Ήταν ο πρώτος μου Σεπτέμβριος και ο πρώτος χρόνος στηνΕλλάδα, μετά από πολλά χρόνια στη γερμανική τηλεόραση. Μία εποχή προσαρμογής. Απολάμβανα όμως τη δουλειά, μπροστά και πίσω από τις κάμερες, για το τηλεοπτικό κανάλι TEMPO που τότε ξεκινούσε με φιλοδοξίες. Στην Ελλάδα η ιδιωτική τηλεόραση ανθούσε στην «εποχή της αστακομακαρονάδας», αλλά άρχισε να ασθμαίνει ελαφρώς κάπου εκεί γύρω στο 2000.
Όλοι αναζητούσαν τρόπο να αυξήσουν την τηλεθέαση. Και πάλι καλά που μετρούσε ακόμη η τηλεθέαση (και όχι τόσο το κόστος παραγωγής ανά λεπτό). Πειραματιζόμουν κι εγώ με θέματα ποικίλης ύλης, βιογραφίες και άλλα συναφή. Στις 11 Σεπτεμβρίου, υπό τη διεύθυνση του χαρισματικού Νίκου Ευαγγελάτου, ετοίμαζα ένα βίντεο για τον Κάρλος Σαντάνα και τα Λάτιν Γκράμι «με πολλή μουσική και φυσικό ήχο, ξέρεις εσύ…»
Ένας τηλεοπτικός μαραθώνιος
Αναζητούσαμε υλικό στο αρχείο (ήταν η εποχή που κουβαλούσαμε με καροτσάκι υλικό από το αρχείο), είχε περάσει το μεσημέρι και ξαφνικά… Ο χρόνος παγώνει. Κάτι γίνεται στην Αμερική, φωνάζει κάποιος. Τα breaking news λένε ότι ένα αεροπλάνο έπεσε σε ουρανοξύστη στη Νέα Υόρκη. Όμως δεν υπάρχει εικόνα. Τρέχουμε στην αίθουσα σύνταξης. Έχουμε καθηλωθεί μπροστά σε 20 οθόνες. Μετά από 10 λεπτά βλέπουμε το ασύλληπτο, πράγματι ένα αεροπλάνο πέφτει σε ουρανοξύστη στη Νέα Υόρκη. Τόσο πολύ καθυστέρησαν να στείλουν εικόνα; Μα τι λες, αυτό είναι άλλο αεροπλάνο. Όχι, δεν μπορεί να συμβαίνουν όλα αυτά…
Αρχίζει ένας τηλεοπτικός μαραθώνιος. Μας καλωδιώνουν στην αίθουσα σύνταξης το απόγευμα της Τρίτης, θα σηκωθούμε το πρωί της Πέμπτης. Το σπίτι μας θα μας δει την Παρασκευή, αλλά μόνο για λίγο.
Για πολλούς δημοσιογράφους οι κρίσεις είναι εποχές εξάντλησης, αλλά και δικαίωσης. Η κοινωνία θυμάται ότι χρειάζεται τις γνώσεις τους και την εμπειρία τους. Τη γλωσσομάθειά τους, τη νηφαλιότητά τους. Αλλά και την αυταπάρνησή τους όταν εργάζονται χωρίς ωράριο κι ακόμη περισσότερο όταν δίνουν το παρών στην πρώτη γραμμή, με κίνδυνο της ζωής τους.
Ακριβό σπορ η τηλεόραση…
Στον «δεύτερο πόλεμο του Περσικού Κόλπου», που ακολούθησε το 2003, πέντε ιδιωτικά κανάλια από την Ελλάδα, αλλά και η ΕΡΤ βρέθηκαν στη ζώνη του πολέμου. Ήταν μία υπέρβαση για τους ανθρώπους της ενημέρωσης, αλλά και μία οικονομική υπέρβαση για τους εργοδότες τους, σε μία εποχή που ένα τηλεοπτικό συνεργείο στο Ιράκ στοίχιζε 3.000 δολάρια την ημέρα και η αποστολή ενός βίντεο τριών λεπτών γύρω στα 700 δολάρια…
Έτσι είναι όμως η δημοσιογραφία, την αγαπούμε και τη θυμόμαστε μέσα από τους ανθρώπους που, όταν κάνουν αυτή τη δουλειά, κάνουν (και) το κέφι τους. Η περίφημη Κριστιάν Αμανπούρ έλεγε ότι θέλει να γίνει η πρώτη δημοσιογράφος που θα δώσει ανταπόκριση από τη Σελήνη. Για να συμπληρώσει βέβαια ότι αστειεύεται. Αλλά όχι πολύ…
(Yστερόγραφο: Στους νεότερους το TEMPO δεν λέει κάτι, αλλά την εποχή εκείνη είχε συγκεντρώσει μερικά από τα καλύτερα παιδιά της «επόμενης γενιάς» στην ελληνική τηλεόραση. Αν ποτέ γίνει ριγούνιον για να γελάσουμε και να κλάψουμε όλοι μαζί, θα εκπλαγείτε για το πόσα γνωστά ονόματα θα «παρελάσουν». Απευθύνω εγκάρδιο χαιρετισμό από αυτές τις γραμμές… )
