– Το πρόγραμμα της τρόϊκας, που ακολουθούν οι μνημονιακές Κυβερνήσεις στην Ελλάδα, οδήγησε στην «κοινωνία των 2/3», όπου το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας και ο πλούτος έχει συγκεντρωθεί στα χέρια των λίγων.
Επιμέλεια: Ευθύμιος Χατζηϊωάννου.
Πολλοί έγκριτοι πολιτικοί και οικονομικοί αναλυτές, όπως και η βραβευμένη Καναδοαμερικανίδα δημοσιογράφος, συγγραφέας, και ακτιβίστρια Ναόμι Κλάϊν, αναφέρουν στις εκτιμήσεις τους, ότι η “σαλαμοποίηση” και ταυτόχρονα η φτωχοποίηση της ελληνικής κοινωνίας, με την εφαρμογή του “δόγματος του σοκ” βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη.
Όπως τονίζουν, αυτό γίνεται φανερό κατά την διάρκεια των μνημονιακών χρόνων, φτάνοντας σε ένα λυπηρό αποκορύφωμα στις ημέρες, που διανύουμε και στην έναρξη του τρίτου Μνημονίου. Ένα Μνημόνιο με όρους ιδιαιτέρως επαχθείς, που είναι σχεδόν πασιφανές, ότι η χώρα δε θα μπορεί να το αντέξει.
Κατά τους ίδιους αναλυτές, το «δόγμα του σοκ» είναι, είτε η επιβολή από δικτατορικά καθεστώτα, είτε η εφαρμογή από δημοκρατικά εκλεγμένες Κυβερνήσεις του τρίπτυχου: «ιδιωτικοποιήσεις, κρατική απορρύθμιση/ελεύθερο εμπόριο και δραστικές περικοπές στις κρατικές δαπάνες».
“Η επιτυχία της πολιτικής του “δόγματος του σοκ” βασίζεται στο γεγονός, ότι ο φόβος και οι ενοχές για τα αποτελέσματα της κρίσης ή της καταστροφής κάνει τους πολίτες ανεκτικούς και απαθείς σε επαναλαμβανόμενες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις”
Προϋπόθεση για να εφαρμοστεί το δόγμα αυτό είναι να υπάρξει μια κρίση, που μπορεί να οφείλεται, είτε σε πολέμους, εμφύλιους πολέμους, είτε σε φυσικές καταστροφές, είτε σε δυσεπίλυτα οικονομικά προβλήματα, όπως είναι ο υπερπληθωρισμός ή το υπέρογκο χρέος.
Αξίζει να αναφερθεί, ότι η θεωρία του “δόγματος του σοκ” ή της “θεραπείας σοκ” αποδίδεται στον Μίλτον Φρήντμαν (Μilton Friedman). Όπως ο ίδιος ισχυρίζεται, η “επιτυχία” της πολιτικής αυτής βασίζεται στο γεγονός, ότι ο φόβος και οι ενοχές για τα αποτελέσματα της κρίσης ή της καταστροφής κάνει τους πολίτες ανεκτικούς και απαθείς σε επαναλαμβανόμενες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις, ακριβώς επειδή πιστεύουν, ότι κάτι άλλο χειρότερο έρχεται.
H θεμελιώδης αρχή είναι απλή: Οι χώρες σε κρίση (χρέους) χρειάζονται απεγνωσμένα μια επείγουσα βοήθεια. Οταν οι ιδιωτικοποιήσεις και οι πολιτικές του ελεύθερου εμπορίου προωθούνται από κοινού με την χρηματοοικονομική διάσωση (δάνειο) σε ένα ολοκληρωμένο πακέτο, οι χώρες δεν έχουν άλλη επιλογή από το να αποδεχτούν ολόκληρο το πακέτο».
“Τα άτομα, σε ακραίες καταστάσεις, είναι αδύναμα να αντιδράσουν και συναινούν με την αμηχανία τους σε πολιτικές, οι οποίες, λίγο πριν χτυπήσει η καταστροφή, θα είχαν προκαλέσει την αντίδρασή τους”
Ο πόνος και ο αποπροσανατολισμός, που υφίστανται οι άνθρωποι σε τέτοιες καταστάσεις, γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης και μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία, προκειμένου να επιβληθεί η “θεραπεία-σοκ”. Βασική προϋπόθεση είναι, ότι τα άτομα, σε ακραίες καταστάσεις, είναι αδύναμα να αντιδράσουν και συναινούν με την αμηχανία τους σε πολιτικές, οι οποίες, λίγο πριν χτυπήσει η καταστροφή, θα είχαν προκαλέσει την αντίδρασή τους.
Όπως αναφέρουν οι αναλυτές, η Ελλάδα αποτελεί το εργαστήριο, όπου εφαρμόζεται η νέα “θεραπεία του σόκ”, σύμφωνα πάντα και με το «Δόγμα Σόκ» της Ναόμι Κλάϊν. Η Ελλάδα έχει δεχτεί μια εχθρική επίθεση. Η ιδέα της κατάληψης της Ελλάδος, στοχεύει στην αρπαγή της περιουσίας της.
Η κρίση του χρέους, στην οποία βρέθηκαν χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Αφρικής κατά την δεκαετία του ’80, τις ανάγκασε να υποκύψουν στον εκβιασμό του ξεπουλήματός τους”
Στην περίπτωση των κρατών της Λατινικής Αμερικής, όπως αναφέρει η συγγραφέας Ναόμι Κλάϊν, «η σπείρα του χρέους λειτούργησε σαν ένα γιγαντιαίο όπλο ηλεκτρικής εκκένωσης. Σε μια τέτοια κατάσταση -προσθέτει- ο Friedman ήταν πεπεισμένος ότι, όταν ξεσπάσει μια κρίση, αποτελεί ζήτημα καθοριστικής σημασίας η ακαριαία δράση. Εκτιμούσε, ότι μια καινούργια Κυβέρνηση έχει στην διάθεσή της 6 με 9 μήνες για να επιβάλει μείζονες αλλαγές».
Η συγγραφέας επισημαίνει, ότι «η θεμελιώδης αρχή είναι απλή: Οι χώρες σε κρίση χρέους χρειάζονται απεγνωσμένα μια επείγουσα βοήθεια. Οταν οι ιδιωτικοποιήσεις και οι πολιτικές του ελεύθερου εμπορίου προωθούνται από κοινού με την χρηματοοικονομική διάσωση (δάνειο) σε ένα ολοκληρωμένο πακέτο, οι χώρες δεν έχουν άλλη επιλογή, από το να αποδεχθούν ολόκληρο το πακέτο» και, όπως αναφέρει η ίδια, «η κρίση του χρέους, στην οποία βρέθηκαν χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Αφρικής κατά την δεκαετία του ’80, τις ανάγκασε να υποκύψουν στον εκβιασμό «Θέλετε να σώσετε την χώρα σας; Ξεπουλήστε την!»».
“Το ΔΝΤ βρήκε μια νέα “αγορά”, την Ευρώπη και έτσι σώθηκε από την χρεωκοπία”
Από τα λίγα αυτά αποσπάσματα από το πολύ ενδιαφέρον βιβλίο της Ναόμι Κλάϊν φαίνεται καθαρά, ότι στην χώρα μας εφαρμόζονται πιστά οι συνταγές του «δόγματος του σοκ», συνταγές που έχει υιοθετήσει η τρόϊκα, ακολουθώντας την πάγια πολιτική του ΔΝΤ, που δεν είναι άλλη, από το «Δόγμα του Σοκ». Αυτή η «τεχνογνωσία» ήταν βασικός λόγος για τον οποίο η Ε.Ε. ζήτησε από το ΔΝΤ να είναι μέλος της τρόϊκας.
Σε παλαότερη συνέντευξη της η ίδια συγγραφέας είχε δηλώσει το εξής εκπληκτικό:«Μετά και την εμπειρία της Αργεντινής, «το ΔΝΤ ήταν έτοιμο κυριολεκτικά να χρεωκοπήσει,τόσο ιδεολογικά, όσο και χρηματικά. Σε αυτό είχε βοηθήσει και η οικονομική κρίση μετά το 2008. Μην ξεχνάτε, ότι το ΔΝΤ είχε αναγκαστεί να πουλήσει ακόμη και χρυσό από τα αποθέματά του. Και, βέβαια, η εικόνα του στον αναπτυσσόμενο κόσμο ήταν τόσο κακή, που οι ηγεσίες των χωρών αυτών δεν ήθελαν να το δουν μπροστά τους». «Τώρα όμως», επισημαίνει, «το ΔΝΤ βρήκε μια νέα “αγορά”:την Ευρώπη. Κατά έναν περίεργο τρόπο, σώσατε το ΔΝΤ από την χρεωκοπία».
“Αν αποδέχεστε την παραδοχή, ότι όλοι συνέβαλαν εξίσου στην δημιουργία αυτής της κρίσης, τότε έχετε δημιουργήσει το πλαίσιο, εντός του οποίου είναι αποδεκτή η συλλογική τιμωρία”
Αναφορικά με την γνωστή δήλωση του Θόδωρου Πάγκαλου, «όλοι μαζί τα φάγαμε» και στο ερώτημα, «πως ο τρόπος, με τον οποίο δημιουργήθηκε η κρίση, επηρεάζει τον τρόπο επίλυσής της” η Κλάϊν απαντά ότι: “Αν αποδέχεστε την παραδοχή, ότι όλοι συνέβαλαν εξίσου στην δημιουργία αυτής της κρίσης, τότε έχετε δημιουργήσει το πλαίσιο, εντός του οποίου είναι αποδεκτή η συλλογική τιμωρία. Αυτό είναι το νόημα αυτής της πλασματικής ισοδυναμίας”.
Σύμφωνα με πολλούς πολιτικούς και οικονομικούς αναλυτές, η αλήθεια είναι, ότι η Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε για να σωθούν κάποιοι άλλοι. Η ίδια η Ελλάδα δεν ήταν δέκτης οποιαδήποτε ουσιαστικής χρηματοδότησης. Για τον σκοπό αυτό χρησιμοποιούν τα πάντα. Τελεσίγραφα, απειλές, εκβιασμούς και βέβαια το πυρηνικό οπλοστάσιο των ΜΜΕ. Προκειμένου να επιτύχουν τους προαναφερθέντες τρεις στόχους, ουσιαστικά επιχειρούν ένα σιωπηλό πραξικόπημα.
Στην φαρέτρα τους έχουν ένα παλιό και δοκιμασμένο όπλο: Το «Make the economy scream» (κάντε την οικονομία να αναστενάξει). Με το όπλο αυτό επιδιώκουν τον στραγγαλισμό της οικονομίας και του Έθνους.
Το πρόγραμμα της τρόϊκας, που ακολουθούν οι μνημονιακές Κυβερνήσεις στην Ελλάδα, οδήγησε στην «κοινωνία των 2/3», όπου το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας και ο πλούτος συγκεντρώθηκε στα χέρια των λίγων
Τα “αρπακτικά” συνέτριψαν μισθούς και συντάξεις, διέλυσαν την ελληνική επιχειρηματικότητα και βύθισαν στα τάρταρα την αγοραστική δυνατότητα του Έλληνα, προκαλώντας άσκοπη εσωτερική υποτίμηση, για να δικαιολογήσουν τα υπέρογκα δάνεια, που έπαιρναν και χρέωναν τον ελληνικό λαό.
Η οικονομία της χώρας μας μειώθηκε, περίπου όσο των ΗΠΑ κατά την διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης. Ο δείκτης ανεργίας (επίσημα) έφτασε στο 28%. Το πρόγραμμα της τρόϊκας, που ακολουθούν οι μνημονιακές Κυβερνήσεις, οδήγησε στην «κοινωνία των 2/3», όπου το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας και ο πλούτος συγκεντρώθηκε στα χέρια των λίγων.
Ο Τζώρτζ Όργουελ έγραφε, «Θα σας στύψουμε μέχρι να αδειάσετε, και μετά θα σας ξαναγεμίσουμε με τα συμφέροντά μας». Αυτό παραπέμπει ακριβώς στις ημέρες, που ζούμε!
