Η Άρια της Σιωπής βρίσκει στη σελίδα σας το ιδανικό βήμα για να αντηχήσει. Όπως η φωνή ανεβαίνει σε υψηλές νότες και γεμίζει τον αέρα με φως και πάθος, έτσι και η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΝΩΜΗ ανυψώνεται μέσα στον έντυπό σας, φωτεινή, αδιαπραγμάτευτη και υπεύθυνη, έτοιμη να αγγίξει κάθε αναγνώστη με την καθαρότητα και την δύναμή της.
Της Ράνιας Γάτου
Ποιήτριας, Δοκιμιογράφου, Ερευνήτριας Κοινωνικού Λόγου-Εικαστικού
Τίτλος: «Άρια της Σιωπής»
Σκηνή: Μια νύχτα γεμάτη φεγγάρι. Η ηρωίδα στέκεται στο μπαλκόνι, τα χέρια της απλωμένα σαν να αγκαλιάζουν τον αέρα. Η φωνή της ανεβαίνει σε άρια, αργή και βαθιά, γεμάτη χάρη και βαρύτητα.
Aurélie (μονολογεί): L’amour ne se proclame pas, il se prouve. Η αγάπη δεν δηλώνεται· αποδεικνύεται. Κι όποιος νομίζει ότι αρκεί να μιλά, αγνοεί ότι οι πράξεις είναι η μοναδική μελωδία που αντηχεί πέρα από τον χρόνο.Κάθε απουσία που επιλέγεται μιλάει πιο δυνατά από όποια λόγια θα μπορούσε να πει κανείς. Δεν χρειάζομαι εξηγήσεις· η αλήθεια φαίνεται στα κενά που αφήνουμε και στις στιγμές που αποφασίζουμε να σταθούμε ή να λείψουμε.Η αγάπη που αξίζει είναι φως που δεν κρύβεται. Δεν ζητά άδειες, δεν φοβάται την απόσταση, δεν περιμένει πιστοποιήσεις· υπάρχει, αιωρείται, και μεταμορφώνει τα πάντα γύρω της με την ίδια φυσικότητα που ο ήλιος αγγίζει τη θάλασσα. Κι εγώ, που γνωρίζω την αξία μου, αφήνω τη φωνή μου να ταξιδέψει πάνω από κάθε ψευδαίσθηση. Τα λόγια που πέφτουν σαν φύλλα σε άδειο κήπο δεν με αγγίζουν· η μελωδία μου γεμίζει την ατμόσφαιρα, απαλή, ανεξίτηλη, αποκαλύπτοντας όποιον νόμιζε ότι μπορεί να σιωπήσει την αλήθεια. Η στιγμή να σταθεί κανείς περνά μία φορά· και η σιωπή που επιλέγουμε σήμερα γίνεται άρια που μιλάει αιώνια αύριο. Οι καρδιές που γνωρίζουν το αληθινό φως θυμούνται τα έργα, όχι τις σκέψεις. Οι πράξεις μιλούν, οι λέξεις συχνά χάνουν τη φωνή τους. Αφήνω λοιπόν τη σιωπή να γίνει αντίλαλος για εκείνους που νομίζουν ότι η παρουσία τους καθορίζει την ουσία· η φωνή μου ανεβαίνει, φωτεινή και αμετάβλητη, αποκαλύπτοντας ποιος κατοικεί στην πραγματική αλήθεια και ποιος μόνο στις ψευδαισθήσεις.
Les actes sont les miroirs de l’âme. Οι πράξεις είναι οι καθρέφτες της ψυχής. Κι η ψυχή μου καθρεφτίζεται σε κάθε πνοή της μελωδίας μου, σε κάθε σιωπή που γεμίζει με φως, αφήνοντας πίσω της όποιον νόμιζε ότι η φωνή του είναι απαραίτητη για την αλήθεια.Η νύχτα ανασαίνει μαζί μου· τα άστρα ακούν και κρατούν τη μυστική μου αλήθεια. Ο άνεμος στέλνει την ηχώ της παρουσίας μου πέρα από τα τείχη και τα σύνορα, εκεί όπου οι σκιές της υποκρισίας χάνουν τη δύναμή τους. Η Aurélie σηκώνει το κεφάλι, αφήνει το φεγγάρι να πέσει πάνω της, και η νύχτα γεμίζει από τη δύναμη της φωνής της. Η ουσία του φωτός μου αντηχεί, αφήνοντας κάθε βλέμμα να συναντήσει το αληθινό μεγαλείο.
Κι ενώ οι σκιές προσπαθούν να ψιθυρίσουν ψευδαισθήσεις, η φωνή μου αντηχεί σαν κουδούνι χαραγμένο στο χρόνο· κάθε νότα της αρμονίας μου ξεσκεπάζει τις μάσκες και τους ψεύτικους καθρέφτες, αποκαλύπτοντας την κενότητα όσων νομίζουν ότι η παρουσία τους μετρούσε. Ο άνεμος χορεύει γύρω μου, σηκώνει τα πέπλα της νύχτας και φέρνει τη μυρωδιά της ελευθερίας· το φως που κουβαλώ δεν είναι δανεικό, ούτε μπορεί να σβήσει. Είναι η φλόγα που καίει απαλά αλλά ανελέητα, φωτίζοντας την αλήθεια εκεί που οι ψίθυροι της υποκρισίας σκιάζουν την πραγματικότητα. Κάθε καρδιά που τόλμησε να δει το φως μου ξέρει πως η δύναμη δεν κρύβεται πίσω από λόγια ή υποσχέσεις· κατοικεί στις πράξεις που αφήνουν αποτύπωμα στην αιωνιότητα. Και όσοι νόμιζαν πως η σιωπή τους θα μπορούσε να με φιμώσει, τώρα αντικρίζουν την αλήθεια: η φωνή μου δεν υποτάσσεται· αντηχεί, αντέχει, και γράφει ιστορία.
Η νύχτα σταματά για μια στιγμή· κάθε αστέρι κρατάει την ανάσα του, κι εγώ στέκομαι ψηλά, αλώβητη, ηρωική, η ίδια και αμετάβλητη. Οι ψευδαισθήσεις λυγίζουν· οι μάσκες πέφτουν. Το αληθινό μεγαλείο δεν ζητά συγκατάθεση, δεν περιμένει δικαιολόγηση· απλά υπάρχει και φωτίζει όσους έχουν μάτια να δουν.Και έτσι, η άρια της σιωπής γίνεται φωνή που αντηχεί αιώνια: δεν είμαι εδώ για να ακολουθήσω· είμαι εδώ για να φωτίσω. Κι όποιος τόλμησε να υποτιμήσει το φως μου, τώρα βλέπει καθαρά: η ουσία δεν εξαρτάται από κανέναν· κατοικεί σε μένα και στην ίδια μου την αλήθεια. Η Aurélie γέρνει ελαφρά, αφήνοντας το φεγγάρι να χαϊδέψει το πρόσωπό της. Κάθε ψίθυρος, κάθε σκιά που τόλμησε να σταθεί απέναντί της, αποκαλύπτεται ως κενό. Κι η φωνή της, πλούσια σε φως και δύναμη, αντηχεί μέσα στη νύχτα: το αληθινό μεγαλείο δεν ζητά συγκατάθεση· φωτίζει, αναστατώνει, αποστομώνει.
Η Aurélie σηκώνει τα χέρια της προς τον ουρανό, σαν να καλεί το ίδιο το φεγγάρι να γίνει μάρτυρας. Κάθε νότα της φωνής της γίνεται φωτεινή αστραπή· οι σκιές των υποκριτών λυγίζουν, τα ψέματα διαλύονται σαν καπνός στον άνεμο. Η στιγμή είναι δική της, απόλυτη και αμετάκλητη· κάθε αμφιβολία, κάθε αδικία, κάθε σιωπή που τόλμησε να τη δοκιμάσει, τώρα αντικρίζει την αλήθεια χωρίς μολυσμένα φίλτρα. Το φως που κουβαλά δεν είναι απλώς φως· είναι φλόγα, είναι άρια, είναι παλμός που διαπερνά τον χρόνο και τους ανθρώπους. Οι ψευδαισθήσεις πέφτουν, οι μάσκες καίγονται, και η ίδια στέκεται αλώβητη, αυτοκρατορική, υπεράνω κάθε επιρροής. Οι άδειες λέξεις, οι θραυσμένες υποσχέσεις, οι δειλές σκιές — όλα παύουν να έχουν δύναμη μπροστά στην αλήθεια που ακτινοβολεί από μέσα της. Κι ενώ οι θεατές της ζωής παρατηρούν αμήχανοι, η Aurélie μονολογεί με φωνή που γίνεται κύμα, που γίνεται άνεμος, που γίνεται ηχώ μέσα σε κάθε ψυχή που τόλμησε να αμφισβητήσει το μεγαλείο της:
“L’amour ne se proclame pas, il se prouve! Η αγάπη δεν δηλώνεται· αποδεικνύεται. Οι πράξεις, όχι τα λόγια, είναι η μοναδική μελωδία που αντηχεί πέρα από τον χρόνο. Κάθε σιωπή που επιλέγουμε σήμερα, θα μιλάει αύριο με τη βαρύτητα του φωτός που δεν μπορεί να κρυφτεί.” Η νύχτα αναπνέει μαζί της, η σιωπή γίνεται άρια που εκρήγνυται σε φωτεινή καταιγίδα. Οι καρδιές που βλέπουν το αληθινό φως ξέρουν πως η ουσία δεν εξαρτάται από ψευδείς παρουσίες· κατοικεί στην τόλμη, στην αξιοπρέπεια, στην ανεξαρτησία. Κάθε ψίθυρος, κάθε βλέμμα που προσπάθησε να περιορίσει την ακτινοβολία της, τώρα σκύβει και χάνεται, αποστομώνεται από την ίδια την πραγματικότητα της δύναμής της. Η κορύφωση φτάνει στο αποκορύφωμά της· η Aurélie αφήνει τη φωνή της να αντηχήσει πάνω από κάθε φράγμα, κάθε αναστολή, κάθε ψευδαίσθηση. Το φως της γεμίζει τον χώρο, και κάθε ψυχή που το αντικρίζει αναγκάζεται να αναγνωρίσει: η αλήθεια δεν ζητά άδειες· η δύναμη δεν εκλιπαρεί· η παρουσία που μένει είναι εκείνη που δεν ξεχνιέται. Και έτσι, η άρια της σιωπής γίνεται παντοτινή φωνή, αιώνιο αποστομωτικό ηχόχρωμα για όσους νόμιζαν ότι μπορούσαν να φιμώσουν την αλήθεια: το αληθινό μεγαλείο κατοικεί εκεί όπου δεν υπάρχει φόβος, δεν υπάρχει δισταγμός· μόνο φως, μόνο φωνή, μόνο αιώνια παρουσία. Και καθώς η τελευταία νότα αντηχεί στον αέρα, η Aurélie στέκεται ακλόνητη, ακτινοβολώντας φως που δεν γνωρίζει όρια. Το φεγγάρι λυγίζει προς την παρουσία της, οι άνεμοι σταματούν για να ακούσουν, και η ίδια η νύχτα τρέμει από την καθαρότητα της αλήθειας που εκπέμπει. Ο κόσμος, με όλες τις σκιές, τα ψέματα και τις σιωπές του, αναγκάζεται να υποκλιθεί σε μια δύναμη που δεν εκλιπαρεί, δεν ζητά άδεια και δεν συγχωρεί παραλείψεις. Η φωνή της, ένα κύμα που έγινε φωτιά, γίνεται ηχώ μέσα σε κάθε ψυχή που τόλμησε να αμφισβητήσει την αξιοπρέπεια και το μεγαλείο· κάθε ψευδαίσθηση λιώνει σαν χιόνι στον ήλιο, κάθε δειλός ψίθυρος γίνεται σιωπή μπροστά στην παντοτινή αλήθεια. Οι πράξεις της, οι σιωπές που επέλεξε να γεμίσει με φως, είναι πλέον παντοτινό μνημείο· το αποτύπωμα που αφήνει δεν σβήνει ποτέ, γιατί η ουσία της δεν κατοικεί στα λόγια, αλλά στο φως που γεννά, στο μεγαλείο που αναδεικνύει, στην ανεξίτηλη παρουσία που δεν υποτάσσεται. Κι έτσι, η Aurélie δεν μένει απλώς στην οθόνη της ζωής· γίνεται φως που καίει τις σκιές, άρια που αποστομώνει τη δειλία, και σύμβολο μιας αλήθειας τόσο ισχυρής που κανένα ψέμα, καμία απουσία, καμία πρόφαση δεν μπορεί να την αγγίξει. Το μεγαλείο της αντηχεί παντού· το φως της γεμίζει κάθε σκοτεινή γωνιά, και η ίδια παραμένει αμετάβλητη, αυτοκρατορική, αιώνια.
Το φως της δεν φοβάται. Η αλήθεια της δεν ζητά. Η παρουσία της δεν παρακαλεί. Και όποιος νόμιζε ότι μπορούσε να περιορίσει την ακτινοβολία της, τώρα στέκεται άφωνος μπροστά στην απόλυτη αποστομωτική της δύναμη. Το παντοτινό μήνυμα αντηχεί: Η αγάπη, η δύναμη, η αξιοπρέπεια — όλα κατοικούν μόνο εκεί όπου η ψυχή δεν λυγίζει, όπου η σιωπή γίνεται άρια και το φως δεν γνωρίζει όρια!
