Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη, Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας, Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος, Πολιτευτής ΛΑ.Ο.Σ.
Σαν σήμερα μία ακόμα μαύρη επέτειος της εισβολής του Αττίλα στην μαρτυρική μας Κύπρο,επί 38 συναπτά έτη το μοναδικό αυτό κομμάτι του ελληνισμού με την μακραίωνη ιστορία αλλά και τους κάθε είδους απελευθερωτικούς αγώνες τόσο όστον αφορά το ίδιο το νησί,αλλά και την γενικότερη συνεισφορά των κυπρίων αδελφών μας στους απελευθερωτικούς αγώνες του έθνους και της μητροπολιτικής Ελλάδας, παραμένει ακόμη σκλαβωμένο αλλά και δέσμιο των πολιτικών που ακολουθήθηκαν απο τους ξένους αλλά και τους εδώ συνεργάτες τους.
Το κόμμα που βρίσκεται στην διακυβέρνηση ή μάλλον στην συνδιαχείρηση της χώρας μαζί με τους άλλους εταίρους του, το εξασθενημένο ΠΑΣΟΚ, το μετασχηματισμένο ΠΑΣΟΚ με άλλο όνομα ΔΗΜΑΡ αλλά και την ξενόφερτη τρόικα, ξεμπέρδεψε μαζί της όταν ο ιδρυτής του Καραμανλής ο πρεσβύτερος είχε διατυπώσει το γνωστό πλέον “Η ΚΥΠΡΟΣ ΚΕΙΤΑΙ ΜΑΚΡΑΝ”, πετώντας την στην ουσία ως ένα φιλέτο κρέας στα σκυλιά του τούρκικου επεκτατισμού αλλά και στα γενικότερα ξένα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων στην περιοχή και επιρίπτωντας την αποκλειστική ευθύνη της προδοσίας της κύπρου στους χουντικούς και την επταετία που είχε προηγηθεί κατά το βιβλικό “ουαί τοίς ηττημέννοις”.
Κι έπειτα ήρθε η εισβολή,οι πολεμιστές ζωντανοί ήρωες, οι προδομένοι αγωνιστές,οι νεκροί ήρωες της μακεδονίτισσας αλλά και όπου αλλού χύθηκε αίμα ελληνικό στις μάχες κατά την διάρκεια των δύο φάσεων της εισβολής,τα ψηφίσματα του ΟΗΕ που ποτέ δεν έγιναν πράξη,η υποκρισία,η λησμονιά και η απάλειψη του αγώνα σε βαθμό κακουργήματος,οι ανάπηροι και ανήμποροι και οι αγνούμενοι αλλά στην ουσία οι αγνοημένοι οι οποίοι και εκ των πραγμάτων λίγο πολύ δεν υπάρχουν πλέον ούτε στην ζωή αλλά ούτε και σε ένα μνήμα δικό τους,κατάδικο τους παρά μόνο ξεχασμένοι σε κάποιον ομαδικό τάφο.
Και μείς ; τι κάνουμε εμείς για όλα αυτά ; μετράμε μέρες,βδομάδες,μήνες και χρόνια απο τότε,αναλωνόμαστε σε γιορτές μνήμης αλλά στην ουσία κοροιδίας της θυσίας όλων αυτών που έφυγαν χωρίς ποτέ να δόσει κανείς εξηγήσεις και το γιατί,τόσο σε μας όσο και στους δικούς τους και πόσο μάλλον σε αυτούς τους ίδιους τους ήρωες μας.
Παρά ταύτα η κύπρος παλεύει,κάνει συμαχίες και δείχνει τον δρόμο στα πολιτικά σκιάχτρα που λυμαίνονται τις ζωές όλων,που έχουν φέρει τον πολιτικό πολιτισμό στο ναδίρ και τον Έλληνα στην εξαθλίωσή,τον ενδοτισμό και τις αυτοκτονίες που δεν απασχολούν πλέον κανέναν,διότι αποτελούν καθημερινό φαινόμενο και η είδηση πλέον θα είναι αν κάποιος δεν αυτοκτονήσει την επαύριον.
Για πολλά θα πρέπει να εκτελεστούν πολλοί σε αυτόν τον τόπο πλέον,δεν είναι το μνημόνιο τόσο,δεν είναι η οικονομική εξαθλίωση αλλά το έγκλημα επί εσχάτης προδοσίας που έχει να κάνει με την ραγιαδοποίηση που επέφερε η ανελεύθερη ελευθερία της μεταπολίτευσης στην χώρα,και η μαλ(θ)ακοποίηση ενός ολόκληρου λαού γαλουχημένου δίχως όραμα εθνικό,δίχως αγάπη για τον τόπο του,δίχως παρελθόν,παρόν και μέλλον και δίχως ίχνος αξιών,που θα αποτελέσει το νεοπρολεταριάτο της νεοεποχίτικης λαίλαπας.
Το μέλλον τόσο τηςΚύπρου όσο και της μητροπολιτικής Ελλάδας διαφαίνεται μαύρο και ομιχλώδες και με τις επερχόμενες πιέσεις στην γεοπολιτική σκακιέρα της περιοχής ποιός γνωρίζει τι άλλο θα κείται μακράν εντός ολίγου…
