναπτύσσουν μεγάλες ταχύτητες, περπατούν οικογένειες με τα παιδιά τους στους ώμους, στην αγκαλιά, σε καροτσάκια. Κάποιοι είναι ξυπόλητοι, άλλοι με χιλιομπαλωμένα παπούτσια! Υπάρχουν παιδιά, που μόλις έμαθαν να περπατάνε, ανάπηροι σε καροτσάκια, όλοι θεωρούν, ότι έρχονται πιο κοντά στο “ευρωπαϊκό όνειρο”, αν φθάσουν στην Ειδομένη.
«Καλύτερα να πεθάνω στην Ελλάδα, παρά να γυρίσω πίσω! Έπρεπε να μας σταματήσουν στην Τουρκία και να μας πουν, ότι δεν θα μας επιτραπεί να συνεχίσουμε από δω και πέρα»
Τι κι’ αν εθελοντές, μέλη της Ύπατης Αρμοστείας και των» Γιατρών Χωρίς Σύνορα» τους ενημερώνουν, ότι και στην ουδέτερη ζώνη θα αναγκαστούν να περιμένουν επί ημέρες, γιατί η “στρόφιγγα”, από πλευράς ΠΓΔΜ, έχει σφίξει. Θέλουν να είναι εκεί, ακόμα και αν τους λένε, ότι οι Αφγανοί δεν περνούν ή ότι θα χρειαστεί και «εκεί να περιμένουν.
Σύμφωνα με την Αστυνομία, περίπου 600 Αφγανοί έχουν “κοπεί” μέχρι στιγμής και παραμένουν στον καταυλισμό.
“Καλύτερα να πεθάνω στην Ελλάδα, παρά να γυρίσω πίσω” λέει απελπισμένος ο 24χρονος Καρίμ. Με σπουδές στην αγγλική λογοτεχνία, απέδρασε, όπως λέει, από τους Ταλιμπάν και ταξίδευε έναν μήνα για να φθάσει εδώ και τελικά να δει να ανακόπτεται το ταξίδι του. Κλαίγοντας δίπλα του, κάποιος άλλος 36χρονος συμπατριώτης του αναρωτιέται, γιατί δεν τους ενημέρωσαν νωρίτερα, ότι δεν θα μπορούσαν να περάσουν.
“Έπρεπε να μας σταματήσουν στην Τουρκία και να μας πουν, ότι δεν θα μας επιτραπεί να συνεχίσουμε από δω και πέρα” λέει χαρακτηριστικά.
«Μπορούν να περάσουν, μόνον όσοι Σύροι και Ιρακινοί έχουν διαβατήριο ή ταυτότητα και το υπηρεσιακό τους σημείωμα, ενώ υποβάλλονται σε σωματικό έλεγχο και εξονυχιστικό έλεγχο των χαρτιών τους»
Πάντως, ο καταυλισμός προσωρινής διαμονής στην Ειδομένη, τον οποίο επισκέφθηκε και ο Γερμανός πρόξενος, Ίνγκο Φον Φος, είναι τις τελευταίες ημέρες ασφυκτικά γεμάτος, με περισσότερους από 1.500 ανθρώπους. Οι ουρές είναι τεράστιες μπροστά από την σκηνή, που γίνεται διανομή τροφίμων και νερών, όπως και στη σκηνή- “ντουλάπα με ρούχα”, όπως την ονόμασαν οι εθελοντές, που την διαχειρίζονται- για να μοιράζουν ρούχα και παπούτσια. Ουρά υπάρχει και μπροστά στην ουδέτερη ζώνη, αφού οι έλεγχοι από την γειτονική χώρα έχουν γίνει εξαιρετικά αυστηροί και μπορούν να περάσουν, μόνον όσοι Σύροι και Ιρακινοί έχουν διαβατήριο ή ταυτότητα και το υπηρεσιακό τους σημείωμα. Υποβάλλονται, μάλιστα, και σε σωματικό έλεγχο, ενώ γίνεται και εξονυχιστικός έλεγχος των χαρτιών τους.
Μόνον κάτι νεαρά κορίτσια, που κάθονται περιμένοντας την σειρά τους, χαίρονται την ηλιόλουστη μέρα. Είναι χαρούμενες, γιατί “απέδρασαν από τον πόλεμο στην Συρία” κι’ ας αναγκάστηκαν να ταξιδεύουν κάτω από τόσο δύσκολες συνθήκες. Είναι καλοντυμένες, έχουν βάψει έντονα τα μάτια τους και φορούν χρωματιστές μαντίλες. Ονειρεύονται να φθάσουν στην Φιλανδία, όπου βρίσκονται συγγενείς τους και να συνεχίσουν εκεί την ζωή τους.
«Στο βενζινάδικο του Πολυκάστρου στήθηκε μεγάλος καταυλισμός, που μπορεί να φιλοξενήσει περί τα 2000 άτομα, ενώ έχουν μπει τουαλέτες και υπάρχουν σκηνές για πρωτοβάθμια ιατρική φροντίδα»
Ένας ακόμη, μεγάλος καταυλισμός, έχει στηθεί στο βενζινάδικο, στο ύψος του Πολυκάστρου, όπου γίνεται η πρώτη στάση των λεωφορείων, που μεταφέρουν τους πρόσφυγες από την Αθήνα. Ήδη, η Ύπατη Αρμοστεία έχει στήσει δύο μεγάλες σκηνές, χωρητικότητας 150-200 ατόμων η μία και 46 οικογενειακές σκηνές, χωρητικότητας περίπου δέκα ατόμων η κάθε μία. Παράλληλα, υπάρχουν 11 θερμαινόμενες σκηνές των «Γιατρών Χωρίς Σύνορα» για την διαμονή των ανθρώπων, καθώς και κάποιοι άλλοι χώροι των Γιατρών, που χρησιμοποιούνται για υπηρεσίες.
Στην ουσία πρόκειται για την ανάπτυξη ενός καταυλισμού, που μπορεί να φιλοξενήσει περί τα 2000 άτομα, ενώ έχουν μπει τουαλέτες και υπάρχουν σκηνές για πρωτοβάθμια ιατρική φροντίδα. “Βρίσκομαι εδώ τέσσερις ημέρες και ταξίδευα με την γυναίκα μου και το παιδί μου άλλες 40 ημέρες από το Αφγανιστάν” λέει ο Ομούρ και αναρωτιέται, μήπως πρέπει να ξεκινήσει να πάει, περπατώντας μέχρι την ουδέτερη ζώνη, αν και γνωρίζει, ότι τις τελευταίες δύο μέρες έχει απαγορευθεί η διέλευση στους ομοεθνείς του.
Σύμμαχός τους μόνο η… καλοκαιρία των ημερών, καθώς “εγκλωβισμένοι” πρόσφυγες βρίσκουν ευκαιρία να πλύνουν τα ρούχα τους και να τα απλώσουν στα λιγοστά δεντράκια του βενζινάδικου και τα παιδιά να ξεχαστούν για λίγο, παίζοντας μπάλα και άλλα παιχνίδια, λες και «έχουν πάει εκδρομή»…
