Παιδεία, γλώσσα, δημογραφικό, στήριξη της οικογένειας

Του Δημήτρη Σιούφα, πρώην Προέδρου της Βουλής των Ελλήνων

Η αφορμή για να κάνω την πρόταση εξέτασης του Δημογραφικού προβλήματος της Χώρας από τη Βουλή των Ελλήνων,  ήταν η πεποίθησή μου ότι δύο είναι τα πρώτης προτεραιότητας εθνικά προβλήματα της χώρας, κατά την άποψή μου.

Το πρώτο είναι το δημογραφικό, γιατί αυτό υπονομεύει μακροπρόθεσμα την ίδια την επιβίωση των Ελλήνων, του Ελληνισμού, την ίδια την επιβίωση της χώρας. Έχει αντιμετωπιστεί μέχρι σήμερα, δεν θα έλεγα κατά τρόπο συστηματικό, αλλά με κινήσεις ασύνδετες μεταξύ τους, χωρίς να υπάρχει μια εθνική στρατηγική για την αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος. Παρά το γεγονός, ότι είμαστε στο μέσο μιας βαθιάς οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής κρίσης δεν σημαίνει ότι αυτού του είδους τα προβλήματα πρέπει να τα αφήσουμε στην άκρη. Στην συζήτηση διακεκριμένοι  ομιλητές αναφέρθηκαν στο πρόβλημα της οικογένειας. Η οικογένεια αποτελεί τον υπ’ αριθμό ένα κοινωνικό ιστό αυτής της χώρας. Σκέφτεστε, αν δεν υπήρχε μέσα σ’ αυτή την κρίση η ελληνική οικογένεια για να βοηθάει το άνεργο παιδί, το άνεργο εγγόνι, τι κατάσταση θα είχε δημιουργηθεί την ώρα που, αν δεν απουσιάζει τελείως, είναι εξαιρετικά αδύναμη η άσκηση κοινωνικής πολιτικής από τις κρατικές δομές; Ευχαριστίες πρέπει όλοι να έχουμε απέναντι στη συνοχή της ελληνικής οικογένειας, που κρατάει όρθια ακόμη την κοινωνία.

Το δεύτερο μεγάλο πρόβλημα, κατά την άποψή μου, είναι η παιδεία, με ειδικότερη αναφορά στο θέμα της γλώσσας. Η ψυχή ενός έθνους, η ψυχή ενός λαού είναι η γλώσσα και εδώ αν δεν έχουμε κάνει σχεδόν τίποτα, τουλάχιστον κάνουμε οτιδήποτε για να αποδυναμώσουμε αυτή τη δύναμη αυτού του λαού και αυτού του έθνους. Δεν έχετε παρά να δείτε στο χώρο των νέων ανθρώπων και στα μηνύματα που ανταλλάσσουν μεταξύ τους με τις τεχνολογίες και τα κινητά τηλέφωνα ή του ηλεκτρονικούς υπολογιστές, τα καλούμενα greeklish, δηλαδή γράφουμε ελληνικά με λατινικούς χαρακτήρες.

Αυτές είναι οι επισημάνσεις που ήθελα να κάνω και προς τα μέλη της Επιτροπής Κοινωνικών Υποθέσεων της Βουλής και να καταθέσω την αγωνία και την ανησυχία μου, γιατί είναι πράγματα που η αντιμετώπισή τους δεν πρέπει καθόλου να καθυστερήσει. Νομίζω ότι μπορούμε σιγά – σιγά να ταρακουνήσουμε λίγο τα πράγματα, ώστε οι έχοντες την ευθύνη για να παίρνουν αποφάσεις και σχεδιασμούς για το επόμενο διάστημα να μην ξεχάσουν ούτε το ένα ούτε το άλλο.

Αρκετά, ίσως πολύ επικίνδυνα έχουμε καθυστερήσει.