Ο Τραμπ άκουσε όσα είχαν να του πουν οι Ευρωπαίοι για το πώς βλέπουν μια διαπραγμάτευση για την Ουκρανία. Δεν έχουν όμως τρόπο να «συντάξουν» μακρόθεν την ατζέντα στην Αλάσκα.Ανταπόκριση από τη Βόννη
Ήταν μια προσπάθεια του καγκελάριου Μερτς, αλλά και των Ευρωπαίων συνολικά, να βάλουν τη δική τους πινελιά στις εξελίξεις γύρω από το Ουκρανικό και κυρίως να καταστήσουν σαφές στον Ντόναλντ Τραμπ ποιες είναι οι δικές τους κόκκινες γραμμές σε περίπτωση που υπάρξει κάποιου είδους συμφωνία με τον Πούτιν. Το κατά πόσον αυτή η «επιχείρηση τηλεδιάσκεψη» της Τετάρτης στέφθηκε με επιτυχία είναι κάτι που δεν μπορεί να αξιολογηθεί αυτή τη στιγμή. Το σίγουρο είναι ότι επικοινωνιακά η πρωτοβουλία Μερτς επιχείρησε να αντιστρέψει την εικόνα του άβουλου παρατηρητή, που επικράτησε για την Ευρώπη, όταν ο Αμερικανός πρόεδρος ανακοίνωνε αιφνιδιαστικά το ραντεβού με τον Πούτιν στην Αλάσκα.
Απαίτηση ή ευγενική παράκληση;
Ο ίδιος ο καγκελάριος έκανε λόγο για μια «ελπίδα κινητικότητας» και για μια ακόμα φορά προσπάθησε να δώσει μια εικόνα συμπόρευσης με τον Αμερικανό πρόεδρο, στα θέματα που ανακοίνωσε μαζί με τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι.
Από την άλλη οι ευχαριστίες του Μαρκ Ρούτε, ΓΓ του ΝΑΤΟ, προς τον Τραμπ για την «εξαιρετική συνομιλία», που ξεπέρασε την εκτίμηση ως «πολύ καλή» της φον ντερ Λάιεν, αλλά και οι δηλώσεις άλλων Ευρωπαίων ηγετών, όπως του «φίλου» του Τραμπ, Πολωνού προέδρου Ναβρότσκι, περισσότερο μοιάζουν με μια ευγενική παράκληση, και όχι με απαίτηση της Ευρώπης να λάβει σοβαρά υπόψιν του ο πλανητάρχης τα ευρωπαϊκά πέντε σημεία.
Η ανάγκη για κατάπαυση του πυρός και το αυτονόητο αίτημα οι συνομιλίες από εδώ και πέρα να γίνονται με συμμετοχή της ίδιας της Ουκρανίας είναι απολύτως λογικές.
Εκεί που φαίνεται να υπάρχει η μεγάλη διχογνωμία τόσο μεταξύ των συμμάχων όσο και στις αναλύσεις σήμερα του γερμανικού Τύπου είναι το ζήτημα των εδαφικών παραχωρήσεων. Το αίτημα για θεώρηση του «σημείου επαφής» του 2015 ως βάση εκκίνησης της όποιας διαπραγμάτευσης είναι κάτι που αποκλείεται να δεχτεί ο Πούτιν μετά από τρία χρόνια εξαντλητικού πολέμου, ομολογούν πολλοί. Άλλοι το θεωρούν αυτό ως απαραίτητη προϋπόθεση, μιλώντας για άτακτη υποχώρηση των Ευρωπαίων, σε περίπτωση που αποδεχτούν οτιδήποτε διαφορετικό.
Το ΝΑΤΟ και οι «εγγυήσεις ασφαλείας»
Μαξιμαλιστική θεωρείται από τους πιο ρεαλιστές και η πρόθεση να μείνει ανοικτό το θέμα της ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, θέμα που αποτέλεσε κόκκινο πανί για τη Μόσχα και ένα από τα άλλοθι για την επίθεσή της στη γειτονική της χώρα. «Αγκάθι», όπως παρατηρούν αρκετοί αρθρογράφοι, είναι και το θέμα των εγγυήσεων ασφαλείας όχι μόνο γιατί είναι αμφίβολο αν θα τις αποδεχτεί ποτέ ο Πούτιν, αλλά κυρίως γιατί δεν συζητήθηκαν επί της ουσίας και παραμένει ασαφές το νόημα και το περιεχόμενό τους. Ο πεντάλογος αυτός των Ευρωπαίων θα έπρεπε να είναι πολύ πιο συγκεκριμένος, σχολιάζουν σήμερα κάποιοι αναλυτές.
Από την άλλη όμως είναι μάλλον ουτοπικό να θέλεις να κατευθύνεις προκαταβολικά μια συζήτηση, στην οποία δεν είσαι καν παρών. Αυτή είναι και η πεμπτουσία του όλου εγχειρήματος. Το γεγονός ότι ο ίδιος ο Τραμπ, σε αντίθεση με τους Ευρωπαίους συνομιλητές του, απέφυγε να αξιολογήσει την τηλεδιάσκεψη προκαλεί απορίες. Ίσως αυτές να λυθούν μετά την Αλάσκα.
