(άρθρο του Σπύρου Νεραϊδιώτη)
Ένας τεράστιος καλλιτέχνης, ο ηπειρώτης Πέτρο-Λούκας, έφυγε για τη γειτονιά των αγγέλων. Ήταν ο μουσικός, που το χέρι του ήταν κολλημένο στο κλαρίνο, το κλαρίνο συνέχεια του χεριού του, το χέρι του συνέχεια της ψυχής του.
Και όταν ο Πέτρο-Λούκας έπαιζε κλαρίνο, οι πέτρες ράγιζαν και γίνονταν τέχνη. O αγέρας γινόταν πνοή και η πνοή 5τονία. Τα δέντρα μιλούσαν και η μιλιά γινόταν 15σύλλαβος στίχος. Τα βουνά ημέρευαν και οι κορφές τους γίνονταν τραγούδι.
Τ’ αηδόνια σιωπούσαν για να ακούσουν τις θεϊκές μελωδίες του. Και ζήλευαν, γιατί ήθελαν να κελαηδούν έτσι όπως κελαηδούσε το κλαρίνο του τεράστιου αυτού ηπειρώτη μουσικού. Γιατί ο Πέτρο-Λούκας διαισθανόταν ύμνους αγγέλων και μέσα από το κλαρίνο του δημιουργούσε μελωδίες και τις σκορπούσε στα πέρατα της οικουμένης, για να τις ακούει ο κόσμος όλος.
Να τις ακούει κι ο ερωτευμένος και ο έρωτάς του να γίνεται άρωμα ζωής. Να τις ακούει κι ο πονεμένος και ο πόνος του να γίνεται βάλσαμο ψυχής. Να τις ακούει κι ο ξενιτεμένος και το δάκρυ του να γίνεται αγίασμα. Να τις ακούει κι ο λεβέντης κι ο κόσμος να γίνεται δικός του. Να τις ακούει ο άνθρωπος όπου γης, ν’ ανάβουν τα μεράκια του και να σβήνουν οι καημοί του.
Είχα την τιμή και τη χαρά, να χορέψω κάποιες φορές, πάνω στους ρυθμούς και τους γλυκούς ήχους του κλαρίνου του Πέτρο-Λούκα και να αισθανθώ το μεγαλείο της ηπειρώτικης μουσικοχορευτικής παράδοσης.
Ο Πέτρο-Λούκας εκεί στη γειτονιά των αγγέλων παίζει κλαρίνο, έτσι για να ομορφαίνει πιότερο ο παράδεισος και να μοσχοβολάει μελωδίες το υπερπέραν. Και να ευφραίνεται η ψυχή τού κόσμου από μελωδίες πεντατονικές, αγγελικές, λες και γίνεται βυζαντινό συλλείτουργο. Να ανασταίνεται αλλιώτικη η πλάση από το θεϊκό κλαρίνο του Πέτρο-Λούκα.
ο Σπύρος Νεραϊδιώτης είναι:
χοροδιδάσκαλος-λαογράφος
