Πυκνώνουν οι απόψεις και οι τοποθετήσεις διαφόρων αναλυτών για ποια Ελλάδα πρέπει να μιλάμε σήμερα, σε ποια Ελλάδα πρέπει να αναφερόμαστε, χωρίς φυσικά οι απαντήσεις, σε κάθε περίπτωση να διαπνέονται από στοιχεία σωβινιστικού περιεχομένου. Ελλάδα λοιπόν, δεν είναι μόνο τα δέκα εκατομμύρια ψυχές, ή οι αναρίθμητες πανέμορφες παραλίες, και τα όμορφα βουνά, ή και το γεωγραφικό της στίγμα που σε πολλούς λαούς μπορεί να είναι ακόμα και άγνωστο. Ή ακόμα τα μνημόνια και οι κάθε είδους δανειακές υποχρεώσεις της, για να είμαστε μέσα στο κλίμα της σημερινής ζοφερής πραγματικότητας. Όταν αναφερόμαστε στην Ελλάδα, εννοούμε την ψυχή και το πνεύμα κάποιου λαού που πριν χιλιάδες χρόνια, στον ίδιο παραπάνω τόπο, στη γαλάζια και μοναδική θάλασσα και τα νησιά της, στα ίδια όμορφα μέρη, σε ένα μικρό κομμάτι γης έγραψε πάνω σε πέτρες , που διατηρούνται μέχρι τις μέρες μας, κάποιες έννοιες, ορισμένες λέξεις που παραμένουν μέχρι σήμερα αναπόσπαστα στοιχεία του παγκόσμιου πολιτισμού. Πρόκειται για κατοίκους που μετέτρεψαν διάφορες αταξίες σε ελληνικό θαύμα. Όπου το ελληνικό πνεύμα χωρίς γεωγραφικούς περιορισμούς δημιούργησε το πλαίσιο των περισσοτέρων επιστημών, καθώς αυτές έχουν ως πηγή την ελληνική σκέψη και διάνοια. Σε αυτή την Ελλάδα θα πρέπει να αναφερόμαστε, η οποία κουβαλά, είναι αχθοφόρος μεγάλων ονομάτων και πραγμάτων, με μια ανεξίτηλη ιδιαιτερότητα. Μια όμορφη ιδιαιτερότητα που θα πρέπει να μας ενώνει και να μας οδηγεί στην πρόοδο και τη δημιουργία. Και όχι στο περιθώριο.
