«Η Ελλάδα χρειάζεται να καταφέρει ταχεία ανάπτυξη 4-5% τον χρόνο για 5 χρόνια, και να αποπληρώσει το χρέος μετά. Για να καταφέρει την ταχεία ανάπτυξη, η Ελλάδα πρέπει να εγκαταλείψει τον στόχο του 3,5% πλεονάσματος και να βάλει στόχο πλεονάσματος το πολύ πιο λογικό στο 1,5-2%. Με λιγότερο πλεόνασμα, λιγότερους φόρους και μικρότερη γραφειοκρατία, η Ελλάδα θα καταφέρει να προσελκύσει επενδύσεις και να αναπτυχθεί με γοργούς ρυθμούς. Αφού έχει καταφέρει την ταχεία ανάπτυξη για μία πενταετία και με 25% μεγαλύτερη οικονομία (περίπου όσο το 2008), η Ελλάδα θα μπορέσει να αποπληρώσει πλήρως το χρέος της». Αυτά μεταξύ άλλων τονίζει σε συνέντευξη  ο κ. Νίκος Οικονομίδης, ο οποίος είναι καθηγητής Οικονομικών στο Stern School of Business, New York University, και Haas School of Business, UC Berkeley.

-Μπορούμε να πούμε κ. Οικονομίδη, από τον ερχόμενο Αύγουστο τέλος στα μνημόνια; Πόσο αληθινή είναι μια τέτοια προοπτική;

«Παρότι δεν υπάρχει καινούργιος δανεισμός μετά τον Αύγουστο του 2018, η Ε.Ε. και το ΔΝΤ έχουν συμφωνήσει με την κυβέρνηση για νέες μακροχρόνιες πολιτικές λιτότητας: μεγάλες μειώσεις στις συντάξεις (κατά μέσο όρο 11%) και την υποχρέωση η Ελλάδα να έχει τουλάχιστον 3,5% του ΑΕΠ πρωτογενές πλεόνασμα για χρόνια. Για να καταφέρει αυτό η κυβέρνηση επέβαλε εξοντωτικούς προσωπικούς και εταιρικούς φόρους, τεράστιο ΦΠΑ και την αρχή φορολογίας ακόμα και για εισοδήματα 6.000 ευρώ! Οι φόροι αφαιρούν όλο το οξυγόνο από την ελληνική οικονομία. Οι επενδύσεις βρίσκονται στο ναδίρ, η κατανάλωση είναι μειωμένη 25% σε σχέση με μερικά χρόνια πριν, και η ανεργία είναι στο 23%».

-Η σκληρή φορολογία που διέπει το μεγαλύτερο φάσμα της ελληνικής κοινωνίας μπορεί να εγγυηθεί την ανάπτυξη; Γιατί δεν γίνονται επενδύσεις στη χώρα μας; Τι φταίει;

«Με αστρονομικούς φόρους και εχθρική γραφειοκρατία προς τις επιχειρήσεις, η Ελλάδα είναι απίθανο να προσελκύσει επενδύσεις και να καταφέρει ταχεία ανάπτυξη».

– Ποιες είναι οι επιπτώσεις για την Ελλάδα αν δεν καταφέρει ταχεία μακροχρόνια ανάπτυξη;

«Χωρίς ταχεία μακροχρόνια ανάπτυξη, η Ελλάδα δεν θα μπορέσει ποτέ να αποπληρώσει πλήρως το χρέος της, πάρα τη δεκαετή επιμήκυνση της ωρίμανσης του 1/3 των χρεών της που της δόθηκε από την Ε.Ε. στο τελευταίο Eurogroup, υλοποιώντας την υπόσχεση του 2012».

-Βγαίνοντας από τα μνημόνια επανέρχεται η Ελλάδα στην «κανονικότητα»;

«Κάθε άλλο. Τα οκταετή μνημόνια απέτυχαν να επαναφέρουν την Ελλάδα στην «κανονικότητα». Η απόφαση του Eurogroup είχε σκοπό να δημιουργήσει ένα «μαξιλάρι» χρημάτων που θα βοηθήσει την Ελλάδα να πληρώσει τις εξωτερικές της υποχρεώσεις για δυο χρόνια χωρίς να εκδώσει νέα ομόλογα. Έτσι, το ευρωπαϊκό σχέδιο εγκαταλείπει τον στόχο της επιστροφής της Ελλάδας στις χρηματαγορές στο τέλος του προγράμματος που ήταν βασικός στόχος των μνημονίων. Φυσικά δεν βοηθάει ότι το ΔΝΤ θεωρεί ότι το Ελληνικό χρέος είναι μόνο μεσοπρόθεσμα βιώσιμο, και «δεν γνωρίζει» αν είναι βιώσιμο μακροπρόθεσμα. Μόλις ξοδευτεί ή μειωθεί το «μαξιλάρι», θα είναι ακόμα πιο δύσκολο για την Ελλάδα να βγει στις χρηματαγορές με λογικά επιτόκια. Όταν εξαντληθεί το «μαξιλάρι», η Ελλάδα, βλέποντας  τη  χρεοκοπία κατάφατσα, θα εκλιπαρεί για νέο μνημόνιο».

– Ποια είναι η λύση για την Ελλάδα

«Η Ελλάδα χρειάζεται να καταφέρει ταχεία ανάπτυξη 4-5% τον χρόνο για 5 χρόνια, και να αποπληρώσει το χρέος μετά. Για να καταφέρει την ταχεία ανάπτυξη, η Ελλάδα πρέπει να εγκαταλείψει τον στόχο του 3,5% πλεονάσματος και να βάλει στόχο πλεονάσματος το πολύ πιο λογικό στο 1,5-2%. Με λιγότερο πλεόνασμα, λιγότερους φόρους και μικρότερη γραφειοκρατία, η Ελλάδα θα καταφέρει να προσελκύσει επενδύσεις και να αναπτυχθεί με γοργούς ρυθμούς. Αφού έχει καταφέρει την ταχεία ανάπτυξη για μία πενταετία και με 25% μεγαλύτερη οικονομία (περίπου όσο το 2008), η Ελλάδα θα μπορέσει να αποπληρώσει πλήρως το χρέος της. Αντίθετα, το πρόγραμμα της Ε.Ε. και του ΔΝΤ είναι να πληρώνει η Ελλάδα όταν η οικονομία της είναι πληγωμένη. Η επιβολή μεγάλων πλεονασμάτων τώρα που η ελληνική οικονομία είναι σε κακή κατάσταση είναι καταστροφική και θα εξαναγκάσει τη χώρα σε μια τροχιά μιζέριας και φτώχειας, που τελικά δεν θα μπορέσει ποτέ να αποπληρώσει τα χρέη της».

– Με όλα αυτά που συμβαίνουν σε παγκόσμιο επίπεδο μπορούμε να ισχυριστούμε πώς πάμε σε μια νέα ανακατανομή και αναδιανομή του πλούτου μεταξύ χωρών;

«Η κυβέρνηση Τράμπ προσπαθεί να αλλάξει την ανακατανομή δυνάμεων και πλούτου στον κόσμο, ώστε η Αμερική να βγει κερδισμένη. Αν το καταφέρει, οι μεγάλοι χαμένοι θα είναι η Ευρώπη και ιδιαίτερα η Κίνα. Ο Τράμπ υπογραμμίζει ότι το «ελεύθερο εμπόριο» επί του παρόντος επιβάλλει σημαντικούς δασμούς σε πολλά Αμερικανικά προϊόντα, και προσπαθεί να διαπραγματευτεί μειώσεις αυτών μέσω επιβολής δασμών στα Κινεζικά και Ευρωπαϊκά προϊόντα που εισάγονται στις ΗΠΑ. Αυτό είναι ένα δύσκολο και επικίνδυνο παιχνίδι, με άγνωστα τελικά αποτελέσματα. Πάντως η μεγαλύτερη δυσκολία του πρ. Τράμπ είναι ο ανοιχτός πια πόλεμος του με το «βαθύ κράτος» των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ. 18 μήνες μετά την εκλογή του ο πρ. Τράμπ δεν έχει καταφέρει να πάρει όλη την προεδρική εξουσία στα χέρια του!».

ΑΑΖ