Επιμέλεια: Ευθύμιος Χατζηϊωάννου.
«Θέλουν να πάρουν έτοιμα τα εργοστάσιά μας παραγωγής ενέργειας, και δωρεάν τον ορυκτό μας πλούτο. Τον εθνικό μας πλούτο, και μάλιστα έναντι ενός ευτελούς τιμήματος, που μπορεί να συγκριθεί με το κόστος κατασκευής ενός μονάχα υδροηλεκτρικού σταθμού», αναφέρει σε άρθρο – παρέμβασή του, που δημοσιεύθηκε πριν τρεις ημερες στην ιστοσελίδα “tvxs.gr”, ο Έλληνας Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας.
«Πρόκειται για αετονύχηδες και αεριτζήδες, παρά για επενδυτές», προσθέτει ο Πρωθυπουργός.
Ολόκληρο το άρθρο του Έλληνα Πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα, έχει ως εξής:
«H ίδρυση της ΔΕΗ έγινε το καλοκαίρι του 1950. Ακριβώς 64 χρόνια μετά, ήρθε στην Βουλή νόμος, που προβλέπει την ιδιωτικοποίηση, καλύτερα την εκποίηση των “φιλέτων” της ΔΕΗ. Των πιο παραγωγικών μονάδων, των λιγνιτικών πεδίων, των υδροηλεκτρικών εργοστασίων, των φραγμάτων, ενός πλούτου, που είναι εξαιρετικά δύσκολο κανείς να τον κοστολογήσει. Και αυτός ο νόμος προωθείται στο θερινό τμήμα των 100 βουλευτών μέσα από διαδικασίες-εξπρές, που φανερώνουν την πρόθεση, να αποκρυφτεί ένα μεγάλο εθνικής σημασίας θέμα από τον λαό αλλά και από το σύνολο των βουλευτών.
Όταν το 1950 αποφασίστηκε η ίδρυση της ΔΕΗ, υπήρχαν 385 ιδιωτικές εταιρείες, που παρήγαγαν ηλεκτρική ενέργεια, από τις οποίες κάποιες είχαν απλή άδεια, κάποιες προνομιακή άδεια, και κάποιες ήταν δημοτικές ή κοινοτικές. Η πρώτη ύλη, που χρησιμοποιούσαν, ήταν το πετρέλαιο και ο γαιάνθρακας. Εισαγόμενα υλικά, πράγμα, που έκανε την παραγωγή ενέργειας εξαιρετικά δαπανηρή, το οποίο σήμαινε, για όσους τα έζησαν, ότι ηλεκτρισμό είχε μονάχα το 55% του ελληνικού πληθυσμού. Η πρόσβαση στο ηλεκτρικό ρεύμα ήταν ένα αγαθό πολυτελείας.
“Πρέπει να διατηρήσουμε μια επιχείρηση, η οποία, όχι μόνον θα παράγει και θα μεταφέρει το ηλεκτρικό ρεύμα, αλλά θα μπορεί να ασκεί και κοινωνική πολιτική”
Χρειάστηκε να ιδρυθεί η ΔΕΗ με χρήματα από τον κρατικό προϋπολογισμό, από το σχέδιο Μάρσαλ, από τις ιταλικές επανορθώσεις, για να γίνει αυτό το αναπτυξιακό θαύμα. Να γίνει φθηνή η παραγωγή και το κόστος της ηλεκτρικής ενέργειας προς τους πολίτες και να πάει σταδιακά και στο πιο απομακρυσμένο χωριό, στο πιο απομακρυσμένο νησί της πατρίδας μας.
Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία, ότι, αν δεν είχε επιλεγεί τότε η λύση της ΔΕΗ και άφηναν αυτό το μοντέλο, στο οποίο σήμερα θέλουν να μας γυρίσουν πίσω, αυτό το θαύμα δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί.
-ΠΡΩΤΟΝ, διότι μόνον μέσα από μια ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΗΛΕΚΤΡΙΣΜΟΥ μπορούσε να γίνει ενοποίηση της παραγωγής σε ένα ενιαίο διασυνδεδεμένο δίκτυο, ώστε τα φορτία να επιμερίζονται σε εθνική κλίμακα.
-ΔΕΥΤΕΡΟΝ, διότι η ύπαρξη ενός ενιαίου φορέα επέτρεψε τόσα χρόνια τώρα, τον επιμερισμό του κόστους ανάμεσα στις κερδοφόρες και τις ζημιογόνες περιοχές της χώρας. Κυρίως, όμως, διότι η αξιοποίηση των πλουτοπαραγωγικών πόρων απαιτούσε τεράστιες επενδύσεις, που κανένας ιδιώτης δεν θα επέλεγε ή δεν θα μπορούσε να κάνει. Επενδύσεις, που και τώρα χρειαζόμαστε, για να κάνουμε ακόμα πιο αποτελεσματικό το δίκτυο της ΔΕΗ και να αμβλύνουμε τις επιπτώσεις στο περιβάλλον, διατηρώντας μια επιχείρηση, η οποία, όχι μόνον θα παράγει και θα μεταφέρει το ρεύμα, αλλά θα μπορεί να ασκεί και κοινωνική πολιτική.
“Σήμερα καλούμαστε να υπερασπιστούμε, όχι μονάχα το ιερό δικαίωμα των εργαζόμενων στην εργασία, αλλά και το δικαίωμα του ελληνικού λαού να διατηρήσει τον έλεγχο και την ιδιοκτησία μιας επιχείρησης, που στήθηκε από το δικό του υστέρημα και τον δικό του ιδρώτα”
Ιδίως στην περίοδο της κρίσης, μια τέτοια πολιτική έχει ανάγκη, τόσο μια μεγάλη μερίδα του πληθυσμού, που βρίσκεται στα όρια της ανθρωπιστικής κρίσης, όσο και οι πολύπαθες περιοχές της Δυτικής Μακεδονίας. Περιοχές, που όλα τα προηγούμενα χρόνια έχουν επιφορτιστεί δυσβάσταχτο κόστος, ανθρώπινο και περιβαλλοντικό, προκειμένου όλη η Ελλάδα και όλος ο ελληνικός λαός να έχει την δυνατότητα πρόσβασης στο αγαθό, που λέγεται ηλεκτρισμός.
Δεν υπερασπιζόμαστε -όπως κάποιοι λένε- μια συντεχνία εργαζομένων, που ασχολούνται μόνον με το να υπερασπιστούν κάποια προνόμια. Ακόμα κι’ αν τα προνόμια αυτά κάποτε υπήρχαν, σήμερα όλοι μας ζούμε στις εποχές της μνημονιακής βαρβαρότητας, των μεγάλων περικοπών στους μισθούς και στα εισοδήματα. Συνεπώς, σήμερα καλούμαστε να υπερασπιστούμε, όχι μονάχα το ιερό δικαίωμα των εργαζόμενων στην εργασία, αλλά και το δικαίωμα του ελληνικού λαού να διατηρήσει τον έλεγχο και την ιδιοκτησία μιας επιχείρησης, που στήθηκε από το δικό του υστέρημα και τον δικό του ιδρώτα, πριν από 64 χρόνια.
“Αποτελεί έγκλημα, οικονομικό και εθνικό, η εκποίηση και τελικώς η διάλυση της ΔΕΗ”
Για όλους τους παραπάνω λόγους αποτελεί έγκλημα, οικονομικό και εθνικό, η εκποίηση και τελικώς η διάλυση της ΔΕΗ. Θέλω να δώσω ένα παράδειγμα, για να καταλάβουμε τι θα συμβεί και στον καταναλωτή, αν αφήσουμε αυτό το έγκλημα να υλοποιηθεί. Με την διαδικασία απελευθέρωσης τα προηγούμενα χρόνια, δόθηκε η δυνατότητα επενδύσεων σε ιδιώτες. Έγινε διαγωνισμός -ως συνήθως αυτοί οι διαγωνισμοί γίνονται για να πάει σε έναν τελικά η δουλειά, αυτή είναι η παρακαταθήκη της σύγχρονης οικονομικής και πολιτικής διαπλοκής- κανένας, όμως, δεν προχώρησε σε καμία πραγματική επένδυση. Γιατί θέλουν να πάρουν έτοιμα τα εργοστάσια παραγωγής, και δωρεάν τον ορυκτό πλούτο.Τον εθνικό μας πλούτο, και μάλιστα έναντι ενός ευτελούς τιμήματος, που μπορεί να συγκριθεί με το κόστος κατασκευής ενός μονάχα υδροηλεκτρικού σταθμού. Πρόκειται για αετονύχηδες και αεριτζήδες, παρά για επενδυτές.
“Στόχος μας είναι να συγκροτήσουμε ένα παλλαϊκό κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο, για την υπεράσπιση της ΔΕΗ, που έχει στρατηγική σημασία για την εθνική οικονομία και την ανάπτυξη της χώρας μας”
Οι δε παραγωγοί ενέργειας, μέχρι πρόσφατα κοστολογούσαν την ενέργεια, που πουλούν 60-70 ευρώ την μεγαβατώρα. Μόλις πληροφορήθηκαν, ότι η ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ εξέταζε την περίπτωση κινητοποιήσεων, που μπορεί να οδηγήσoυν και σε απεργίες, πριν καν ξεκινήσουν οι απεργίες, άρχισαν να κοστολογούν την μεγαβατώρα 150 ευρώ! Αν αυτοί οι άνθρωποι, που έχουν μοναδικό στόχο το κέρδος, αποκτήσουν όλα τα εργοστάσια, ούτε θα κάνουν αποκαταστάσεις στις περιοχές της Δυτικής Μακεδονίας και στο δίκτυο, ούτε θα σεβαστούν τους εργαζόμενους και φυσικά δεν θα νοιάζονται, αν το ρεύμα ακριβύνει 2 και 3 φορές.
Στην περίπτωση της ΔΕΗ δεν πρόκειται για μια αντίθεση, ιδεολογική ή πολιτική, που μπορεί να έχει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης με την πολιτική της Κυβέρνησης για ιδιωτικοποιήσεις, γενικά και αόριστα, δημόσιων οργανισμών. Εδώ πρόκειται για ένα εθνικής σημασίας θέμα. Γι’ αυτόν τον λόγο, ανεξάρτητα από πιθανές διαφορετικές οπτικές, που μπορούμε να έχουμε με άλλες πολιτικές δυνάμεις σε μια σειρά από ζητήματα, ακόμα και στο μείζον θέμα του ενεργειακού σχεδιασμού, στόχος μας είναι να συγκροτήσουμε ένα παλλαϊκό κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο, για την υπεράσπιση της ΔΕΗ, που έχει στρατηγική σημασία για την εθνική οικονομία και την ανάπτυξη της χώρας μας. Είναι ιστορική μας υποχρέωση».
