Το πολυαναφερόμενο ερώτημα, εδώ και αρκετές δεκαετίες για το πού ανήκει η Ελλάδα, η απάντηση είναι μία, μοναδική και ξεκάθαρη: στον εαυτό της. Η Ελλάδα διαχρονικά έχει αποδείξει τη μοναδικότητα της ύπαρξής της. Και αυτό, γιατί η ίδια εδώ και αρκετούς αιώνες έχει δικό της πνευματικό πρόσωπο, σφυρηλατημένο στους αιώνες από δικούς της φιλοσόφους, ιστορικούς, στοχαστές, οι οποίοι, με τα έργα τους και τη διδασκαλία, είναι οι εργάτες που δημιούργησαν τις πνευματικές ρίζες της σημερινής Ευρώπης. Ο σύγχρονος Έλληνας, είναι αχθοφόρος μεγάλων ονομάτων, πραγμάτων, θεωριών και απόψεων, τα οποία όταν τα σεβόμαστε και δεν τα περιφρονούμε, τότε μας συνοδεύουν, μας χαρακτηρίζουν, μας δίνουν τη δύναμη να δημιουργήσουμε κάτι καινούργιο στο παρόν, να κρατηθούμε ενωμένοι με το παρελθόν. Αλλά η μεγάλη δύναμη του λαού στο πέρασμα των αιώνων του ήταν και είναι η καρδιά του. Μια καρδιά που πάντα την πρόσφερε στον διπλανό του, στο γείτονά του, σε αυτόν που είχε ανάγκη, κάνοντας ανθρωπινότερη τόσο τη δική του ζωή, όσο και των υπολοίπων. Ειδικά σήμερα, σε αυτές τις δύσκολες ώρες που περνά ο ελληνισμός, που η απανθρωπιά απλώνεται σε όλη την οικουμένη, όπου η φτώχεια και η γύμνια απειλούν με ισοπέδωση τα πάντα, θα πρέπει να βυθομετρήσουμε την ύπαρξή μας, και ως όντα προορισμένα για ζωή και θάνατο, να λειτουργήσουμε με την γνωστή καρδιά μας. Αυτό συνιστά ο ελληνικός τρόπος συμπεριφοράς σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά!
Ο ΣΥΛΛΕΚΤΗΣ
