«Ο Αντώνης Παριζιάνος, εκπαιδευτικός και πρώην πρόεδρος του Συνδέσμου Ρωμαίικων Κοινοτήτων , συνόψισε το γεγονός ότι η Θεολογική Σχολή της Χάλκης δεν έχει ακόμη ανοίξει με τα εξής λόγια: “Αν το θέλει το κράτος, θα γίνει. Άρα δεν είναι επιθυμητό να ανοίξει”.»
Στο δημοσίευμα ο κ. Παριζιάνος αρχικά αναφέρεται στο θέμα της σχολικής εκπαίδευσης και στην κατάστασή που επικρατεί στην ρωμαϊκή, όπως επισημαίνεται στο δημοσίευμα κοινότητα. Τονίζοντας ότι από τα 62 σχολεία που υπήρχαν στο παρελθόν είναι πλέον εν λειτουργία μόνο τρία, το Ζάππειο, το Ζωγράφειο και το δημοτικό σχολείο της Πριγκήπου (σ.σ. σημειώνεται ότι ο κ. Παριζιάνος δεν κάνει καμία αναφορά στην Πατριαρχική Μεγάλη του Γένους Σχολή που είναι επίσης εν λειτουργία) καθώς και στην ιδέα «να συγκεντρωθούν αυτά τα σχολεία κάτω από μια ενιαία στέγη», προβαίνει σε μια σύγκριση των 120 χιλιάδων Ρωμιών που ζούσαν στην Πόλη με την παρούσα κατάσταση όπου ο αριθμός δεν φτάνει τους 2 χιλιάδες.
Αφού κάνει μια ιστορική αναδρομή στα γεγονότα του 1955, στις απελάσεις του 1964 και στις επιπτώσεις τους, επισημαίνει ότι ξαφνικά δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι έπρεπε να μεταναστεύσουν και ως εκ τούτου «τα σχολεία μας έμειναν χωρίς μαθητές».
Απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με την παρουσία αραβόφωνων μαθητών στα σχολεία ο κ Παριζιάνος τονίζει ότι, αφενός οι μαθητές αυτοί ενίσχυσαν αριθμητικά τα σχολεία τα οποία δεν έμειναν άδεια αφετέρου κάνει λόγο για το πρακτικό πρόβλημα της γλωσσικής τους ανεπάρκειας καθώς δεν γνώριζαν ελληνικά. Στη συνέχεια αναφέρεται και στις περιπτώσεις που γονείς μικτών γάμων με προγόνους ρωμιούς ορθόδοξους προβαίνουν σε δικαστική προσφυγή ώστε να γίνουν δεκτά τα παιδιά τους σε σχολεία της ομογένειας υπογραμμίζοντας: «Δεν είχαμε το νομικό δικαίωμα να πούμε σε αυτούς που κέρδισαν τη δίκη και έφεραν έγγραφα: “Δεν μπορείτε να εγγράψετε τα παιδιά σας στα σχολεία μας”. Είμαστε υποχρεωμένοι να εγγράψουμε όσους φέρνουν δικαστική απόφαση στα σχολεία μας».
Σχετικά με το μέλλον της Ομογένειας στην Πόλη ο κ Παριζιάνος δεν εκφράζει την αισιοδοξία του: «Τα επίσημα αρχεία τονίζουν ότι ο πληθυσμός μας είναι 2 χιλιάδες, αλλά νομίζω ότι είμαστε πολύ λιγότεροι. Ειλικρινά μιλώντας, δεν είμαι αισιόδοξος για το μέλλον μας στην Κωνσταντινούπολη. Οι νέοι άνθρωποι μεταναστεύουν στην Ελλάδα», ενώ κάνοντας μια σύγκριση με το παρελθόν επισημαίνει: «Υπάρχει ένας μικρός αριθμός μαθητών με Ρωμιούς γονείς που φοιτούν στα σχολεία μας. Αλλά στα σπίτια τους τα περισσότερα παιδιά δεν μιλούν ελληνικά. Για παράδειγμα, η δική μου γενιά δεν μιλούσε τουρκικά όταν ξεκίνησε το σχολείο. Τώρα έρχονται στο σχολείο χωρίς να γνωρίζουν ελληνικά».
Σχετικά με τη συγχώνευση των σχολείων τονίζει: «Ήμουν πρόεδρος του ΣΥΡΚΙ, το οποίο συγκέντρωσε τα Ρωμαίικα Ιδρύματα κάτω από μία στέγη. Κατά τη διάρκεια των ετών που ήμουν στο αξίωμα, η συγχώνευση των τριών σχολείων μας ερχόταν συχνά στο προσκήνιο. Ως εκπαιδευτικός, ήμουν αντίθετος σε αυτή την ιδέα και συνεχίζω να είμαι, διότι αν τα σχολεία συγχωνευθούν, τα προβλήματα θα αυξηθούν ακόμη περισσότερο. Το πιο σημαντικό είναι ότι οι οικογένειες θα στείλουν τα παιδιά τους σε άλλα σχολεία».
Για το θέμα της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης ο κ. Παριζιάνος αφού αναφέρεται στην σπουδαιότητα της Σχολής και στον σημαντικό ρόλο που έπαιξε στην Θεολογική Παιδεία σε παγκόσμιο επίπεδο καταλήγει ως προς την πιθανότητα επανέναρξης της λειτουργίας της: «Μου αρέσει πολύ μια ρήση του Süleyman Demirel, ο οποίος συνήθιζε να λέει: “Αν το θέλει το κράτος, θα γίνει”, που σημαίνει ότι δεν είναι επιθυμητό να ανοίξει».
Δημοσίευμα της εφημερίδας Gazette Duvar (Αναγνωσιμότητα: 24 εκατ. ηλεκτρονικές επισκέψεις) αναφέρεται σε συνέντευξη του πρώην Προέδρου του ΣΥΡΚΙ (Σύνδεσμος Υποστήριξης Ρωμαίικών Κοινοτικών Ιδρυμάτων) κ. Αντώνη Παριζιάνου ο οποίος μιλάει για θέματα που απασχολούν την ελληνική μειονότητα στην Κωνσταντινούπολη.
