Για πολλούς οι διαμαρτυρίες της γαλλικής νεολαίας είναι σε μεγάλο βαθμό αντιπροσωπευτικές για πανευρωπαϊκά προβλήματα και η κατάληξή τους μπορεί να επηρεάσει καταλυτικά τις εξελίξεις σε όλη την ΕΕ.
Αδύναμη πολιτική ηγεσία
Όλα αυτά με τον πρόεδρο Μακρόν να έχει πλέον αρχίσει να μετρά αντίστροφα τις ημέρες του στο Μέγαρο των Ηλυσίων, καθώς διανύει τον τελευταίο χρόνο της θητείας του και αυτό περιορίζει σημαντικά τις δυνατότητες παρέμβασής του στις εξελίξεις. Του απομένει η ικανοποίηση ότι απέφυγε τις νέες πρόωρες εκλογές που φάνταζαν πιθανές πριν από ένα χρόνο και κράτησε στη ζωή μια καθόλου δημοφιλή κυβέρνηση, έστω και σε μια «ισορροπία τρόμου». Φαίνεται πάντως ότι θέλει να κλείσει τη θητεία του με κάποιο σημαντικό γαλλογερμανικό αμυντικό πρότζεκτ, κάτι που μάλλον περισσότερη οργή θα προκαλέσει στους Γάλλους που διαμαρτύρονται σε κάθε ευκαιρία για τις περικοπές στον κοινωνικό τομέα.
Η ανακοίνωση του Ραφαέλ Γκλυκσμάν ότι θα είναι υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές, είναι αμφίβολο αν μπορεί να δημιουργήσει μια δυναμική αλλαγής ή μια προσδοκία βελτίωσης. Προς το παρόν ο θεωρούμενος ως υποψήφιος της Κεντροαριστεράς προτίμησε να στρέψει τα βέλη του στον Ντόναλντ Τραμπ κατηγορώντας τον ότι συστηματικά επιδιώκει να διαιρέσει την Ευρώπη. Το σίγουρο είναι ότι η Γαλλία μπαίνει ολοένα πιο βαθιά στην προεκλογική περίοδο με την κοινωνία σε αναβρασμό και την Ακροδεξιά να καραδοκεί.
Ομοιότητες και διαφορές με Γερμανία
Υπάρχουν ομοιότητες με τη Γερμανία, όπου η Ακροδεξιά επίσης συνεχίζει να καθορίζει την ατζέντα, καταγράφει εκλογικές επιτυχίες και διατηρεί σαφές προβάδισμα στις δημοσκοπήσεις. Σημαντική διαφορά ότι εδώ η λαϊκή δυσαρέσκεια δεν εκφράζεται με βίαιες διαδηλώσεις, όπως στη Γαλλία ή ακόμα και στο Βέλγιο, όπου συνήθως οι συγκεντρώσεις κατά της λιτότητας καταλήγουν σε συγκρούσεις με την αστυνομία. Κάτι που επαναλήφθηκε στις Βρυξέλλες την περασμένη εβδομάδα.
Στο Βερολίνο ο καγκελάριος Μερτς επαναλαμβάνει μονότονα ότι μια αποτυχία της κυβέρνησής του θα είχε ολέθριες συνέπειες για τη χώρα, αλλά και για ολόκληρη την Ευρώπη. Αυτό μοιάζει αρκετό προς το παρόν ως συγκολλητική ουσία για τον κυβερνητικό συνασπισμό, αλλά έχει περιορισμένη χρήση ως «ηρεμιστικό» για την κοινωνία. Η εκτόξευση των τιμών της ενέργειας και η παρατεταμένη στεγαστική κρίση διογκώνουν τη λαϊκή δυσφορία και προκαλούν πολιτικές ανακατατάξεις, όπως έδειξε και η πρόσφατη εκλογική διαδικασία στο Βερολίνο.
Στη γειτονική «πλούσια και φειδωλή» Ολλανδία κινητοποιήσεις οργανώθηκαν στις 10 Οκτωβρίου από την πλατφόρμα «Woonopstand» με σύνθημα «Σπίτια για τους ανθρώπους, όχι για το κέρδος». Χιλιάδες πολίτες διαδήλωσαν με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Αστέγων, ζητώντας προσιτά ενοίκια, κοινωνική κατοικία και προστασία των ενοικιαστών απέναντι στους επενδυτές ακινήτων.
Στεγαστικό, ενέργεια, μεταναστευτικό
Ειδικά η νέα γενιά αλλά και οι χαμηλού εισοδήματος συνταξιούχοι νιώθουν ανυπεράσπιστοι απέναντι στην παντοδυναμία της αγοράς στον τομέα της ενέργειας και της κατοικίας, όπως ανάγλυφα έδειξε η περίπτωση της Μαρικάρμεν στην Ισπανία. Το ερώτημα στην περίπτωση της Μαδρίτης είναι αν το εκλογικό αποτέλεσμα θα κριθεί από το στεγαστικό ή από το μεταναστευτικό.
Και τα δύο είναι πάντως θέματα εξαιρετικά φορτισμένα, που προσφέρονται για εκλογική αντιπαράθεση και ενισχύουν φαινόμενα πόλωσης ή με άλλα λόγια τον αναβρασμό που κυριαρχεί στις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Και είναι ζητήματα που πλέον δεν έχουν αφήσει ανέγγιχτη καμιά χώρα της Ευρώπης από το Βορρά στο Νότο και από την Ανατολή στη Δύση.
Ο δείκτης ετοιμότητας των πολιτών να διαμαρτυρηθούν κατεβαίνοντας, αν χρειαστεί, στους δρόμους δείχνει μια σταθερά ανοδική πορεία συνολικά στην Ευρώπη, σύμφωνα με μια έκθεση Ινστιτούτου από τη Σουηδία που καταγράφει τέτοιες τάσεις σε δημοκρατικές χώρες, την ώρα που ο χειμώνας πλησιάζει, ο πόλεμος δεν φαίνεται να βαίνει προς το τέλος του και η εμπειρία λέει ότι οι συνέπειές του θα συνεχίζουν να επηρεάζουν την καθημερινότητα των Ευρωπαίων.
