Τελευταία νέα:

Στην Ελλάδα ανέκαθεν περιπλέκονται γλουτοί…

                          Γράφει ο Γιώργος Πιπερόπουλος   Προβληματίστηκα αρκετά για την επιλογή...

Βερολίνο: Εκδήλωση μνήμης των Ελλήνων θυμάτων του στρατοπέδου συγκέντρωσης Sachsenhausen

Αγαπητά μέλη και φίλοι της Ελληνικής Κοινότητας Βερολίνου, Η Ελληνική...

Στο Κρεβάτι του πόνου

Του Ηλία Ηλιόπουλου *
iliop@otenet.gr

Βρισκόμαστε καθισμένοι στους καναπέδες μας, τεντώνουμε και ξετεντώνουμε τα πόδια μας, για να ξεμουδιάζουνε, πίνουμε το καφεδάκι μας ή το ουζάκι μας, το χαμομηλάκι μας ή την κόκα κόλα μας. Είμαστε γύρω-γύρω από ένα κρεβάτι, όπου είναι ξαπλωμένη και σκεπασμένη μέχρι και το κεφάλι με κουβέρτες και παπλώματα, τα σεντόνια μας τελείωσαν, μια γυναίκα. Άλλοι λένε είναι ετοιμοθάνατη, κάποιοι ότι είναι πολύ βαριά, αλλά ο Θεός είναι μεγάλος, άλλοι πως θα γίνει καλά, γιατί έχει καλά παιδιά. Βλέπουμε μόνο την άκρη μιας κοτσιδούλας που εξέχει από το κεφαλάκι της και υποθέτουμε ότι ανασαίνει. Τίποτα άλλο δεν ξέρουμε. Αν έχει πνευμονία ή συνάχι, υπερκόπωση ή φυματίωση, καρκίνο ή τη μαχαιρώσανε. Βλέπουμε κάποιους κυρίους και κυρίες με άσπρες μπλούζες να μπαινοβγαίνουνε, να ρίχνουν μια φευγαλέα ματιά στο κρεβάτι, όχι στην ασθενή και να φεύγουν. Δεν μας δίνουν σημασία, δεν απαντούν όταν τους ρωτάμε: «Πώς πάμε, θα ζήση»; Μερικοί κοντοστέκονται, μας πετάνε μια λιτή, μάλλον περιττή ματιά με νόημα, που δεν βγάνουμε νόημα. Σπανίως μας κουνάνε το κεφαλάκι τους ακατανόητα δεξιά-αριστερά, παλατζάρουν τις παλάμες τους έτσι κι αλλιώς, κάποιοι κάνουν μια αισχρή κίνηση των χεριών εννοώντας «να κι αν ζήσει να κι αν δεν ζήσει». Δεν ξέρουμε αυτοί που μπαινοβγαίνουνε αν είναι γιατροί ή νοσοκόμες, ενδιαφερόμενοι ως κληρονόμοι, ή απλοί νεκροθάφτες. Εμείς κάνουμε πως είμαστε συγγενείς, γνωστοί ή γείτονες της κατάκοιτης, που περιμένουμε, υποτίθεται αγωνιούμε. Τί άλλο βέβαια, έτσι νομίζουμε, θα μπορούσαμε να κάνουμε. Το πολύ-πολύ να κατηγορούμε μερικούς που την κακοποίησαν ή δεν την πρόσεξαν και τη φτάσανε σε αυτό το χάλι. Εμείς γιατροί δεν είμαστε, όλοι είμαστε άσχετοι, αγαθοί ανεύθυνοι για το κακό που βρίσκεται. Το πολύ-πολύ να πάμε στη κηδεία της. Αλλά φαίνεται πως ξεχνάμε, ότι τότε, πρέπει να φοράμε μαύρα. Και μάλιστα για πολλά-πολλά χρόνια. Ελπίζω Ελλαδούλα μου να μην μας πάρεις και τα παλιά παπούτσια μας φεύγοντας. Εκεί που σε έχουμε γράψει.

* Ο Ηλίας Ηλιόπουλος είναι Ιδρυτής-Ιδιοκτήτης-Διευθυντής του Ομογενειακού Πρακτορείου Ειδήσεων Ελλάδος

Μάρτιος 2025

Σχετικά άρθρα

Στην Ελλάδα ανέκαθεν περιπλέκονται γλουτοί…

                          Γράφει ο Γιώργος Πιπερόπουλος   Προβληματίστηκα αρκετά για την επιλογή του τίτλου μου αλλά κατέληξα σε αυτόν επιδιώκοντας να διεγείρω την προσοχή σας κάτι που...

Βερολίνο: Εκδήλωση μνήμης των Ελλήνων θυμάτων του στρατοπέδου συγκέντρωσης Sachsenhausen

Αγαπητά μέλη και φίλοι της Ελληνικής Κοινότητας Βερολίνου, Η Ελληνική Κοινότητα Βερολίνου σας καλεί να τιμήσουμε μαζί τη μνήμη των Ελλήνων θυμάτων του στρατοπέδου συγκέντρωσης...

«Προσπαθούμε μέσω της ελληνικής γλώσσας να κάνουμε τους φοιτητές να αγαπήσουν τα ελληνικά γράμματα, την Ελλάδα»

Τι τονίζει στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΝΩΜΗ ο καθηγητής του Τμήματος Νεοελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Λουντ στη Σουηδία και πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Νεοελληνικών Σπουδών κ....

Θα πάρουν άλλα «κακά παιδιά» τη θέση του Όρμπαν;

Η ήττα του δεν σημαίνει απαραιτήτως ότι θα εκλείψουν «αντιρρησίες» εντός της ΕΕ, φίλοι του Τραμπ και του Πούτιν. Οι περιπτώσεις Σλοβακίας και Τσεχίας.Τον...

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ