Η αποτυχία εκλογής του Φρίντριχ Μερτς είναι μια εξέλιξη απολύτως απρόβλεπτη και δείχνει ότι η επόμενη κυβέρνηση, ακόμα και αν τελικά εκλεγεί, ξεκινά με ισχυρό «κόντρα άνεμο».Η πρόεδρος της γερμανικής Βουλής Γιούλια Κλέκνερ έμοιαζε να μην πιστεύει αυτό που διαβάζει, όταν λίγο μετά τις 10 πρωί της Τρίτης ανακοίνωνε το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας για την εκλογή του καγκελάριου. 310 Ναι και 307 Όχι. Η αίθουσα πάγωσε και ο Φρίντριχ Μερτς βιάστηκε να αποχωρήσει. Ήταν μια εξέλιξη που κανείς δεν περίμενε και κανείς δεν ήταν πρόθυμος να σχολιάσει. Από τους 328 βουλευτές του κυβερνητικού συνασπισμού 18 δεν ψήφισαν υπέρ του, παρά τις διαβεβαιώσεις των τελευταίων ημερών και από τα δύο στρατόπεδα ότι υπάρχει πλήρης ενότητα και ομοψυχία στις τάξεις τους για το σχήμα και το πρόγραμμα της επόμενης κυβέρνησης.
Μεγάλο χτύπημα
Η εξέλίξη αυτή είναι ένα σοβαρό πλήγμα τόσο για τον ίδιο τον Μερτς όσο και για τον Λαρς Κλίνγκμπαϊλ, πρόεδρο του SPD και προαλειφόμενο για τη θέση του αντικαγκελαρίου, και δείχνει ότι η αισιοδοξία που προσπάθησαν και οι δύο να βγάλουν προς τα έξω δεν είναι κάτι που συμμερίζονται όλοι μέσα στα κόμματά τους. Ακόμα και αν τελικά ο Μερτς εκλεγεί καγκελάριος σε μια δεύτερη ή τρίτη ψηφοφορία, αφ’ ενός θα κουβαλάει πάντα τη σημερινή του ήττα, αφ’ ετέρου η καχυποψία μεταξύ των δύο κομμάτων θα αιωρείται μονίμως στην ατμόσφαιρα κάνοντας ακόμα δυσκολότερο το έργο του.
Επιπροσθέτως η σημερινή εικόνα στη Βουλή δεν συμβαδίζει με την εικόνα του δυναμικού ξεκινήματος που ήθελε να μεταδώσει και προς το εξωτερικό ο υποψήφιος καγκελάριος, ο οποίος προγραμμάτιζε ήδη να ταξιδέψει από αύριο σε Παρίσι και Βαρσοβία.
Αν το έργο της επόμενης κυβέρνησης ήταν εκ προοιμίου δύσκολο, η σημερινή εξέλιξη το κάνει να φαντάζει ακόμα δυσκολότερο. Η αντιπολίτευση έχει κάθε δικαίωμα να αναρωτιέται αν ένας καγκελάριος που συχνά δίχασε με τον λόγο του έχει την ικανότητα να ενώσει μια πολωμένη κοινωνία, όταν δεν κατάφερε στην πρώτη κιόλας δοκιμασία να ενώσει την ίδια την κυβέρνησή του.
Θα κρατήσουν την ψυχραιμία τους;
Απομένει τώρα να δούμε τις επόμενες κινήσεις και τις αποφάσεις των δύο κοινοβουλευτικών ομάδων, που θα πρέπει να είναι γρήγορες, άλλα όχι βιαστικές. Προφανώς το σοκ στο οποίο διατελούν από σήμερα το πρωί τα κομματικά επιτελεία δεν είναι ο καλύτερος σύμβουλος, αλλά η κοινωνία δεν μπορεί να περιμένει, όπως δεν μπορούν να περιμένουν και όλοι αυτοί εκτός συνόρων που εδώ και έξι μήνες ανυπομονούν να δουν μια λειτουργική κυβέρνηση στο Βερολίνο. Ο Φρίντριχ Μερτς θα πρέπει να ξεπεράσει την προσωπική του απογοήτευση και να μη λειτουργήσει παρορμητικά ή εκδικητικά, αν ελπίζει ότι μπορεί να μετατρέψει αυτό το εμπόδιο σε μια απλή μαύρη παρένθεση και όχι στην αρχή του πολιτικού του τέλους, πριν προλάβει καν να αρχίσει.
