Το ήθος απέναντι στην αμετροέπεια. Επιζώντες και συγγενείς θυμάτων μίλησαν στην DW. Και κατάφεραν αυτό, που κανένα κόμμα δεν έχει καταφέρει μέχρι σήμερα: να ενώσουν τους Έλληνες πολίτες. Σχόλιο της Μαρίας Ρηγούτσου.Μαρτυρικά πέρασαν αυτά τα δύο χρόνια, μου απάντησε μια μητέρα που έχασε τον μοναχογιό της. Ο αβάσταχτος αυτός πόνος δεν επέτρεψε όμως ούτε σε εκείνην ούτε σε κανέναν άλλο από τους επιζώντες και τους συγγενείς των θυμάτων, που μας έκαναν την τιμή να μας μιλήσουν, να χάσουν το μέτρο. Μέτρο στον λόγο και την έκφραση. Λέξεις διαλεγμένες με προσοχή, γιατί ο στόχος τους δεν είναι να απευθυνθούν στο θυμικό, αλλά στη λογική. Στοιχεία και επιχειρήματα συγκεντρωμένα με ανείπωτο κόπο μετατρέπουν την καθημερινότητά τους σε έναν Γολγοθά, που συχνά τους έχει στερήσει ακόμα και τον χρόνο να πενθήσουν. Άνθρωποι τόσο ετερόκλητοι ηλικιακά, κοινωνικά και οικονομικά κατάφεραν να ενωθούν και να αποτελέσουν ένα παράδειγμα αγωνιστικότητας σε μια κοινωνία που βούλιαζε στην απάθεια.
Και φαίνεται πως ο αγώνας αυτός, μετά από δύο χρόνια και παρά τις δυσκολίες που συναντά, με ένα κράτος που δεν στέκεται αρωγός τους, αλλά αντίπαλός τους -όπως οι ίδιοι λένε- αποδίδει. Κατάφεραν αυτό, που κανένα κόμμα δεν έχει καταφέρει μέχρι σήμερα. Να ενώσουν τους Έλληνες πολίτες με ένα κοινό και καθολικό αίτημα: δικαιοσύνη.
Απονομή δικαιοσύνης, όχι μόνο για το έγκλημα των Τεμπών, αλλά και ουσιαστική ισονομία σε όλα τα επίπεδα. Ο κόσμος, ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων, πλημμυρίζει τους δρόμους και ζητά τη λειτουργία ενός κράτους που δεν θα τον κάνει να ντρέπεται, που θα του διασφαλίζει αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης, που θα τον κάνει να αισθάνεται ασφαλής, που η αναξιοκρατία, η κακοδιοίκηση, η αδιαφορία, ο παράνομος πλουτισμός δεν θα είναι κοινό μυστικό. Ναι, έχουν και οι πολίτες τις ευθύνες τους, όμως το κράτος είναι αυτό που θέτει το πλαίσιο μέσα στο οποίο εκείνοι επιτρέπεται να λειτουργούν.
Οι επιζώντες και οι οικογένειες των θυμάτων που έθεσαν στόχο ζωής να διαλευκάνουν πλήρως τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έγινε το δυστύχημα πέτυχαν ήδη πολλά, και όχι μόνο για τους ίδιους. Έδωσαν ένα νόημα και ένα τόσο αναγκαίο όραμα. Μακάρι να μην αποδειχθεί προσωρινό. Κατάφεραν αυτό, που μέχρι σήμερα θεωρούνταν ανέφικτο: μια μαζική κινητοποίηση με ένα καθολικό αίτημα για δικαιοσύνη.
Δυο χρόνια τώρα, το ήθος των επιζώντων και των συγγενών των θυμάτων στέκεται με θάρρος απέναντι στην αμετροέπεια πολλών. Τους οφείλουμε σεβασμό. Όλοι, αλλά πρωτίστως η Πολιτεία.
