Apostolis Zois

30 χρόνια συμπληρώνει ο δείκτης DAX στο χρηματιστήριο της Φρανκφούρτης, ένας από τους πιο σημαντικούς δείκτες της παγκόσμιας αγοράς μετοχών. Ένας απολογισμός.Στη Γερμανία όλοι γνωρίζουν τη χαρακτηριστική εικόνα που προβάλλεται κάθε βράδυ στα δελτία ειδήσεων: ένα λευκό βέλος σε μαύρο φόντο πληροφορεί το κοινό για την πορεία των μετοχών που έχουν εκδώσει οι 30 μεγαλύτερες εταιρίες υψηλής κεφαλαιοποίησης στο χρηματιστήριο της Φρανκφούρτης. Μετά την πρώτη ημέρα διαπραγμάτευσης, την 1η Ιουλίου 1988, ο δείκτης είχε κλείσει στις 1.163 μονάδες. Σήμερα έχει απογειωθεί, ξεπερνώντας κατά διαστήματα ακόμη και τις 13.000 μονάδες. Όσοι επενδυτές επέδειξαν υπομονή, κατάφεραν να αποκομίσουν αξιόλογα κέρδη. «Οι τηλεοπτικές συνδέσεις με το χρηματιστήριο, αλλά και τα νέα μέσα, έφεραν τον DAX στο σαλόνι μας, τον ανέδειξαν σε άτυπο βαρόμετρο των οικονομικών εξελίξεων στη Γερμανία» τονίζει ο Μάνφρεντ Ζας, πρώην διευθυντής του επενδυτικού οίκου Dekabank. Μέχρι την καθιέρωση του δείκτη υψηλής κεφαλαιοποίησης, οι επενδυτές δεν είχαν εποπτεία της αγοράς στη Φρανκφούρτη, καθώς η τράπεζα Commerzbank ακολουθούσε έναν δικό της δείκτη, η εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung είχε τον δικό της, ενώ άλλο δείκτη δημοσίευε η εφημερίδα του χρηματιστηρίου Börsen-Zeitung. Πρότυπο ο Dow Jones «Θέλαμε να καθιερώσουμε έναν δείκτη με εμβληματικό χαρακτήρα, αντίστοιχο του Dow Jones στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης», επισημαίνει ο Ρύντιγκερ φον Ρόζεν, ένας από τους εμπνευστές του DAX. Η αρχική ονομασία ήταν DAI, αλλά «σκεφτήκαμε ότι στην εποχή των ψηφιακών μέσων αυτή η ονομασία ήταν κάπως ουδέτερη, δεν είχε την απαραίτητη αμεσότητα» λέει ο Μάνφρεντ Ζας. Ξαναβλέποντας τη λέξη Index (δείκτης), ο πρώην διευθυντής του οίκου Dekabank αποφάσισε να συμπεριλάβει όχι το πρώτο, αλλά το τελευταίο γράμμα της στην ονομασία του νέου δείκτη. Κι έτσι ο DAI έγινε DAX. Πολύ γρήγορα οι γερμανικές επιχειρήσεις υψηλής κεφαλαιοποίησης, τα «blue chips» στην αμερικανική διάλεκτο του χρηματιστηρίου, άρχισαν να βλέπουν την ένταξη στον δείκτη DAX ως σφραγίδα οικονομικής ευρωστίας, η οποία μπορεί να προσελκύσει θεσμικούς, αλλά και ιδιώτες επενδυτές. Κάθε τρεις μήνες συνεδριάζει μία ομάδα εργασίας στο χρηματιστήριο της Φραγκφούρτης για να αποφασίσει ποιές επιχειρήσεις μπορούν να προστεθούν στη λίστα του DAX ή να αφαιρεθούν από αυτήν. Κύρια κριτήρια είναι ο τζίρος και η χρηματιστηριακή αξία των ενδιαφερομένων. 15 εταιρίες καταγράφουν αδιάλειπτη παρουσία στον DAX από τον Ιούλιο του 1988. Μεταξύ αυτών είναι οι τράπεζες Deutsche Bank και Commerzbank, η ασφαλιστική εταιρία Allianz, οι αυτοκινητοβιομηχανίες BMW, Daimler και Volkswagen. Στις πιο ηχηρές «αποχωρήσεις» περιλαμβάνονται o άλλοτε κολοσσός της πληροφορικής Nixdorf, τα πολυκαταστήματα Kaufhof και Karstadt, καθώς και η εταιρία κινητής τηλεφωνίας Mannesmann. Μακρινή ανάμνηση ο «κατήφορος» του 2003 Δεν έλειψαν ωστόσο οι δυσκολίες. Στις 29 Αυγούστου 1988, λίγο μετά την καθιέρωσή του, ο DAX έπεσε προσωρινά στις 1.152 μονάδες, αλλά ανένηψε γρήγορα. Στις αρχές της νέας χιλιετίας κατέρρευσε η αποκαλούμενη new economy, με αποτέλεσμα ο δείκτης να βυθιστεί στις 2.202 μονάδες. Αλλά έκτοτε ανεβαίνει με θαυμαστή συνέπεια και στις 12 Οκτωβρίου 2017 ξεπέρασε για πρώτη φορά τις 13.000 μονάδες. Αξιοσημείωτο είναι ωστόσο ότι οι περισσότερες μετοχές του DAX βρίσκονται στα χέρια θεσμικών επενδυτών. Οι ιδιώτες κατέχουν μόλις το 11%, σύμφωνα με την εταιρία συμβούλων Ernst & Young. Και αυτό, γιατί προφανώς δεν έχουν ξεχάσει την κατάρρευση της new economy, αλλά και το μίνι-κραχ στη μετοχή της Deutsche Telekom στη δεκαετία του ´90. Ήταν η εποχή που ο κρατικός κολοσσός των επικοινωνιών επρόκειτο να ιδιωτικοποιηθεί, ο δημοφιλής γερμανός ηθοποιός Μάνφρεντ Κρουγκ διαφήμιζε στην τηλεόραση τη «μετοχή του λαού» και ο τότε επικεφαλής της Telekom, Ρον Ζόμερ, ισχυριζόταν ότι «η μετοχή της Telekom είναι τόσο σίγουρη όσο μία επικουρική σύνταξη». Η αλήθεια είναι ότι το 2000 η μετοχή έφτασε στην απίστευτη τιμή των 103,50 ευρώ, αλλά στη συνέχεια κατέρρευσε. Έκτοτε οι περισσότεροι ιδιώτες επενδυτές αποφεύγουν το χρηματιστήριο. Φριντερίκε Μαρξ, Γιορν Μπέντερ (DPA), Γιάννης Παπαδημητρίου

30 χρόνια συμπληρώνει ο δείκτης DAX στο χρηματιστήριο της Φρανκφούρτης, ένας από τους πιο σημαντικούς δείκτες της παγκόσμιας αγοράς μετοχών. Ένας απολογισμός.Στη Γερμανία όλοι γνωρίζουν τη χαρακτηριστική εικόνα που προβάλλεται κάθε βράδυ στα δελτία ειδήσεων: ένα λευκό βέλος σε μαύρο φόντο πληροφορεί το κοινό για την πορεία των μετοχών που έχουν εκδώσει οι 30 μεγαλύτερες εταιρίες υψηλής κεφαλαιοποίησης στο χρηματιστήριο της Φρανκφούρτης. Μετά την πρώτη ημέρα διαπραγμάτευσης, την 1η Ιουλίου 1988, ο δείκτης είχε κλείσει στις 1.163 μονάδες. Σήμερα έχει απογειωθεί, ξεπερνώντας κατά διαστήματα ακόμη και τις 13.000 μονάδες. Όσοι επενδυτές επέδειξαν υπομονή, κατάφεραν να αποκομίσουν αξιόλογα κέρδη. «Οι τηλεοπτικές συνδέσεις με το χρηματιστήριο, αλλά και τα νέα μέσα, έφεραν τον DAX στο σαλόνι μας, τον ανέδειξαν σε άτυπο βαρόμετρο των οικονομικών εξελίξεων στη Γερμανία» τονίζει ο Μάνφρεντ Ζας, πρώην διευθυντής του επενδυτικού οίκου Dekabank. Μέχρι την καθιέρωση του δείκτη υψηλής κεφαλαιοποίησης, οι επενδυτές δεν είχαν εποπτεία της αγοράς στη Φρανκφούρτη, καθώς η τράπεζα Commerzbank ακολουθούσε έναν δικό της δείκτη, η εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung είχε τον δικό της, ενώ άλλο δείκτη δημοσίευε η εφημερίδα του χρηματιστηρίου Börsen-Zeitung. Πρότυπο ο Dow Jones «Θέλαμε να καθιερώσουμε έναν δείκτη με εμβληματικό χαρακτήρα, αντίστοιχο του Dow Jones στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης», επισημαίνει ο Ρύντιγκερ φον Ρόζεν, ένας από τους εμπνευστές του DAX. Η αρχική ονομασία ήταν DAI, αλλά «σκεφτήκαμε ότι στην εποχή των ψηφιακών μέσων αυτή η ονομασία ήταν κάπως ουδέτερη, δεν είχε την απαραίτητη αμεσότητα» λέει ο Μάνφρεντ Ζας. Ξαναβλέποντας τη λέξη Index (δείκτης), ο πρώην διευθυντής του οίκου Dekabank αποφάσισε να συμπεριλάβει όχι το πρώτο, αλλά το τελευταίο γράμμα της στην ονομασία του νέου δείκτη. Κι έτσι ο DAI έγινε DAX. Πολύ γρήγορα οι γερμανικές επιχειρήσεις υψηλής κεφαλαιοποίησης, τα «blue chips» στην αμερικανική διάλεκτο του χρηματιστηρίου, άρχισαν να βλέπουν την ένταξη στον δείκτη DAX ως σφραγίδα οικονομικής ευρωστίας, η οποία μπορεί να προσελκύσει θεσμικούς, αλλά και ιδιώτες επενδυτές. Κάθε τρεις μήνες συνεδριάζει μία ομάδα εργασίας στο χρηματιστήριο της Φραγκφούρτης για να αποφασίσει ποιές επιχειρήσεις μπορούν να προστεθούν στη λίστα του DAX ή να αφαιρεθούν από αυτήν. Κύρια κριτήρια είναι ο τζίρος και η χρηματιστηριακή αξία των ενδιαφερομένων. 15 εταιρίες καταγράφουν αδιάλειπτη παρουσία στον DAX από τον Ιούλιο του 1988. Μεταξύ αυτών είναι οι τράπεζες Deutsche Bank και Commerzbank, η ασφαλιστική εταιρία Allianz, οι αυτοκινητοβιομηχανίες BMW, Daimler και Volkswagen. Στις πιο ηχηρές «αποχωρήσεις» περιλαμβάνονται o άλλοτε κολοσσός της πληροφορικής Nixdorf, τα πολυκαταστήματα Kaufhof και Karstadt, καθώς και η εταιρία κινητής τηλεφωνίας Mannesmann. Μακρινή ανάμνηση ο «κατήφορος» του 2003 Δεν έλειψαν ωστόσο οι δυσκολίες. Στις 29 Αυγούστου 1988, λίγο μετά την καθιέρωσή του, ο DAX έπεσε προσωρινά στις 1.152 μονάδες, αλλά ανένηψε γρήγορα. Στις αρχές της νέας χιλιετίας κατέρρευσε η αποκαλούμενη new economy, με αποτέλεσμα ο δείκτης να βυθιστεί στις 2.202 μονάδες. Αλλά έκτοτε ανεβαίνει με θαυμαστή συνέπεια και στις 12 Οκτωβρίου 2017 ξεπέρασε για πρώτη φορά τις 13.000 μονάδες. Αξιοσημείωτο είναι ωστόσο ότι οι περισσότερες μετοχές του DAX βρίσκονται στα χέρια θεσμικών επενδυτών. Οι ιδιώτες κατέχουν μόλις το 11%, σύμφωνα με την εταιρία συμβούλων Ernst & Young. Και αυτό, γιατί προφανώς δεν έχουν ξεχάσει την κατάρρευση της new economy, αλλά και το μίνι-κραχ στη μετοχή της Deutsche Telekom στη δεκαετία του ´90. Ήταν η εποχή που ο κρατικός κολοσσός των επικοινωνιών επρόκειτο να ιδιωτικοποιηθεί, ο δημοφιλής γερμανός ηθοποιός Μάνφρεντ Κρουγκ διαφήμιζε στην τηλεόραση τη «μετοχή του λαού» και ο τότε επικεφαλής της Telekom, Ρον Ζόμερ, ισχυριζόταν ότι «η μετοχή της Telekom είναι τόσο σίγουρη όσο μία επικουρική σύνταξη». Η αλήθεια είναι ότι το 2000 η μετοχή έφτασε στην απίστευτη τιμή των 103,50 ευρώ, αλλά στη συνέχεια κατέρρευσε. Έκτοτε οι περισσότεροι ιδιώτες επενδυτές αποφεύγουν το χρηματιστήριο. Φριντερίκε Μαρξ, Γιορν Μπέντερ (DPA), Γιάννης Παπαδημητρίου

Το Γούντστοκ έγραψε μουσική ιστορία τον Αύγουστο του 1969. Με αφορμή τη συμπλήρωση 50 ετών από τη διεξαγωγή του το 2019, αρχαιολόγοι προσπαθούν να αποκαταστήσουν τους χώρους του θρυλικού μουσικού φεστιβάλ.Μια ομάδα αρχαιολόγων πραγματοποίησε ανασκαφές, ξαναφέρνοντας στο φως τμήματα της θαμμένης στο χώμα έκτασης όπου είχε διεξαχθεί τον Αύγουστο του 1969 το θρυλικό μουσικό φεστιβάλ Γούντστοκ. Μετά από εργασίες μιας εβδομάδας, ειδικοί αποκάλυψαν μεγάλα τμήματα του χώρου όπου είχαν συρρεύσει πριν από 50 σχεδόν χρόνια εκατοντάδες χιλιάδες… «φρικιά», και χίπηδες από κάθε γωνιά των ΗΠΑ για το τριήμερο μουσικό φεστιβάλ. Πάνω από 400.000 άτομα υπολογίζεται ότι πήγαν τότε στο μικρό Μπέθελ, στην Πολιτεία της Νέας Υόρκης, για να ακούσουν θρύλους της μουσικής όπως ο Τζίμι Χέντριξ, η Τζάνις Τζόπλιν και οι Doors – οι ήχοι της μουσικής συνοδεύονταν για πολλούς με κατανάλωση LSD και μαριχουάνας. Φωτογραφίες που έδειχναν εκστατικά άτομα που αψηφούσαν τη δυνατή βροχή και τη λάσπη για να ακούσουν τις συναυλίες στη σκηνή έχουν αποτυπωθεί ανεξίτηλα στην ιστορία της μουσικής. Αποχώρηση από έναν… λασπότοπο 32 συγκροτήματα είχαν παίξει τότε φολκ, ροκ, ψυχεδελική ροκ, μπλουζ, κάντρι και άλλα είδη μουσικής με διαρκείς εναλλαγές και χωρίς διακοπή. Μετά το τέλος του φεστιβάλ, το οποίο χτυπήθηκε κατά διαστήματα από σφοδρές καταιγίδες, η έκταση με γρασίδι και χώμα είχε καταστραφεί ολοσχερώς. Οι θεατές αποχώρησαν αφήνοντας πίσω τους ένα λασπωμένο τοπίο. Ομάδα αρχαιολόγων προσπαθεί τώρα να αναπλάσει τους χώρους του φεστιβάλ, επιχειρώντας να αποκαλύψουν ίχνη από την εξαιρετικά πρόσφατη ιστορία. Οι ειδικοί του Πανεπιστημίου Μπίνγκχαμτον θέλουν μεταξύ άλλων να διαπιστώσουν με τις ανασκαφές τους πώς ακριβώς ήταν στημένες οι μουσικές σκηνές του Γούντστοκ. Το φθινόπωρο του 2017 είχαν ήδη «ξεσκεπάσει» το σημείο όπου είχαν στήσει τους πάγκους τους οι πωλητές των σουβενίρ στο φεστιβάλ. Τα έργα ανάδειξης του χώρου όπου έγινε το θρυλικό φεστιβάλ σχετίζονται με την επικείμενη συμπλήρωση 50 ετών από τη διεξαγωγή του, διευκρίνισε η Νίνα Βερσάτζι από την Αρχαιολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Μπίνγκχαμτον. Πέρυσι η συγκεκριμένη έκταση 15 εκταρίων είχε ανακηρυχθεί στις ΗΠΑ πολιτιστικό μνημείο. Dpa / Άρης Καλτιριμτζής

Το Γούντστοκ έγραψε μουσική ιστορία τον Αύγουστο του 1969. Με αφορμή τη συμπλήρωση 50 ετών από τη διεξαγωγή του το 2019, αρχαιολόγοι προσπαθούν να αποκαταστήσουν τους χώρους του θρυλικού μουσικού φεστιβάλ.Μια ομάδα αρχαιολόγων πραγματοποίησε ανασκαφές, ξαναφέρνοντας στο φως τμήματα της θαμμένης στο χώμα έκτασης όπου είχε διεξαχθεί τον Αύγουστο του 1969 το θρυλικό μουσικό φεστιβάλ Γούντστοκ. Μετά από εργασίες μιας εβδομάδας, ειδικοί αποκάλυψαν μεγάλα τμήματα του χώρου όπου είχαν συρρεύσει πριν από 50 σχεδόν χρόνια εκατοντάδες χιλιάδες… «φρικιά», και χίπηδες από κάθε γωνιά των ΗΠΑ για το τριήμερο μουσικό φεστιβάλ. Πάνω από 400.000 άτομα υπολογίζεται ότι πήγαν τότε στο μικρό Μπέθελ, στην Πολιτεία της Νέας Υόρκης, για να ακούσουν θρύλους της μουσικής όπως ο Τζίμι Χέντριξ, η Τζάνις Τζόπλιν και οι Doors – οι ήχοι της μουσικής συνοδεύονταν για πολλούς με κατανάλωση LSD και μαριχουάνας. Φωτογραφίες που έδειχναν εκστατικά άτομα που αψηφούσαν τη δυνατή βροχή και τη λάσπη για να ακούσουν τις συναυλίες στη σκηνή έχουν αποτυπωθεί ανεξίτηλα στην ιστορία της μουσικής. Αποχώρηση από έναν… λασπότοπο 32 συγκροτήματα είχαν παίξει τότε φολκ, ροκ, ψυχεδελική ροκ, μπλουζ, κάντρι και άλλα είδη μουσικής με διαρκείς εναλλαγές και χωρίς διακοπή. Μετά το τέλος του φεστιβάλ, το οποίο χτυπήθηκε κατά διαστήματα από σφοδρές καταιγίδες, η έκταση με γρασίδι και χώμα είχε καταστραφεί ολοσχερώς. Οι θεατές αποχώρησαν αφήνοντας πίσω τους ένα λασπωμένο τοπίο. Ομάδα αρχαιολόγων προσπαθεί τώρα να αναπλάσει τους χώρους του φεστιβάλ, επιχειρώντας να αποκαλύψουν ίχνη από την εξαιρετικά πρόσφατη ιστορία. Οι ειδικοί του Πανεπιστημίου Μπίνγκχαμτον θέλουν μεταξύ άλλων να διαπιστώσουν με τις ανασκαφές τους πώς ακριβώς ήταν στημένες οι μουσικές σκηνές του Γούντστοκ. Το φθινόπωρο του 2017 είχαν ήδη «ξεσκεπάσει» το σημείο όπου είχαν στήσει τους πάγκους τους οι πωλητές των σουβενίρ στο φεστιβάλ. Τα έργα ανάδειξης του χώρου όπου έγινε το θρυλικό φεστιβάλ σχετίζονται με την επικείμενη συμπλήρωση 50 ετών από τη διεξαγωγή του, διευκρίνισε η Νίνα Βερσάτζι από την Αρχαιολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Μπίνγκχαμτον. Πέρυσι η συγκεκριμένη έκταση 15 εκταρίων είχε ανακηρυχθεί στις ΗΠΑ πολιτιστικό μνημείο. Dpa / Άρης Καλτιριμτζής

Νέα έρευνα για λογαριασμό του Ιδρύματος Bertelsmann καταδεικνύει ότι το πρόβλημα της παιδικής φτώχειας στη Γερμανία συνδέεται σε πολλές περιπτώσεις με το γεγονός ότι οι μητέρες τους δεν εργάζονται.Πολλά παιδιά και νέοι στη Γερμανία έχουν τόσο λίγα χρήματα στη διάθεσή τους ώστε είναι αδύνατο να συμμετέχουν στις δραστηριότητες και την κοινωνική ζωή που έχουν άτομα της ηλικίας τους. Το ζήτημα της παιδικής φτώχειας απασχολεί εδώ και μεγάλο διάστημα ερευνητές στη Γερμανία. Μία νέα έρευνα που διενεργήθηκε κατ' εντολή του Ιδρύματος Bertelsmann καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το συχνό οικογενειακό μοντέλο του εργαζόμενου πατέρα και της μητέρας που δεν δουλεύει αναλαμβάνοντας τη φροντίδα των παιδιών και το νοικοκυριό, μπορεί να είναι συνυπεύθυνο για την ένδεια των παιδιών. Διότι, όπως επισημαίνεται στην έρευνα, το εισόδημα της μητέρας παίζει καθοριστικό ρόλο για το εάν ένα παιδί μεγαλώσει σε συνθήκες φτώχεια ή όχι. «Μείναμε πραγματικά έκπληκτοι για το πόσο πολύ επηρεάζει το εργασιακό στάτους των μητέρων την κατάσταση των παιδιών», σχολίασε στην DW η υπεύθυνη της έρευνας Σάρα Μένε από το Ίδρυμα Bertelsmann. Η έρευνα κατέδειξε ότι σχεδόν όλα τα παιδιά είναι οικονομικά εξασφαλισμένα όταν η μητέρα τους διαθέτει πλήρη ή ακόμη και μερική απασχόληση. Αντίθετα σε περιπτώσεις μητέρων που αποσύρθηκαν από την αγορά εργασίας σχεδόν το ένα τρίτο των παιδιών βρέθηκε διαρκώς ή επανειλημμένα αντιμέτωπο με συνθήκες φτώχειας. Η έρευνα διευκρινίζει ότι τέτοιες συνθήκες διαμορφώνονται όταν οικογένειες διαθέτουν κάτω από το 60% του μέσου οικογενειακού εισοδήματος ή λαμβάνουν κρατικά κοινωνικά επιδόματα. Για τις ανάγκες της έρευνας συλλέχθηκαν και αξιολογήθηκαν στοιχεία από 3.180 παιδιά για διάστημα πέντε χρόνων. Ακόμη δυσκολότερη η κατάσταση για μονογονεϊκές οικογένειες Τα πράγματα γίνονται ακόμη δυσκολότερα για μητέρες που μεγαλώνουν μόνες τα παιδιά τους. Όταν μια μητέρα καταφέρνει να εργάζεται τουλάχιστον 30 ώρες την εβδομάδα, σε πολλές περιπτώσεις αποτρέπεται η ανατροφή των παιδιών κοντά στο όριο της φτώχειας. Σύμφωνα πάντα με την έρευνα όμως, για πολλές μητέρες το να καταφέρουν κάτι τέτοιο είναι εξαιρετικά δύσκολο, δεδομένου ότι η αποκλειστική ευθύνη για την ανατροφή των παιδιών στερεί από τις μητέρες τον χρόνο που απαιτεί η πλήρης ή ακόμη και η μερική απασχόληση. Η Γερμανική Οργάνωση Αρωγής για τα Παιδιά (Deutsches Kinderhilfswerk) ζητεί να ληφθούν μέτρα οικονομικής στήριξης για μονογονεϊκές οικογένειες. Για παράδειγμα, πρόσθετες φοροαπαλλαγές και αύξηση του κατώτατου μισθού. Είτε πρόκειται για παιδιά «κλασικών» είτε μονογονεϊκών οικογενειών, το βέβαιο είναι ότι το να μεγαλώνουν σε συνθήκες φτώχειας έχει βαρύτατες επιπτώσεις στην καθημερινότητά τους. Συχνά τα παιδιά που πλήττονται νιώθουν απομονωμένα. «Παιδιά που ζουν σε μόνιμες συνθήκες φτώχειας έχουν λιγότερους φίλους, σπανιότερα είναι μέλη σε αθλητικούς συλλόγους, συχνά δεν μπορούν να πάνε κινηματογράφο, να ασχοληθούν με τα χόμπι τους ή να καλέσουν φίλους στο σπίτι τους», υπογραμμίζει η Σάρα Μένε από το Ίδρυμα Bertelsmann. Ή ίδια τονίζει ότι αυτά τα παιδιά συνειδητοποιούν ήδη από νεαρή ηλικία ότι έχουν λιγότερες ευκαιρίες εντός της κοινωνίας. Στέφανι Χέπνερ / Άρης Καλτιριμτζής

Νέα έρευνα για λογαριασμό του Ιδρύματος Bertelsmann καταδεικνύει ότι το πρόβλημα της παιδικής φτώχειας στη Γερμανία συνδέεται σε πολλές περιπτώσεις με το γεγονός ότι οι μητέρες τους δεν εργάζονται.Πολλά παιδιά και νέοι στη Γερμανία έχουν τόσο λίγα χρήματα στη διάθεσή τους ώστε είναι αδύνατο να συμμετέχουν στις δραστηριότητες και την κοινωνική ζωή που έχουν άτομα της ηλικίας τους. Το ζήτημα της παιδικής φτώχειας απασχολεί εδώ και μεγάλο διάστημα ερευνητές στη Γερμανία. Μία νέα έρευνα που διενεργήθηκε κατ' εντολή του Ιδρύματος Bertelsmann καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το συχνό οικογενειακό μοντέλο του εργαζόμενου πατέρα και της μητέρας που δεν δουλεύει αναλαμβάνοντας τη φροντίδα των παιδιών και το νοικοκυριό, μπορεί να είναι συνυπεύθυνο για την ένδεια των παιδιών. Διότι, όπως επισημαίνεται στην έρευνα, το εισόδημα της μητέρας παίζει καθοριστικό ρόλο για το εάν ένα παιδί μεγαλώσει σε συνθήκες φτώχεια ή όχι. «Μείναμε πραγματικά έκπληκτοι για το πόσο πολύ επηρεάζει το εργασιακό στάτους των μητέρων την κατάσταση των παιδιών», σχολίασε στην DW η υπεύθυνη της έρευνας Σάρα Μένε από το Ίδρυμα Bertelsmann. Η έρευνα κατέδειξε ότι σχεδόν όλα τα παιδιά είναι οικονομικά εξασφαλισμένα όταν η μητέρα τους διαθέτει πλήρη ή ακόμη και μερική απασχόληση. Αντίθετα σε περιπτώσεις μητέρων που αποσύρθηκαν από την αγορά εργασίας σχεδόν το ένα τρίτο των παιδιών βρέθηκε διαρκώς ή επανειλημμένα αντιμέτωπο με συνθήκες φτώχειας. Η έρευνα διευκρινίζει ότι τέτοιες συνθήκες διαμορφώνονται όταν οικογένειες διαθέτουν κάτω από το 60% του μέσου οικογενειακού εισοδήματος ή λαμβάνουν κρατικά κοινωνικά επιδόματα. Για τις ανάγκες της έρευνας συλλέχθηκαν και αξιολογήθηκαν στοιχεία από 3.180 παιδιά για διάστημα πέντε χρόνων. Ακόμη δυσκολότερη η κατάσταση για μονογονεϊκές οικογένειες Τα πράγματα γίνονται ακόμη δυσκολότερα για μητέρες που μεγαλώνουν μόνες τα παιδιά τους. Όταν μια μητέρα καταφέρνει να εργάζεται τουλάχιστον 30 ώρες την εβδομάδα, σε πολλές περιπτώσεις αποτρέπεται η ανατροφή των παιδιών κοντά στο όριο της φτώχειας. Σύμφωνα πάντα με την έρευνα όμως, για πολλές μητέρες το να καταφέρουν κάτι τέτοιο είναι εξαιρετικά δύσκολο, δεδομένου ότι η αποκλειστική ευθύνη για την ανατροφή των παιδιών στερεί από τις μητέρες τον χρόνο που απαιτεί η πλήρης ή ακόμη και η μερική απασχόληση. Η Γερμανική Οργάνωση Αρωγής για τα Παιδιά (Deutsches Kinderhilfswerk) ζητεί να ληφθούν μέτρα οικονομικής στήριξης για μονογονεϊκές οικογένειες. Για παράδειγμα, πρόσθετες φοροαπαλλαγές και αύξηση του κατώτατου μισθού. Είτε πρόκειται για παιδιά «κλασικών» είτε μονογονεϊκών οικογενειών, το βέβαιο είναι ότι το να μεγαλώνουν σε συνθήκες φτώχειας έχει βαρύτατες επιπτώσεις στην καθημερινότητά τους. Συχνά τα παιδιά που πλήττονται νιώθουν απομονωμένα. «Παιδιά που ζουν σε μόνιμες συνθήκες φτώχειας έχουν λιγότερους φίλους, σπανιότερα είναι μέλη σε αθλητικούς συλλόγους, συχνά δεν μπορούν να πάνε κινηματογράφο, να ασχοληθούν με τα χόμπι τους ή να καλέσουν φίλους στο σπίτι τους», υπογραμμίζει η Σάρα Μένε από το Ίδρυμα Bertelsmann. Ή ίδια τονίζει ότι αυτά τα παιδιά συνειδητοποιούν ήδη από νεαρή ηλικία ότι έχουν λιγότερες ευκαιρίες εντός της κοινωνίας. Στέφανι Χέπνερ / Άρης Καλτιριμτζής

Πριν από 70 χρόνια οι Σοβιετικοί έκλεισαν όλες τις οδούς τροφοδοσίας του δυτικού Βερολίνου. Τότε οι δυτικές δυνάμεις ξεκίνησαν μια ιστορική επιχείρηση διάσωσης τροφοδοτώντας επί μήνες την περιοχή από αέρος.Άνοιξη του 1948. Τρία μόλις χρόνια μετά το τέλος του φρικτού Β´ Παγκοσμίου Πολέμου με τον οποίο ο Αδόλφος Χίτλερ φιλοδοξούσε να δημιουργήσει ένα Γ´ Ράιχ που θα διαρκούσε χίλια χρόνια. Ένας πόλεμος που άφησε πίσω του εκατομμύρια νεκρούς. Οι Σύμμαχοι χώρισαν τη Γερμανία σε ζώνες κατοχής, ωστόσο οι μεταξύ τους εντάσεις ήταν έντονες και κυρίως στο Βερολίνο. Στις 20 Ιουνίου του 1948 η αντιπαράθεση Ανατολής και Δύσης εντείνεται όταν αποφασίζουν οι Δυτικοί να επιβάλουν το μάρκο ως νέο γερμανικό νόμισμα. Η Μόσχα δεν θέλει να το αποδεχθεί. Φοβάται πως η εισαγωγή του νέου νομίσματος θα ενίσχυε το ειδικό καθεστώς του Βερολίνου ως προγεφύρωμα των δυτικών δυνάμεων. Οι ΗΠΑ βλέπουν στο Βερολίνο ένα προπύργιο απέναντι στον Κομμουνισμό. Το βράδυ της 24η Ιουνίου οι Σοβιετικοί αποφασίζουν να μπλοκάρουν όλες τις χερσαίες εισόδους στην ευρύτερη περιοχή. Οι δυτικοί, δεδομένου ότι δεν είχαν κάνει κάποια ειδική συμφωνία με τη Μόσχα για τους επαρχιακούς δρόμους, δεν είναι νομικά σε θέση να εμποδίσουν τον αποκλεισμό. Ο χρόνος πιέζει, οι Βερολινέζοι απειλούνται με λιμό. «Ο φόβος μας ήταν πολύ μεγάλος ότι θα μας εγκατέλειπαν οι Αμερικανοί και θα πέφταμε στα χέρια των Ρώσων, όλοι οι Βερολινέζων είχαν τότε αυτόν τον φόβο», θυμάται ο Γκέρχαρντ Μπύργκερ που έζησε εκείνη την κατάσταση. Από δυνάμεις κατοχής οι Αμερικανοί μετατρέπονται σε προστάτες Ο Αμερικανός Πρόεδρος Χάρι Τρούμαν κατόπιν συμφωνίας με του δυτικούς συμμάχους παίρνει μια εντυπωσιακή απόφαση: να τροφοδοτήσει τους Βερολινέζους από αέρος. Στις 26 Ιουνίου ξεκινάνε μεταφορές τροφίμων και καυσόξυλων μέσω αμερικανικών αεροσκαφών που ξεκινάνε από την αεροπορική βάση τους στη Φρανκφούρτη. Κάθε 90 δευτερόλεπτα απογειώνονται τα αμερικανικά αεροσκάφη και προσγειώνονται στο αεροδρόμιο του Γκάτοβ που ήταν υπό βρετανικό έλεγχο και στο Τέγκελ, το οποίο ήταν υπό γαλλικό έλεγχο. Οι πιλότοι φτιάχνουν και αυτοσχέδια δέματα με σοκολάτες και καραμέλες για τα παιδιά. «Για τους νέους και τα παιδιά η αερογέφυρα ήταν μια φανταστική εμπειρία. Η συμπάθεια μας για τους Αμερικανούς ήταν πολύ μεγάλη», λέει ο Γκύντερ Σλίπντικ, που έζησε τα ιστορικά αυτά γεγονότα. Με την κίνηση αυτή οι δυτικοί σύμμαχοι κέρδισαν τη διεθνή συμπάθεια ενώ αντίθετα μειώθηκε αυτή απέναντι προς τους Ρώσους. Ο Ιωσήφ Στάλιν κατάλαβε πως δεν μπορούσε να κερδίσει αυτό το «πόκερ» και κατόπιν μυστικών συνομιλιών με τις ΗΠΑ σταματάει τον αποκλεισμό στις 12 Μαΐου 1949. Μέχρι τότε είχαν πραγματοποιηθεί 260.000 πτήσεις των δυτικών και είχαν μεταφερθεί 2,1 τόνοι ανθρωπιστικής βοήθειας. Εκτός αυτού οι Αμερικανοί από τότε έπαψαν να είναι δύναμη κατοχής αλλά να δρουν ως φιλική προστάτιδα δύναμη. Ράλφ Μπόζεν / Μαρία Ρηγούτσου

Πριν από 70 χρόνια οι Σοβιετικοί έκλεισαν όλες τις οδούς τροφοδοσίας του δυτικού Βερολίνου. Τότε οι δυτικές δυνάμεις ξεκίνησαν μια ιστορική επιχείρηση διάσωσης τροφοδοτώντας επί μήνες την περιοχή από αέρος.Άνοιξη του 1948. Τρία μόλις χρόνια μετά το τέλος του φρικτού Β´ Παγκοσμίου Πολέμου με τον οποίο ο Αδόλφος Χίτλερ φιλοδοξούσε να δημιουργήσει ένα Γ´ Ράιχ που θα διαρκούσε χίλια χρόνια. Ένας πόλεμος που άφησε πίσω του εκατομμύρια νεκρούς. Οι Σύμμαχοι χώρισαν τη Γερμανία σε ζώνες κατοχής, ωστόσο οι μεταξύ τους εντάσεις ήταν έντονες και κυρίως στο Βερολίνο. Στις 20 Ιουνίου του 1948 η αντιπαράθεση Ανατολής και Δύσης εντείνεται όταν αποφασίζουν οι Δυτικοί να επιβάλουν το μάρκο ως νέο γερμανικό νόμισμα. Η Μόσχα δεν θέλει να το αποδεχθεί. Φοβάται πως η εισαγωγή του νέου νομίσματος θα ενίσχυε το ειδικό καθεστώς του Βερολίνου ως προγεφύρωμα των δυτικών δυνάμεων. Οι ΗΠΑ βλέπουν στο Βερολίνο ένα προπύργιο απέναντι στον Κομμουνισμό. Το βράδυ της 24η Ιουνίου οι Σοβιετικοί αποφασίζουν να μπλοκάρουν όλες τις χερσαίες εισόδους στην ευρύτερη περιοχή. Οι δυτικοί, δεδομένου ότι δεν είχαν κάνει κάποια ειδική συμφωνία με τη Μόσχα για τους επαρχιακούς δρόμους, δεν είναι νομικά σε θέση να εμποδίσουν τον αποκλεισμό. Ο χρόνος πιέζει, οι Βερολινέζοι απειλούνται με λιμό. «Ο φόβος μας ήταν πολύ μεγάλος ότι θα μας εγκατέλειπαν οι Αμερικανοί και θα πέφταμε στα χέρια των Ρώσων, όλοι οι Βερολινέζων είχαν τότε αυτόν τον φόβο», θυμάται ο Γκέρχαρντ Μπύργκερ που έζησε εκείνη την κατάσταση. Από δυνάμεις κατοχής οι Αμερικανοί μετατρέπονται σε προστάτες Ο Αμερικανός Πρόεδρος Χάρι Τρούμαν κατόπιν συμφωνίας με του δυτικούς συμμάχους παίρνει μια εντυπωσιακή απόφαση: να τροφοδοτήσει τους Βερολινέζους από αέρος. Στις 26 Ιουνίου ξεκινάνε μεταφορές τροφίμων και καυσόξυλων μέσω αμερικανικών αεροσκαφών που ξεκινάνε από την αεροπορική βάση τους στη Φρανκφούρτη. Κάθε 90 δευτερόλεπτα απογειώνονται τα αμερικανικά αεροσκάφη και προσγειώνονται στο αεροδρόμιο του Γκάτοβ που ήταν υπό βρετανικό έλεγχο και στο Τέγκελ, το οποίο ήταν υπό γαλλικό έλεγχο. Οι πιλότοι φτιάχνουν και αυτοσχέδια δέματα με σοκολάτες και καραμέλες για τα παιδιά. «Για τους νέους και τα παιδιά η αερογέφυρα ήταν μια φανταστική εμπειρία. Η συμπάθεια μας για τους Αμερικανούς ήταν πολύ μεγάλη», λέει ο Γκύντερ Σλίπντικ, που έζησε τα ιστορικά αυτά γεγονότα. Με την κίνηση αυτή οι δυτικοί σύμμαχοι κέρδισαν τη διεθνή συμπάθεια ενώ αντίθετα μειώθηκε αυτή απέναντι προς τους Ρώσους. Ο Ιωσήφ Στάλιν κατάλαβε πως δεν μπορούσε να κερδίσει αυτό το «πόκερ» και κατόπιν μυστικών συνομιλιών με τις ΗΠΑ σταματάει τον αποκλεισμό στις 12 Μαΐου 1949. Μέχρι τότε είχαν πραγματοποιηθεί 260.000 πτήσεις των δυτικών και είχαν μεταφερθεί 2,1 τόνοι ανθρωπιστικής βοήθειας. Εκτός αυτού οι Αμερικανοί από τότε έπαψαν να είναι δύναμη κατοχής αλλά να δρουν ως φιλική προστάτιδα δύναμη. Ράλφ Μπόζεν / Μαρία Ρηγούτσου