-“Το ελληνικό εκλογικό αποτέλεσμα είναι η ψήφος ενός έθνους, το οποίο αντιστέκεται με ξεκάθαρη πλειοψηφία κατά μιας, τόσο ταπεινωτικής, όσο και καταπιεστικής κοινωνικής εξαθλίωσης”.
-“Η ελληνική Κυβέρνηση προσπαθεί να επιφέρει μια αλλαγή πολιτικής στην ευρωζώνη, αλλά βρίσκεται αντιμέτωπη με μία ξεροκέφαλη επιμονή σε μία πολιτική λιτότητας, που έχει αποδεδειγμένα αποτύχει”.
Επιμέλεια: Ευθύμιος Χατζηϊωάννου.
Σφοδρή επίθεση εναντίον των ηγεσιών της Ευρώπης και της Γερμανίας, για τον τρόπο, με τον οποίο αντιμετωπίζουν την Νομισματική και Πολιτική Ένωση, αλλά και για τους χειρισμούς τους απέναντι στην Ελλάδα, ασκεί ο μεγαλύτερος εν ζωή Γερμανός φιλόσοφος, Γιούργκεν Χάμπερμας, με άρθρο του στην εφημερίδα “Sueddeutsche Zeitung”. Ο Χάμπερμας κάνει λόγο για πολιτικούς «ζόμπι» και «διεφθαρμένες ελίτ», που εκμεταλλεύθηκαν τον ελληνικό λαό, ενώ τονίζει, ότι «είναι οι πολίτες, όχι οι τράπεζες, που πρέπει να έχουν τον τελευταίο λόγο για το ευρωπαϊκό πεπρωμένο».
Ο Γερμανός φιλόσοφος αποδίδει εύσημα στον Πρόεδρο της ΕΚΤ, Μάριο Ντράγκι, γιατί «προστάτευσε το απειλούμενο από καταστροφή κοινό νόμισμα», καλύπτοντας την «ανικανότητα» των ηγετών της ΕΕ. Ο Χάμπερμας κάνει εκτεταμένη αναφορά στο ελληνικό ζήτημα, λέγοντας, ότι «το εκλογικό αποτέλεσμα είναι ψήφος κατά της ταπεινωτικής δυστυχίας» και αναφέρει, ότι με αυτή την δημοκρατική νομιμοποίηση, η ελληνική Κυβέρνηση προσπαθεί να επιφέρει μια αλλαγή πολιτικής στην ευρωζώνη, αλλά βρίσκεται αντιμέτωπη με μία ξεροκέφαλη επιμονή σε μία πολιτική λιτότητας, που έχει βάρβαρες συνέπειες στην Ελλάδα και έχει αποδεδειγμένα αποτύχει.
“Η Γερμανία οφείλει την ώθηση στην οικονομική της ανάπτυξη στην εξυπνάδα των δανειστών-εθνών, τα οποία διέγραψαν περίπου το μισό των οφειλών της με το σύμφωνο του Λονδίνου το 1953”
Ο Χάμπερμας δεν φείδεται κριτικής και στην Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ για την λάθος στρατηγική, που, όπως λέει, ακολούθησε, αλλά και στην Γερμανίδα Καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ, την οποία θεωρεί συνυπεύθυνη για την κρίση, καθώς, όπως λέει, τα συμφέροντα των επενδυτών είναι γι’ αυτήν σημαντικότερα από την εξυγίανση της ελληνικής οικονομίας. Χαρακτηρίζει σκάνδαλο την δυστοκία, με την οποία αντιμετωπίζει τον ηγετικό της ρόλο η γερμανική Κυβέρνηση, σημειώνει δε, ότι η Γερμανία οφείλει την ώθηση στην οικονομική της ανάπτυξη στην εξυπνάδα των δανειστών-εθνών, τα οποία διέγραψαν περίπου το μισό των οφειλών της με το σύμφωνο του Λονδίνου το 1953. Ο ίδιος καταλήγει, ότι είναι οι πολίτες και όχι οι τράπεζες οι οποίοι πρέπει να έχουν τον τελευταίο λόγο για το ευρωπαϊκό πεπρωμένο.
“Ο Μάριο Ντράγκι με μια και μοναδική φράση, ότι θα αγοράσει εν ανάγκη κρατικά ομόλογα σε απεριόριστο ύψος, “έβγαλε τα κάστανα από την φωτιά” και προστάτεψε το άμεσα απειλούμενο από την καταστροφή ευρωπαϊκό νόμισμα”
Στο εκτενές άρθρο του στην “Sueddeutsche Zeitung” ο Γιούρκγεν Χάμπερμας αναφέρει συγκεκριμένα τα εξής::
«Η πρόσφατη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου ρίχνει άπλετο φως στο κατασκευαστικό λάθος μιας Νομισματικής Ένωσης, χωρίς Πολιτική Ένωση. Όλοι οι πολίτες θα έπρεπε να είναι ευγνώμονες στον Μάριο Ντράγκι, διότι με μια και μοναδική φράση προστάτεψε το άμεσα απειλούμενο από την καταστροφή νόμισμά τους.
Με την ανακοίνωσή του, ότι θα αγοράσει εν ανάγκη κρατικά ομόλογα σε απεριόριστο ύψος, “έβγαλε τα κάστανα από την φωτιά”. Έπρεπε να προλάβει, διότι οι ηγέτες (των χωρών της Ε.Ε.) ήταν ανίκανοι να δράσουν προς όφελος των κοινών συμφερόντων, έμειναν αιχμάλωτοι των επιμέρους εθνικών τους συμφερόντων και επέμειναν στην ακαμψία.
“Με την διαμάχη μεταξύ των ηγετών, οι οποίοι σκέφτονται μόνον τους εκλογείς-πελάτες τους, δεν θα φτάσουμε στις αναγκαίες δημοσιονομικές, οικονομικές και κοινωνικοπολιτικές αποφάσεις”
Εκείνα τα δραματικά γεγονότα του 2012 εξηγούν, γιατί ο Μάριο Ντράγκι κολυμπά αντίθετα με το ρεύμα μιας κοντόφθαλμης, ακέφαλης πολιτικής. Μετά την κυβερνητική αλλαγή στην Ελλάδα έλαβε αμέσως τον λόγο:
«Χρειαζόμαστε ένα ποιοτικό άλμα για την θεσμική σύγκλιση. Πρέπει να ξεφύγουμε από ένα σύστημα κανόνων της εθνικής οικονομικής πολιτικής και αντ’ αυτής να προχωρήσουμε σε περισσότερη ανεξαρτησία των κοινών θεσμών». Ακόμα και αν δεν θα το ανέμενε κανείς από έναν πρώην τραπεζίτη της “Goldman-Sachs”, ο Ντράγκι ήθελε να συνδυάσει αυτές τις καθυστερημένες θεσμικές μεταρρυθμίσεις με «περισσότερη δημοκρατική λογοδοσία».
Εδώ μίλησε κάποιος, ο οποίος είχε διαπιστώσει, ότι με την διαμάχη, η οποία διεξαγόταν κεκλεισμένων των θυρών μεταξύ των ηγετών, οι οποίοι σκέφτονται μόνον τους εκλογείς-πελάτες τους, δεν θα φτάσουμε στις αναγκαίες δημοσιονομικές, οικονομικές και κοινωνικοπολιτικές αποφάσεις. Σήμερα, τρεις μήνες αργότερα, η ΕΚΤ ασχολείται ξανά με το να αγοράσει χρόνο με έκτακτα δάνεια για Κυβερνήσεις, που δεν μπορούν να δράσουν.
“Το ελληνικό εκλογικό αποτέλεσμα είναι η ψήφος ενός έθνους, το οποίο αντιστέκεται με ξεκάθαρη πλειοψηφία κατά μιας, τόσο ταπεινωτικής, όσο και καταπιεστικής κοινωνικής εξαθλίωσης”
Επειδή για την γερμανική Κυβέρνηση τα συμφέροντα των επενδυτών, ήδη από τον Μάϊο του 2012, ήταν σημαντικότερα από το κούρεμα του ελληνικού χρέους για την εξυγίανση της ελληνικής οικονομίας, βρισκόμαστε ξανά σε κρίση. Τώρα έρχεται στην επιφάνεια η ύπαρξη ενός άλλου θεσμικού ελλείμματος.
Το ελληνικό εκλογικό αποτέλεσμα είναι η ψήφος ενός έθνους, το οποίο αντιστέκεται με ξεκάθαρη πλειοψηφία κατά μιας, τόσο ταπεινωτικής, όσο και καταπιεστικής κοινωνικής εξαθλίωσης, εξαιτίας της επιβληθείσας στην χώρα πολιτικής της λιτότητας. Επί της ψήφου καθεαυτής δεν μπορεί να υπάρξει καμιά παρερμηνεία: Ο ελληνικός λαός απορρίπτει την συνέχιση μιας πολιτικής, της οποίας την αποτυχία έχει ζήσει δραστικά στο πετσί του. Εξοπλισμένη με αυτή την δημοκρατική νομιμοποίηση η ελληνική Κυβέρνηση προσπαθεί να επιφέρει μια αλλαγή πολιτικής στην ευρωζώνη.
“Ο συμβιβασμός δεν αποτυγχάνει σε μερικά δισεκατομμύρια περισσότερα ή λιγότερα, ούτε καν σε αυτόν ή τον άλλο όρο, αλλά μόνον στην ελληνική απαίτηση για κούρεμα ή κάποια αντίστοιχη ρύθμιση”
Βρίσκεται, όμως, αντιμέτωπη στις Βρυξέλλες με τους εκπροσώπους των άλλων 18 Κυβερνήσεων, οι οποίοι δικαιολογούν την απόρριψή τους με την ψυχρή παραπομπή στην δική τους δημοκρατική εντολή.
Το βέβαιον είναι, ότι επί της ουσίας πρόκειται για μια ξεροκέφαλη επιμονή σε μια πολιτική λιτότητας, η οποία δεν γίνεται κυρίως αντικείμενο κριτικής μόνον στην διεθνή επιστήμη, αλλά είχε βάρβαρες συνέπειες στην Ελλάδα και αποδεδειγμένα έχει αποτύχει.
Πρέπει να καταστεί σαφές το απρεπές, μάλλον σκανδαλώδες της άρνησης (για πολιτικές διαπραγματεύσεις): Ο συμβιβασμός δεν αποτυγχάνει σε μερικά δισεκατομμύρια περισσότερα ή λιγότερα, ούτε καν σε αυτόν ή τον άλλο όρο, αλλά μόνον στην ελληνική απαίτηση, την απαίτηση της οικονομίας και του λαού, τον οποίο εκμεταλλεύθηκαν οι διεφθαρμένες ελίτ, για κούρεμα ή κάποια αντίστοιχη ρύθμιση, για παράδειγμα ένα μνημόνιο διαγραφής σε συνδυασμό με ανάπτυξη, ώστε να καταστεί δυνατή μια νέα αρχή. Αντ’ αυτής οι δανειστές επιμένουν στην αναγνώριση του “βουνού” του χρέους, το οποίο δεν μπορεί να αντέξει η ελληνική οικονομία. Επιμένουν, δηλαδή, παρά τις αμφιβολίες, στην τυπική αναγνώριση ενός πραγματικά ασήκωτου βάρους του χρέους.
“Οι εταίροι φοβούνται ένα ντόμινο και η Άνγκελα Μέρκελ δεν αισθάνεται ασφαλής με την δική της πλειοψηφία στο γερμανικό Κοινοβούλιο”
Μέχρι πρότινος επέμεναν, μάλιστα, στην απόλυτη εφαρμογή της εξωπραγματικής απαίτησης ενός πρωτογενούς πλεονάσματος πάνω από 4%. Αυτό μειώθηκε, βέβαια, στο επίσης μη ρεαλιστικό 1%, αλλά το μέλλον της Ε.Ε. εξαρτάται από την απαίτηση τω δανειστών να διατηρήσουν μια φαντασίωση.
Φυσικά και υπάρχουν πολιτικοί λόγοι για την επιμονή αυτή, καθώς φοβούνται ένα ντόμινο και η Άνγκελα Μέρκελ δεν αισθάνεται ασφαλής με την δική της πλειοψηφία στο γερμανικό Κοινοβούλιο. Αλλά μια λάθος πολιτική πρέπει, υπό το πρίσμα των αντιπαραγωγικών συνεπειών, να αναθεωρηθεί με τον ένα ή με τον άλλον τρόπο.
Δεν μπορώ να αξιολογήσω, κατά πόσον η στρατηγική της ελληνικής Κυβέρνησης είναι μελετημένη….
“Η ελληνική Κυβέρνηση καθιστά δύσκολη την κατανόηση της γραμμής της, ακόμα και σε αυτούς, που την συμπαθούν”
Σε κάθε περίπτωση, όμως, είναι προφανές, ότι οι Βίτελμπαχ δεν έφτιαξαν ένα λειτουργούν κράτος. Εν τούτοις, δεν μπορεί να εξηγηθεί, γιατί η ελληνική Κυβέρνηση καθιστά δύσκολη την κατανόηση της γραμμής της, ακόμα και σε αυτούς, που την συμπαθούν. Δεν διακρίνει κανείς μια λογική προσπάθεια να συνάψει συνασπισμούς, στο αν οι αριστεροί εθνικιστές υποστηρίζουν μια εθνοκεντρική προσέγγιση της αλληλεγγύης και αν θέλουν να παραμείνουν στην ευρωζώνη από φρόνιμους λόγους ή αν η προοπτική τους ξεφεύγει από τα όρια του εθνικού κράτους.
Ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε να αναπτύξουν ένα μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα, ώστε να το παρουσιάσουν στους εταίρους διαπραγματευτές τους στις Βρυξέλλες και το Βερολίνο. Ο Αμάρτια Σεν συνέκρινε ήδη τον περασμένο μήνα την επιβληθείσα, από την γερμανική Κυβέρνηση, πολιτική λιτότητας, με ένα “φάρμακο”, το οποίο περιέχει ένα τοξικό μίγμα από αντιβιοτικά και ποντικοφάρμακο.
“Η ελληνική Κυβέρνηση θα έπρεπε να αποκρούσει με συνέπεια τις νεοφιλελεύθερες θρασύτητες με έναν κεϋνσιανικό διαχωρισμό του “φάρμακου” της Μέρκελ, αλλά συγχρόνως θα έπρεπε να γίνει αξιόπιστη, προχωρώντας σε εκμοντερνισμό του κράτους και της οικονομίας”
Η ελληνική Κυβέρνηση θα έπρεπε να αποκρούσει με συνέπεια τις νεοφιλελεύθερες θρασύτητες με έναν κεϋνσιανικό διαχωρισμό του “φάρμακου” της Μέρκελ, αλλά συγχρόνως να γίνει αξιόπιστη, προχωρώντας σε εκμοντερνισμό του κράτους και της οικονομίας, με επιμερισμό των βαρών και με την καταπολέμηση της διαφθοράς και της φοροδιαφυγής.
Αντ’ αυτών οι Έλληνες στράφηκαν στις ηθικολογίες -σε ένα παιχνίδι επικρίσεων….
Η αδύναμη, όμως, εμφάνιση της ελληνικής Κυβέρνησης δεν αλλάζει τίποτα στο σκάνδαλο, ότι οι πολιτικοί στις Βρυξέλλες και το Βερολίνο αρνούνται να προσεγγίσουν τους συναδέλφους τους από την Αθήνα, ως πολιτικούς. Εμφανίζονται, βέβαια, ως πολιτικοί, αλλά μιλάνε μόνον με τον οικονομικό τους ρόλο, ως δανειστές. Αυτή η μεταμόρφωση σε ζόμπι, έχει το νόημα να δώσουν στην υποκρυπτόμενη χρεωκοπία του (ελληνικού) κράτους την μορφή μιας διαδικασίας απολιτικής, ως εάν επρόκειτο για ιδιωτικού δικαίου διαδικασία ενώπιον αστικών δικαστηρίων.
“Πίσω από την μάσκα των δανειστών πρέπει να εμφανιστεί το πραγματικό πρόσωπο των πολιτικών, διότι, μόνον τότε μπορούν να κληθούν για λογοδοσία, ως πολιτικοί, για μια αποτυχία, η οποία εξαπλώθηκε μαζικά”
Διότι, έτσι είναι ακόμα πιο εύκολο να αποκρυβεί η πολιτική συνευθύνη τους. Ο Τύπος μας γελοιοποιεί την πράξη της μετονομασίας της τρόϊκας, είναι πράγματι κάτι σαν μια μαγική πράξη. Σε αυτήν, όμως, εκφράζεται η νόμιμη επιθυμία, να εμφανιστεί πίσω από την μάσκα των δανειστών πραγματικά το πρόσωπο των πολιτικών. Διότι, μόνον τότε μπορούν να κληθούν για λογοδοσία, ως πολιτικοί, για μια αποτυχία, η οποία εξαπλώθηκε μαζικά.
Η Άνγκελα Μέρκελ έβαλε εξ αρχής το ΔΝΤ στο πλοίο με τις αμφισβητούμενες ενέργειές της για την σωτηρία (της Ελλάδας). Αυτό είναι υπεύθυνο για την δυσλειτουργία του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος, ενώ, ως θεράπων ιατρός, πρέπει να φροντίζει για την σταθερότητά του και να ενεργεί, επομένως, προς το κοινό συμφέρον των επενδυτών, ιδίως των θεσμικών επενδυτών.
“Οι πολίτες και όχι οι τράπεζες, είναι αυτοί, οι οποίοι πρέπει να έχουν τον τελευταίο λόγο για το ευρωπαϊκό πεπρωμένο”
Ως σκάνδαλο μέσα στο σκάνδαλο, είναι η δυστοκία με την οποία αντιμετωπίζει τον ηγετικό της ρόλο η γερμανική Κυβέρνηση. Η Γερμανία οφείλει την ώθηση στην οικονομική της ανάπτυξη -από την οποία ακόμα και σήμερα τρέφεται- , στην εξυπνάδα των δανειστών-εθνών, τα οποία διέγραψαν περίπου το μισό των οφειλών της με το σύμφωνο του Λονδίνου το 1953.
Αλλά δεν είναι μόνον η ηθική αμηχανία, που μας προβληματίζει, αλλά και ο πολιτικός πυρήνας του θέματος: Οι πολιτικές ελίτ της Ευρώπης δεν επιτρέπεται πλέον να κρύβονται πίσω από τους ψηφοφόρους τους και οι ίδιοι να αποφεύγουν τις εναλλακτικές, προ των οποίων τίθεται μια πολιτικά ανολοκλήρωτη Νομισματική Ένωση. Είναι οι πολίτες, όχι οι τράπεζες, αυτοί, οι οποίοι πρέπει να έχουν τον τελευταίο λόγο για το ευρωπαϊκό πεπρωμένο».
Ποιός είναι ο Γιούργκεν Χάμπερμας
Ο Γιούργκεν Χάμπερμας γεννήθηκε στο Ντύσσελντορφ στις 18 Ιουνίου 1929. Είναι Γερμανός φιλόσοφος και κοινωνιολόγος, που ανήκει στην παράδοση της κριτικής θεωρίας και του αμερικανικού πραγματισμού. Είναι ίσως περισσότερο γνωστός για την εργασία του πάνω στην έννοια της δημόσιας σφαίρας, που ήταν το θέμα και ο τίτλος του πρώτου του βιβλίου. Η εργασία του επικεντρώθηκε στα θεμέλια της κοινωνικής θεωρίας και της επιστημολογίας, στην ανάλυση των αναπτυγμένων καπιταλιστικών κοινωνιών και της δημοκρατίας, της έννοιας της νομιμοποίησης σε ένα κριτικό κοινωνικό-εξελικτικό πλαίσιο, και της σύγχρονης πολιτικής — ιδιαίτερα της γερμανικής πολιτικής.
Το θεωρητικό σύστημα του Χάμπερμας είναι αφιερωμένο στην αποκάλυψη της δυνατότητας του λόγου, της πολιτικής χειραφέτησης, και της λανθάνουσας ορθολογικής-κριτικής επικοινωνίας στους σύγχρονους θεσμούς, αλλά και της ανθρώπινης ικανότητας να εκπληρώνει και να επιδιώκει ορθολογικά ενδιαφέροντα.
