Σύμφωνα με αναλύσεις στον γερμανικό Τύπο το επιχείρημα ότι η άνοδος της Ακροδεξιάς είναι φαινόμενο των πρώην κομμουνιστικών ανατολικογερμανικών κρατιδίων, από τη Σαξονία- Άνχαλτ μέχρι τη Θουριγγία, έχει καταρρεύσει.
Άλλωστε η πραγματικότητα και η συνολική απήχηση του κόμματος αποτυπώνεται ήδη στην ομοσπονδιακή βουλή: είναι δεύτερο κόμμα, αξιωματική αντιπολίτευση, φέρνει στην ατζέντα προς συζήτηση προτάσεις νόμων (και πλέον όχι μόνο για το μεταναστευτικό), συσπειρώνει, πολώνει, επηρεάζει, συχνά ορίζει τον πολιτικό τόνο.
Η επιτυχία της AfD ειδικά στους νέους ψηφοφόρους, όπως συνέβη και στη Ρηνανία-Παλατινάτο, επίσης δεν είναι τυχαία. Είναι το αποτέλεσμα μιας στοχευμένης μισαλλόδοξης στρατηγικής πολιτικής κατήχησης που χρησιμοποιεί συστηματικά όλα τα νέα μέσα επικοινωνίας, βγαίνει στους δρόμους, βρίσκεται έξω από τα σχολεία, στη γειτονιά.
Ο νέος εθνικισμός της AfD μιλά για Γερμανούς ήρωες των Μεγάλων Πολέμων, στους οποίους θα πρέπει να αποδοθούν τιμές – μεταξύ αυτών συγκαταλέγουν και τη Βέρμαχτ, τον ναζιστικό στρατό. Σταδιακά και σκιωδώς, αλλά πλέον με ολοένα πιο δυνατή φωνή, περνούν στη δημόσια σφαίρα μια αναθεωρητική ρητορική – με στόχο να την «κανονικοποιήσουν».
Η συγκυβέρνηση Χριστιανικής Ένωσης και Σοδιαλδημοκρατών έχει ευθύνη να μην υποτιμήσει το αποτέλεσμα και αυτών των κρατιδιακών εκλογών. Η ανοδική τάση της Ακροδεξιάς είναι ομοσπονδιακή και ευρωπαϊκή.
Ο κυρίαρχος πολιτικός λόγος και στη Γερμανία δανείζεται επιχειρήματα, μιμείται και αναπαράγει πολιτικά μοτίβα της AfD. Έτσι όμως της δίνει περισσότερα ερείσματα, αν και ο στόχος είναι ο αντίθετος, να την απομονώσει.
Τα παραδοσιακά κόμματα εξουσίας βρίσκονται σε μια διαρκή δίνη διαχείρισης κρίσεων και πλέον πολέμων. Η οικονομία ασφυκτιά, η κοινωνία ζητά προοπτική. Δεν πρέπει αυτή η προοπτική μιας καλύτερης ζωής να δηλητηριαστεί.
Χωρίς αυταπάτες και με ρεαλισμό, στο δύσβατο πλέον διεθνές πλαίσιο, τα δημοκρατικά κόμματα πρέπει να βγουν μπροστά, προτάσσοντας τις θεμελιακές αξίες της σύγχρονης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, του κοινωνικού κράτους, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων – για όλους και όχι αλά καρτ. Αν δεν υπερασπιστούν όλα αυτά και αν δεν ξαναπείσουν τους νέους να δώσουν τη μάχη για τη δημοκρατία και την ελευθερία, το παιχνίδι θα χαθεί πριν από τον τελικό.
Οι επόμενες ομοσπονδιακές εκλογές δεν είναι τόσο μακριά. Ένας ακροδεξιός πολιτικός σεισμός στη Γερμανία θα σήμαινε οριστικά το τέλος της μεταπολεμικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, όπως τη γνωρίζουμε. Δεν υπάρχει χρόνος για ψευδαισθήσεις. Είναι ένα ρεαλιστικό σενάριο με σκοτεινές προβολές στο μέλλον, που ήδη βλέπουμε να εκτυλλίσσεται στην Ερφούρτη, στη Στουτγκάρδη, στο Μάιντς, στη γερμανική βουλή. Με έναν και μοναδικό στόχο: την καγκελαρία.
