Apostolis Zois

Ένας γνωστός Γερμανός δημοσιογράφος φιλοξενεί στο σπίτι του έναν μεγάλο απατεώνα της τέχνης που βγήκε από τη φυλακή. Μια περίεργη συγκατοίκηση και μια ιστορία αποτοξίνωσης από την κυριαρχία του χρήματος.Δυο άνδρες κάθονται στην ταράτσα ενός σπιτιού στο προάστιο της Κολωνίας Έρενφελντ. Το σπίτι ανήκει στον 75χρονο πολύ γνωστό δημοσιογράφο Γκίντερ Βάλραφ. Ασχολείται με την αποκαλυπτική δημοσιογραφία. Έγινε γνωστός και στην Ελλάδα όταν στις 10 Μαΐου του 1974 είχε αλυσοδεθεί στο Σύνταγμα σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη χούντα των συνταγματαρχών. Ο γνωστός Γερμανός δημοσιογράφος αυτή την περίοδο φιλοξενεί στο σπίτι του ένα διάσημο απατεώνα της τέχνης, τον Χέλγκε Άχενμπαχ. Ο εν λόγω φιλοξενούμενος υπήρξε επί πολλά χρόνια σύμβουλος των διάσημων και πλουσίων σε θέματα σύγχρονης τέχνης. Καταδικάστηκε σε τέσσερα χρόνια φυλάκιση για απάτη και παράνομο πλουτισμό ενώ την περασμένη εβδομάδα δικαστήριο του Ντίσελντορφ τον καταδίκασε και σε καταβολή αποζημίωσης 16 εκατομμυρίων ευρώ σε γνωστό συλλέκτη. Η προηγούμενη ζωή του φαίνεται όμως πια πολύ μακρινή. «Ποτέ δεν φανταζόμουνα ότι θα με συνελάμβαναν, αλλά όταν είδα τους αστυνομικούς στο αεροδρόμιο κατάλαβα αμέσως πως κάτι πολύ άσχημο θα συνέβαινε» δηλώνει. Ο Άχενμπαχ είχε εξαπατήσει τον δισεκατομμυριούχο και κληρονόμο της αλυσίδας Άλντι Μπέρντολντ Άλμπρεχτ μεσολαβώντας στην πώληση υπερτιμημένων έργων τέχνης. «Οι πρώτοι μήνες στη φυλακή ήταν κόλαση» λέει και συμπληρώνει πως διαρκώς του τριβέλιζε το μυαλό η σκέψη «πώς ήταν δυνατόν να καταστρέψεις όλα αυτά που έφτιαξες 40 χρόνια. Τώρα δεν είσαι παρά ένας απατεώνας». Η φυλακή τον έσωσε Είχε συχνά τάσεις αυτοκτονίας αλλά οι συγκρατούμενοί του τον προέτρεψαν να μην μιλήσει για αυτές διότι θα του γινόταν έλεγχος κάθε ένα τέταρτο. Σιγά-σιγά άρχισε να αποδέχεται την κατάσταση και την πραγματικότητα. Αυτός ήταν ο μοναδικός υπεύθυνος για τη δεινή θέση στην οποία είχε περιέλθει. Τον βοήθησαν πολύ να το συνειδητοποιήσει και να το αποδεχθεί η ψυχολόγος της φυλακής, ο ιερέας και η υπεύθυνη για το αθλητικό πρόγραμμα. Απέκτησε καλές σχέσεις με τους συγκρατουμένους του στη φυλακή και τηρούσε καθημερινά αυστηρό ωράριο. Δυο φορές την εβδομάδα παρακολουθούσε μάθημα ζωγραφικής και τότε πήρε την απόφαση να μάθει να ζωγραφίζει ο ίδιος. Σήμερα αναπολεί σχεδόν με ευγνωμοσύνη την περίοδο του εγκλεισμού του. «Μου φαίνεται σαν να ήμουν σε μοναστήρι. Εάν δεν ήμουν εκεί, ίσως να είχα πάθει έμφραγμα ή εγκεφαλικό. Πριν από τη φυλακή, μέσα σε ένα μήνα βρισκόμουν συχνά σε 15 διαφορετικές πόλεις με δέκα διαφορετικά ιδιωτικά αεροπλάνα». Όσο για τον Γκίντερ Βάλραφ, δεν είναι η πρώτη φορά που φιλοξενεί ένα απολωλός πρόβατο. Είχαν προηγηθεί ένας άστεγος, πολιτικά διωκόμενοι καλλιτέχνες από το Ιράν και την Τουρκία, παλιότερα ο συγγραφέας Σάλμαν Ράσντι, όταν ο Αγιατολλάχ Χομεϊνί τον είχε καταδικάσει για βλασφημία σε θάνατο. «Γνώρισα τον Άχενμπαχ", λέει ο Βάλραφ, "όταν ήθελε να απομακρυνθεί από όλο αυτό το πάρε- δώσε με την τέχνη, γιατί στο χώρο αυτό το θέμα ήταν μόνο οι επενδύσεις και το κέρδος», και συμπληρώνει πως πιστεύει ότι ο φιλοξενούμενός του έμαθε από τα λάθη του. Σήμερα ο Χέλγκε Άχενμπαχ έχει ένα χώρο που του παραχωρήθηκε δωρεάν από έναν επιχειρηματία στην περιοχή Νιντερράιν και καλεί εκεί καλλιτέχνες που βρίσκονται στις χώρες τους υπό διωγμό. Και όπως τονίζει, αυτή είναι η ωραιότερη μέχρι σήμερα ενασχόλησή του με την τέχνη. Κρίστοφ Ντρίσεν (DPA) / Μαρία Ρηγούτσου

Ένας γνωστός Γερμανός δημοσιογράφος φιλοξενεί στο σπίτι του έναν μεγάλο απατεώνα της τέχνης που βγήκε από τη φυλακή. Μια περίεργη συγκατοίκηση και μια ιστορία αποτοξίνωσης από την κυριαρχία του χρήματος.Δυο άνδρες κάθονται στην ταράτσα ενός σπιτιού στο προάστιο της Κολωνίας Έρενφελντ. Το σπίτι ανήκει στον 75χρονο πολύ γνωστό δημοσιογράφο Γκίντερ Βάλραφ. Ασχολείται με την αποκαλυπτική δημοσιογραφία. Έγινε γνωστός και στην Ελλάδα όταν στις 10 Μαΐου του 1974 είχε αλυσοδεθεί στο Σύνταγμα σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη χούντα των συνταγματαρχών. Ο γνωστός Γερμανός δημοσιογράφος αυτή την περίοδο φιλοξενεί στο σπίτι του ένα διάσημο απατεώνα της τέχνης, τον Χέλγκε Άχενμπαχ. Ο εν λόγω φιλοξενούμενος υπήρξε επί πολλά χρόνια σύμβουλος των διάσημων και πλουσίων σε θέματα σύγχρονης τέχνης. Καταδικάστηκε σε τέσσερα χρόνια φυλάκιση για απάτη και παράνομο πλουτισμό ενώ την περασμένη εβδομάδα δικαστήριο του Ντίσελντορφ τον καταδίκασε και σε καταβολή αποζημίωσης 16 εκατομμυρίων ευρώ σε γνωστό συλλέκτη. Η προηγούμενη ζωή του φαίνεται όμως πια πολύ μακρινή. «Ποτέ δεν φανταζόμουνα ότι θα με συνελάμβαναν, αλλά όταν είδα τους αστυνομικούς στο αεροδρόμιο κατάλαβα αμέσως πως κάτι πολύ άσχημο θα συνέβαινε» δηλώνει. Ο Άχενμπαχ είχε εξαπατήσει τον δισεκατομμυριούχο και κληρονόμο της αλυσίδας Άλντι Μπέρντολντ Άλμπρεχτ μεσολαβώντας στην πώληση υπερτιμημένων έργων τέχνης. «Οι πρώτοι μήνες στη φυλακή ήταν κόλαση» λέει και συμπληρώνει πως διαρκώς του τριβέλιζε το μυαλό η σκέψη «πώς ήταν δυνατόν να καταστρέψεις όλα αυτά που έφτιαξες 40 χρόνια. Τώρα δεν είσαι παρά ένας απατεώνας». Η φυλακή τον έσωσε Είχε συχνά τάσεις αυτοκτονίας αλλά οι συγκρατούμενοί του τον προέτρεψαν να μην μιλήσει για αυτές διότι θα του γινόταν έλεγχος κάθε ένα τέταρτο. Σιγά-σιγά άρχισε να αποδέχεται την κατάσταση και την πραγματικότητα. Αυτός ήταν ο μοναδικός υπεύθυνος για τη δεινή θέση στην οποία είχε περιέλθει. Τον βοήθησαν πολύ να το συνειδητοποιήσει και να το αποδεχθεί η ψυχολόγος της φυλακής, ο ιερέας και η υπεύθυνη για το αθλητικό πρόγραμμα. Απέκτησε καλές σχέσεις με τους συγκρατουμένους του στη φυλακή και τηρούσε καθημερινά αυστηρό ωράριο. Δυο φορές την εβδομάδα παρακολουθούσε μάθημα ζωγραφικής και τότε πήρε την απόφαση να μάθει να ζωγραφίζει ο ίδιος. Σήμερα αναπολεί σχεδόν με ευγνωμοσύνη την περίοδο του εγκλεισμού του. «Μου φαίνεται σαν να ήμουν σε μοναστήρι. Εάν δεν ήμουν εκεί, ίσως να είχα πάθει έμφραγμα ή εγκεφαλικό. Πριν από τη φυλακή, μέσα σε ένα μήνα βρισκόμουν συχνά σε 15 διαφορετικές πόλεις με δέκα διαφορετικά ιδιωτικά αεροπλάνα». Όσο για τον Γκίντερ Βάλραφ, δεν είναι η πρώτη φορά που φιλοξενεί ένα απολωλός πρόβατο. Είχαν προηγηθεί ένας άστεγος, πολιτικά διωκόμενοι καλλιτέχνες από το Ιράν και την Τουρκία, παλιότερα ο συγγραφέας Σάλμαν Ράσντι, όταν ο Αγιατολλάχ Χομεϊνί τον είχε καταδικάσει για βλασφημία σε θάνατο. «Γνώρισα τον Άχενμπαχ", λέει ο Βάλραφ, "όταν ήθελε να απομακρυνθεί από όλο αυτό το πάρε- δώσε με την τέχνη, γιατί στο χώρο αυτό το θέμα ήταν μόνο οι επενδύσεις και το κέρδος», και συμπληρώνει πως πιστεύει ότι ο φιλοξενούμενός του έμαθε από τα λάθη του. Σήμερα ο Χέλγκε Άχενμπαχ έχει ένα χώρο που του παραχωρήθηκε δωρεάν από έναν επιχειρηματία στην περιοχή Νιντερράιν και καλεί εκεί καλλιτέχνες που βρίσκονται στις χώρες τους υπό διωγμό. Και όπως τονίζει, αυτή είναι η ωραιότερη μέχρι σήμερα ενασχόλησή του με την τέχνη. Κρίστοφ Ντρίσεν (DPA) / Μαρία Ρηγούτσου

Χιλιάδες γιατροί και νοσηλευτές εγκαταλείπουν τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία αναζητώντας ασφαλή επαγγελματική στέγη στο εξωτερικό. Η μαζική έξοδος πλήττει το ήδη δυσλειτουργικό σύστημα υγείας των δύο χωρών.Η 11χρονη Φλορίνα Βενέρα, από το μικρό χωριό Μπουνέστι της κεντρικής Ρουμανίας, είχε διαγνωστεί με καρκίνο μυελού των οστών στο πόδι πριν από επτά χρόνια. Το μικρό κορίτσι είχε υποβληθεί τότε στην απαραίτητη επέμβαση, ωστόσο η μητέρα της, Αντριάνα Ρούσου, ανησυχεί ξανά διότι η κόρη της παραπονιέται για πόνους στο πόδι. Ο τελευταίος επανέλεγχος της Φλορίνα έγινε το 2014. Η μητέρα της λέει ότι σήμερα δεν μπορούν να πάνε πουθενά για να διαπιστώσουν εάν είναι υγιής. Ο οικογενειακός γιατρός του χωριού τους, που θα μπορούσε να τους παραπέμψει σε κάποιον ογκολόγο, παραιτήθηκε πέρυσι και από τότε δεν έχει βρεθεί αντικαταστάτης. Η οικογένεια της Φλορίνα ζει φτωχικά, με τη βοήθεια επιδομάτων και με περιστασιακές δουλειές. Για να επισκεφθεί κάποιον γιατρό θα πρέπει να ταξιδέψουν στη Σιγκισοάρα, σε απόσταση 30χλμ. Ελλείψει δημόσιας συγκοινωνίας, θα έπρεπε να καλέσουν ταξί, κάτι που θα στοίχιζε περί τα 20 ευρώ –μια μικρή περιουσία για πολλούς κατοίκους της περιοχής. Περισσότερες επιλογές στο εξωτερικό Οι ελλείψεις ιατρικού προσωπικού τόσο στη Ρουμανία όσο και στη γειτονική Βουλγαρία εντείνονται. Χιλιάδες γιατροί και νοσηλευτές από τις δύο βαλκανικές χώρες ζουν και εργάζονται σήμερα στο εξωτερικό –στη δυτική Ευρώπη και αλλού. Από το 2007, 45.000 επαγγελματίες του ιατρικού κλάδου έκαναν αίτηση για πιστοποιητικό που τους δίνει τη δυνατότητα να εργαστούν εκτός συνόρων. Μέχρι σήμερα περίπου 14.000 ρουμάνοι γιατροί και σχεδόν 50.000 νοσηλευτές έχουν εγκαταλείψει το εθνικό σύστημα υγείας της χώρας τους για να εργαστούν αλλού. Κάθε χρόνο περίπου 450 γιατροί και περί τους 1.000 νοσηλευτές μεταναστεύουν από τη Βουλγαρία σε αναζήτηση καλύτερων επαγγελματικών ευκαιριών στη δυτική Ευρώπη. Φαινομενικά μεταναστεύουν σε πλουσιότερες χώρες αποσκοπώντας σε καλύτερες αποδοχές. Στην πραγματικότητα όμως ένας εξίσου σημαντικός παράγοντας είναι ότι τους απωθεί το δυσλειτουργικό σύστημα υγείας στις χώρες τους, όπου αναγκάζονται να κάνουν υπερωρίες συστηματικά ενώ αντιμετωπίζουν ελλείψεις βασικού ιατρικού εξοπλισμού. Η Γκεργκάνα Γκεοργκίεβα, 31χρονη παθολόγος από τη Βουλγαρία, αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση. Έφυγε από τη χώρα της το 2012, λίγο μετά την αποφοίτησή της από την Ιατρική Σχολή, και επέλεξε να εγκατασταθεί στη Γερμανία. «Τότε οι πτυχιούχοι Ιατρικής έπρεπε να περιμένουν μέχρι και δύο χρόνια για να βρουν μια διαθέσιμη θέση εκπαιδευόμενου γιατρού», λέει. Η ίδια προσθέτει ότι στη Γερμανία αμειβόταν με 2.500 ευρώ κατά την εξειδίκευσή της, την ώρα που η αντίστοιχη αμοιβή στη Βουλγαρία δεν θα ξεπερνούσε τα 200 ευρώ. Όπως λέει, οι συνθήκες έχουν βελτιωθεί κάπως στη χώρα της από τότε, ενώ παραδέχεται ότι και στη Γερμανία εργάζεται πολλές ώρες. Παρόλα αυτά δεν θέλει να επαναπατριστεί, εκφράζοντας την απογοήτευσή της για το βουλγαρικό σύστημα υγείας, που όπως λέει υποχρηματοδοτείται, είναι υποστελεχωμένο και διεφθαρμένο. «Το ιατρικό επάγγελμα είναι ευγενές και δεν θα πρέπει να υποβαθμίζεται σε αντικείμενο επιχειρηματικής δραστηριότητας», σχολίασε η βουλγάρα γιατρός στην DW. «Μου αρέσει που υπάρχουν αυστηροί κανόνες στη Γερμανία, δουλεύω με σύγχρονο εξοπλισμό και οι συνθήκες στο νοσοκομείο μου είναι εξαιρετικές». Θέσεις μένουν ακάλυπτες Γεγονός είναι πάντως ότι η μαζική έξοδος γιατρών όπως η Γκεργκάνα Γκεοργκίεβα δυσχεραίνει ακόμη περισσότερο την κατάσταση στα ήδη δυσλειτουργικά εθνικά συστήματα υγείας των χωρών που πλήττονται από τις ελλείψεις καταρτισμένου προσωπικού. Η μετανάστευση στο εξωτερικό είναι ένας πολύ βασικός λόγος για τις ελλείψεις ιατρικού προσωπικού, επισημαίνει η Αντίνα Λάριου, διευθύντρια νοσοκομείου στη μικρή ρουμανική πόλη Ρουπέα. Όπως λέει, η ίδια πασχίζει μάταια να καλύψει τις κενές θέσεις στο νοσοκομείο της. Είναι γεγονός ότι οι γιατροί που θέλουν να εξελιχθούν επαγγελματικά πηγαίνουν είτε στις μεγάλες πόλεις εντός των συνόρων είτε στο εξωτερικό. Μποριάνα Τζαμπάζοβα, Κλαούντα Τσιομπάνου / Άρης Καλτιριμτζής

Χιλιάδες γιατροί και νοσηλευτές εγκαταλείπουν τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία αναζητώντας ασφαλή επαγγελματική στέγη στο εξωτερικό. Η μαζική έξοδος πλήττει το ήδη δυσλειτουργικό σύστημα υγείας των δύο χωρών.Η 11χρονη Φλορίνα Βενέρα, από το μικρό χωριό Μπουνέστι της κεντρικής Ρουμανίας, είχε διαγνωστεί με καρκίνο μυελού των οστών στο πόδι πριν από επτά χρόνια. Το μικρό κορίτσι είχε υποβληθεί τότε στην απαραίτητη επέμβαση, ωστόσο η μητέρα της, Αντριάνα Ρούσου, ανησυχεί ξανά διότι η κόρη της παραπονιέται για πόνους στο πόδι. Ο τελευταίος επανέλεγχος της Φλορίνα έγινε το 2014. Η μητέρα της λέει ότι σήμερα δεν μπορούν να πάνε πουθενά για να διαπιστώσουν εάν είναι υγιής. Ο οικογενειακός γιατρός του χωριού τους, που θα μπορούσε να τους παραπέμψει σε κάποιον ογκολόγο, παραιτήθηκε πέρυσι και από τότε δεν έχει βρεθεί αντικαταστάτης. Η οικογένεια της Φλορίνα ζει φτωχικά, με τη βοήθεια επιδομάτων και με περιστασιακές δουλειές. Για να επισκεφθεί κάποιον γιατρό θα πρέπει να ταξιδέψουν στη Σιγκισοάρα, σε απόσταση 30χλμ. Ελλείψει δημόσιας συγκοινωνίας, θα έπρεπε να καλέσουν ταξί, κάτι που θα στοίχιζε περί τα 20 ευρώ –μια μικρή περιουσία για πολλούς κατοίκους της περιοχής. Περισσότερες επιλογές στο εξωτερικό Οι ελλείψεις ιατρικού προσωπικού τόσο στη Ρουμανία όσο και στη γειτονική Βουλγαρία εντείνονται. Χιλιάδες γιατροί και νοσηλευτές από τις δύο βαλκανικές χώρες ζουν και εργάζονται σήμερα στο εξωτερικό –στη δυτική Ευρώπη και αλλού. Από το 2007, 45.000 επαγγελματίες του ιατρικού κλάδου έκαναν αίτηση για πιστοποιητικό που τους δίνει τη δυνατότητα να εργαστούν εκτός συνόρων. Μέχρι σήμερα περίπου 14.000 ρουμάνοι γιατροί και σχεδόν 50.000 νοσηλευτές έχουν εγκαταλείψει το εθνικό σύστημα υγείας της χώρας τους για να εργαστούν αλλού. Κάθε χρόνο περίπου 450 γιατροί και περί τους 1.000 νοσηλευτές μεταναστεύουν από τη Βουλγαρία σε αναζήτηση καλύτερων επαγγελματικών ευκαιριών στη δυτική Ευρώπη. Φαινομενικά μεταναστεύουν σε πλουσιότερες χώρες αποσκοπώντας σε καλύτερες αποδοχές. Στην πραγματικότητα όμως ένας εξίσου σημαντικός παράγοντας είναι ότι τους απωθεί το δυσλειτουργικό σύστημα υγείας στις χώρες τους, όπου αναγκάζονται να κάνουν υπερωρίες συστηματικά ενώ αντιμετωπίζουν ελλείψεις βασικού ιατρικού εξοπλισμού. Η Γκεργκάνα Γκεοργκίεβα, 31χρονη παθολόγος από τη Βουλγαρία, αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση. Έφυγε από τη χώρα της το 2012, λίγο μετά την αποφοίτησή της από την Ιατρική Σχολή, και επέλεξε να εγκατασταθεί στη Γερμανία. «Τότε οι πτυχιούχοι Ιατρικής έπρεπε να περιμένουν μέχρι και δύο χρόνια για να βρουν μια διαθέσιμη θέση εκπαιδευόμενου γιατρού», λέει. Η ίδια προσθέτει ότι στη Γερμανία αμειβόταν με 2.500 ευρώ κατά την εξειδίκευσή της, την ώρα που η αντίστοιχη αμοιβή στη Βουλγαρία δεν θα ξεπερνούσε τα 200 ευρώ. Όπως λέει, οι συνθήκες έχουν βελτιωθεί κάπως στη χώρα της από τότε, ενώ παραδέχεται ότι και στη Γερμανία εργάζεται πολλές ώρες. Παρόλα αυτά δεν θέλει να επαναπατριστεί, εκφράζοντας την απογοήτευσή της για το βουλγαρικό σύστημα υγείας, που όπως λέει υποχρηματοδοτείται, είναι υποστελεχωμένο και διεφθαρμένο. «Το ιατρικό επάγγελμα είναι ευγενές και δεν θα πρέπει να υποβαθμίζεται σε αντικείμενο επιχειρηματικής δραστηριότητας», σχολίασε η βουλγάρα γιατρός στην DW. «Μου αρέσει που υπάρχουν αυστηροί κανόνες στη Γερμανία, δουλεύω με σύγχρονο εξοπλισμό και οι συνθήκες στο νοσοκομείο μου είναι εξαιρετικές». Θέσεις μένουν ακάλυπτες Γεγονός είναι πάντως ότι η μαζική έξοδος γιατρών όπως η Γκεργκάνα Γκεοργκίεβα δυσχεραίνει ακόμη περισσότερο την κατάσταση στα ήδη δυσλειτουργικά εθνικά συστήματα υγείας των χωρών που πλήττονται από τις ελλείψεις καταρτισμένου προσωπικού. Η μετανάστευση στο εξωτερικό είναι ένας πολύ βασικός λόγος για τις ελλείψεις ιατρικού προσωπικού, επισημαίνει η Αντίνα Λάριου, διευθύντρια νοσοκομείου στη μικρή ρουμανική πόλη Ρουπέα. Όπως λέει, η ίδια πασχίζει μάταια να καλύψει τις κενές θέσεις στο νοσοκομείο της. Είναι γεγονός ότι οι γιατροί που θέλουν να εξελιχθούν επαγγελματικά πηγαίνουν είτε στις μεγάλες πόλεις εντός των συνόρων είτε στο εξωτερικό. Μποριάνα Τζαμπάζοβα, Κλαούντα Τσιομπάνου / Άρης Καλτιριμτζής

Με αφορμή το Dieselgate οι Γερμανοί γυρνούν πλέον την πλάτη σε παλαιάς τεχνολογίας πετρελαιοκίνητα και στρέφονται σε νέους βενζινοκινητήρες. Χαμένοι αυτής της μετατόπισης οι έμποροι μεταχειρισμένων αυτοκινήτων.Μέχρι το ξέσπασμα του σκανδάλου με τους παραποιημένους ρύπους ντιζελοκινητήρων, οι κινητήρες πετρελαίου θεωρούνταν «καθαροί» και υπεράνω πάσης υποψίας. Όλα αυτά άλλαξαν ωστόσο άρδην τα τελευταία χρόνια και στη Γερμανία. Από μια το Dieselgate και από την άλλη το ενδεχόμενο απαγόρευσης κυκλοφορίας παλαιότερης γενιάς ντιζελοκίνητων στο κέντρο μεγάλων γερμανικών πόλεων αποτρέπουν πλέον πολλούς αγοραστές από την αγορά αυτοκινήτων ντίζελ παρά την χαμηλότερη κατανάλωση και την χαμηλότερη τιμή καυσίμου. Ο έμπορος μεταχειρισμένων οχημάτων Μπούρχαν Ασλάν λίγο έξω από το Βερολίνο δείχνει στο κατάστημά του ένα στέισον βάγκον BMW, το οποίο εδώ και μήνες «παραμένει στα αζήτητα» παρά την ελκυστική του τιμή: «Τέτοια οχήματα πωλούνταν σχεδόν αμέσως μέχρι πριν από μερικά χρόνια. Σήμερα όμως οι γερμανοί ενδιαφερόμενοι είναι επιφυλακτικοί. Διότι ακόμα δεν γνωρίζουν τι θα γίνει στο μέλλον. Θα απαγορευθεί η κυκλοφορία πετρελαιοκίνητων παλαιότερης γενιάς στις πόλεις ή όχι; Αυτό το ερώτημα απασχολεί τους περισσότερους πελάτες». Τα απούλητα αυτοκίνητα έχουν οικονομικές επιπτώσεις για τους εμπόρους. Κάθε όχημα που παραμένει για καιρό στο κατάστημα συνεπάγεται κόστος. Συνολικά 27 οχήματα ντίζελ αναζητούν αγοραστή στο κατάστημά του Μπούρχαν Ασλάν. Και όσο δεν πωλούνται τόσο μειώνεται η αξία τους. Ο έμπορος εκτιμά πάντως ότι τα αυτοκίνητα ντίζελ έχουν απολέσει μέσα στα τελευταία χρόνια τουλάχιστον 20%-30% της αξίας τους στη γερμανική αγορά. Παραμένει εύρωστη η γερμανική αγορά αυτοκινήτων Είκοσι χιλιόμετρα από την επιχείρηση του Ασλάν βρίσκεται το κατάστημα αυτοκινήτων Κοχ. Εδώ ένας πελάτης ετοιμάζεται να αγοράσει ένα καινούργιο SUV με ντιζελοκινητήρα. Θεωρεί ότι η όλη συζήτηση γύρω από το ντίζελ είναι «λιγάκι υπερβολική», δηλώνει ότι εμπιστεύεται τους πετρελαιοκινητήρες νέας τεχνολογίας και είναι βέβαιος ότι εξασφαλίζουν χαμηλούς ρύπους και αποδοτικότητα. Από την πλευρά του ο Τόμας Κοχ, διευθύνων σύμβουλος του ομώνυμου καταστήματος, εμφανίζεται αισιόδοξος για την πορεία της αγοράς αυτοκινήτων στη Γερμανία. Όπως λέει, οι πωλήσεις έχουν ανοδική τάση, απλά αλλάζουν οι προτιμήσεις: «Οι άνθρωποι μεταπηδούν από το ντίζελ σε βενζινοκινητήρες γι' αυτό και καταγράφεται αύξηση των πωλήσεων. Εμείς διαπιστώνουμε θετικές εξελίξεις, διότι οι αυξημένες πωλήσεις βενζινοκινητήρων εξισορροπούν και με το παραπάνω τις μειωμένες πωλήσεις ντίζελ». Δύσκολη είναι από ό,τι όλα δείχνουν η κατάσταση κυρίως για τους εμπόρους μεταχειρισμένων αυτοκινήτων. Για τον Μπούρχαν Ασλάν η μόνη διέξοδος για να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη στη γερμανική αγορά αυτοκινήτου είναι να ληφθούν κυβερνητικές αποφάσεις τόσο ως προς στην αντιμετώπιση του σκανδάλου με τους παραποιημένους ρύπους, όσο και για τις ενδεχόμενες απαγορεύσεις κυκλοφορίας ντίζελ στο κέντρο γερμανικών πόλεων. Μόνο έτσι, εκτιμά ο ίδιος, θα μπορέσει να πουλήσει όσα οχήματα ντίζελ παραμένουν επί μήνες στο κατάστημά του. Μάλτε Ρόβερ / Στέφανος Γεωργακόπουλος

Με αφορμή το Dieselgate οι Γερμανοί γυρνούν πλέον την πλάτη σε παλαιάς τεχνολογίας πετρελαιοκίνητα και στρέφονται σε νέους βενζινοκινητήρες. Χαμένοι αυτής της μετατόπισης οι έμποροι μεταχειρισμένων αυτοκινήτων.Μέχρι το ξέσπασμα του σκανδάλου με τους παραποιημένους ρύπους ντιζελοκινητήρων, οι κινητήρες πετρελαίου θεωρούνταν «καθαροί» και υπεράνω πάσης υποψίας. Όλα αυτά άλλαξαν ωστόσο άρδην τα τελευταία χρόνια και στη Γερμανία. Από μια το Dieselgate και από την άλλη το ενδεχόμενο απαγόρευσης κυκλοφορίας παλαιότερης γενιάς ντιζελοκίνητων στο κέντρο μεγάλων γερμανικών πόλεων αποτρέπουν πλέον πολλούς αγοραστές από την αγορά αυτοκινήτων ντίζελ παρά την χαμηλότερη κατανάλωση και την χαμηλότερη τιμή καυσίμου. Ο έμπορος μεταχειρισμένων οχημάτων Μπούρχαν Ασλάν λίγο έξω από το Βερολίνο δείχνει στο κατάστημά του ένα στέισον βάγκον BMW, το οποίο εδώ και μήνες «παραμένει στα αζήτητα» παρά την ελκυστική του τιμή: «Τέτοια οχήματα πωλούνταν σχεδόν αμέσως μέχρι πριν από μερικά χρόνια. Σήμερα όμως οι γερμανοί ενδιαφερόμενοι είναι επιφυλακτικοί. Διότι ακόμα δεν γνωρίζουν τι θα γίνει στο μέλλον. Θα απαγορευθεί η κυκλοφορία πετρελαιοκίνητων παλαιότερης γενιάς στις πόλεις ή όχι; Αυτό το ερώτημα απασχολεί τους περισσότερους πελάτες». Τα απούλητα αυτοκίνητα έχουν οικονομικές επιπτώσεις για τους εμπόρους. Κάθε όχημα που παραμένει για καιρό στο κατάστημα συνεπάγεται κόστος. Συνολικά 27 οχήματα ντίζελ αναζητούν αγοραστή στο κατάστημά του Μπούρχαν Ασλάν. Και όσο δεν πωλούνται τόσο μειώνεται η αξία τους. Ο έμπορος εκτιμά πάντως ότι τα αυτοκίνητα ντίζελ έχουν απολέσει μέσα στα τελευταία χρόνια τουλάχιστον 20%-30% της αξίας τους στη γερμανική αγορά. Παραμένει εύρωστη η γερμανική αγορά αυτοκινήτων Είκοσι χιλιόμετρα από την επιχείρηση του Ασλάν βρίσκεται το κατάστημα αυτοκινήτων Κοχ. Εδώ ένας πελάτης ετοιμάζεται να αγοράσει ένα καινούργιο SUV με ντιζελοκινητήρα. Θεωρεί ότι η όλη συζήτηση γύρω από το ντίζελ είναι «λιγάκι υπερβολική», δηλώνει ότι εμπιστεύεται τους πετρελαιοκινητήρες νέας τεχνολογίας και είναι βέβαιος ότι εξασφαλίζουν χαμηλούς ρύπους και αποδοτικότητα. Από την πλευρά του ο Τόμας Κοχ, διευθύνων σύμβουλος του ομώνυμου καταστήματος, εμφανίζεται αισιόδοξος για την πορεία της αγοράς αυτοκινήτων στη Γερμανία. Όπως λέει, οι πωλήσεις έχουν ανοδική τάση, απλά αλλάζουν οι προτιμήσεις: «Οι άνθρωποι μεταπηδούν από το ντίζελ σε βενζινοκινητήρες γι' αυτό και καταγράφεται αύξηση των πωλήσεων. Εμείς διαπιστώνουμε θετικές εξελίξεις, διότι οι αυξημένες πωλήσεις βενζινοκινητήρων εξισορροπούν και με το παραπάνω τις μειωμένες πωλήσεις ντίζελ». Δύσκολη είναι από ό,τι όλα δείχνουν η κατάσταση κυρίως για τους εμπόρους μεταχειρισμένων αυτοκινήτων. Για τον Μπούρχαν Ασλάν η μόνη διέξοδος για να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη στη γερμανική αγορά αυτοκινήτου είναι να ληφθούν κυβερνητικές αποφάσεις τόσο ως προς στην αντιμετώπιση του σκανδάλου με τους παραποιημένους ρύπους, όσο και για τις ενδεχόμενες απαγορεύσεις κυκλοφορίας ντίζελ στο κέντρο γερμανικών πόλεων. Μόνο έτσι, εκτιμά ο ίδιος, θα μπορέσει να πουλήσει όσα οχήματα ντίζελ παραμένουν επί μήνες στο κατάστημά του. Μάλτε Ρόβερ / Στέφανος Γεωργακόπουλος

Επιχειρήσεις που έχουν μεταφέρει την έδρα τους εκτός Ιταλίας παρότι είχαν λάβει προηγουμένως κρατικές ενισχύσεις, βρίσκονται αντιμέτωπες με αυξημένα πρόστιμα που επιβάλλει η νέα ιταλική κυβέρνηση.Πρόκειται για το λεγόμενο « κυβερνητικό διάταγμα για την αξιοπρέπεια». Η ιταλική κυβέρνηση με τον τρόπο αυτό επιβάλλει πρόστιμα στις επιχειρήσεις που έλαβαν κρατική βοήθεια, αλλά στην συνέχεια μεταφέρθηκαν στο εξωτερικό. Σύμφωνα με τα νέα μέτρα, οι επιχειρήσεις αυτές θα πρέπει να πληρώσουν πρόστιμο μέχρι και τέσσερις φορές μεγαλύτερο από την ενίσχυση που τους δόθηκε. Ουσιαστικά, κάθε εταιρεία που λαμβάνει κρατική βοήθεια για πέντε χρόνια δεν θα μπορεί να φύγει στο εξωτερικό. Διαφορετικά, θα πληρώνει αμέσως τις προβλεπόμενες κυρώσεις. Το νέο διάταγμα ισχύει και για την μεταφορά επιχειρήσεων σε χώρες εντός ΕΕ, όπως και σε περίπτωση φορολογικών ελαφρύνσεων. Με τον τρόπο αυτό τα Πέντε Αστέρια προσπαθούν να απαντήσουν στη μεγάλη κινητικότητα που έδειξαν η Λέγκα και ο αρχηγός της Ματτέο Σαλβίνι. Ο υπουργός Εργασίας, αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και αρχηγός των Πέντε Αστέρων Λουίτζι Ντι Μάιο, δήλωσε ότι «είναι το πρώτο, αναγκαίο βήμα». Πληγή για την ιταλική οικονομία Όντως, η λεγόμενη «μετανάστευση των επιχειρήσεων», ακόμη και της ιστορικής βιομηχανίας αυτοκινήτων Fiat, είναι μια μεγάλη πληγή για την ιταλική οικονομία. Παράλληλα, στα νέα μέτρα της κυβέρνησης περιλαμβάνεται η μείωση των συμβάσεων περιορισμένου χρόνου: μετά από το πολύ 24 μήνες θα είναι υποχρεωτική η πρόσληψη των εργαζομένων με συμβόλαιο αορίστου χρόνου. Η κυβέρνηση των Πέντε Αστέρων και της Λέγκας αποφάσισε και την μερική τροποποίηση των μέτρων για το εργασιακό που είχε λάβει η κεντροαριστερή κυβέρνηση του Ματτέο Ρέντσι. Στο εξής όποιος εργοδότης απολύει τους νεοπροσληφθέντες υπαλλήλους του χωρίς βάσιμη αιτία θα πρέπει να καταβάλει υψηλότερη αποζημίωση απ’ ότι στο παρελθόν, κατά 50%. Πολλοί σχολιαστές υπογραμμίζουν ότι προς το παρόν δεν πρόκειται για τις θεαματικές αλλαγές που είχε υποσχεθεί το κίνημα Πέντε Αστέρων καθ’ όλη την προεκλογική περίοδο. Στενοί συνεργάτες του Ντι Μάιο απαντούν ότι έγινε ό,τι ήταν δυνατόν, χωρίς να προκληθεί σύγκρουση με την Ευρώπη λόγω «εκτροχιασμού» της δημόσιας οικονομίας. Αθανασία Συγγελλάκη, Ρώμη

Επιχειρήσεις που έχουν μεταφέρει την έδρα τους εκτός Ιταλίας παρότι είχαν λάβει προηγουμένως κρατικές ενισχύσεις, βρίσκονται αντιμέτωπες με αυξημένα πρόστιμα που επιβάλλει η νέα ιταλική κυβέρνηση.Πρόκειται για το λεγόμενο « κυβερνητικό διάταγμα για την αξιοπρέπεια». Η ιταλική κυβέρνηση με τον τρόπο αυτό επιβάλλει πρόστιμα στις επιχειρήσεις που έλαβαν κρατική βοήθεια, αλλά στην συνέχεια μεταφέρθηκαν στο εξωτερικό. Σύμφωνα με τα νέα μέτρα, οι επιχειρήσεις αυτές θα πρέπει να πληρώσουν πρόστιμο μέχρι και τέσσερις φορές μεγαλύτερο από την ενίσχυση που τους δόθηκε. Ουσιαστικά, κάθε εταιρεία που λαμβάνει κρατική βοήθεια για πέντε χρόνια δεν θα μπορεί να φύγει στο εξωτερικό. Διαφορετικά, θα πληρώνει αμέσως τις προβλεπόμενες κυρώσεις. Το νέο διάταγμα ισχύει και για την μεταφορά επιχειρήσεων σε χώρες εντός ΕΕ, όπως και σε περίπτωση φορολογικών ελαφρύνσεων. Με τον τρόπο αυτό τα Πέντε Αστέρια προσπαθούν να απαντήσουν στη μεγάλη κινητικότητα που έδειξαν η Λέγκα και ο αρχηγός της Ματτέο Σαλβίνι. Ο υπουργός Εργασίας, αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και αρχηγός των Πέντε Αστέρων Λουίτζι Ντι Μάιο, δήλωσε ότι «είναι το πρώτο, αναγκαίο βήμα». Πληγή για την ιταλική οικονομία Όντως, η λεγόμενη «μετανάστευση των επιχειρήσεων», ακόμη και της ιστορικής βιομηχανίας αυτοκινήτων Fiat, είναι μια μεγάλη πληγή για την ιταλική οικονομία. Παράλληλα, στα νέα μέτρα της κυβέρνησης περιλαμβάνεται η μείωση των συμβάσεων περιορισμένου χρόνου: μετά από το πολύ 24 μήνες θα είναι υποχρεωτική η πρόσληψη των εργαζομένων με συμβόλαιο αορίστου χρόνου. Η κυβέρνηση των Πέντε Αστέρων και της Λέγκας αποφάσισε και την μερική τροποποίηση των μέτρων για το εργασιακό που είχε λάβει η κεντροαριστερή κυβέρνηση του Ματτέο Ρέντσι. Στο εξής όποιος εργοδότης απολύει τους νεοπροσληφθέντες υπαλλήλους του χωρίς βάσιμη αιτία θα πρέπει να καταβάλει υψηλότερη αποζημίωση απ’ ότι στο παρελθόν, κατά 50%. Πολλοί σχολιαστές υπογραμμίζουν ότι προς το παρόν δεν πρόκειται για τις θεαματικές αλλαγές που είχε υποσχεθεί το κίνημα Πέντε Αστέρων καθ’ όλη την προεκλογική περίοδο. Στενοί συνεργάτες του Ντι Μάιο απαντούν ότι έγινε ό,τι ήταν δυνατόν, χωρίς να προκληθεί σύγκρουση με την Ευρώπη λόγω «εκτροχιασμού» της δημόσιας οικονομίας. Αθανασία Συγγελλάκη, Ρώμη