Apostolis Zois

Προσπάθειες διευθέτησης της διαμάχης ανάμεσα στο ελληνικό κράτος και τη βαυαρική πρωτεύουσα για το ελληνικό σχολείο σε κυβερνητικό επίπεδο. Τι δήλωσε ο ΓΓ του υπουργείου Παιδείας Παυσανίας Παπαγεωργίου στη DW.Οι παραδοσιακά στενές και εγκάρδιες σχέσεις του δήμου Μονάχου με την ελληνική παροικία έχουν μπει σε πάγο. Για πρώτη φορά ο δήμαρχος της πόλης δεν εμφανίστηκε στις εκδηλώσεις της Ημέρας Ελληνοβαυαρικής Φιλίας τον περασμένο Μάρτιο και ούτε αργότερα στα Θεοφάνεια. Αιτία είναι η κλιμάκωση της διαμάχης μεταξύ του δήμου και του ελληνικού κράτους εξαιτίας της ανέγερσης κτιρίου για το ελληνικό σχολείο στην βαυαρική πρωτεύουσα. Η επίμαχη υπόθεση ξεκινά το 2001, όταν το ελληνικό δημόσιο αγοράζει από το δήμο για 4,5 εκ. μάρκα οικόπεδο 15.000 τ.μ. για την κατασκευή ελληνικού σχολείου. Η πώληση γίνεται με τον όρο η ανέγερση του κτιρίου να έχει ολοκληρωθεί εντός ενός συγκεκριμένου χρονικού διαστήματος, σε διαφορετική περίπτωση το οικόπεδο θα επιστρεφόταν στο δήμο. Λόγω των αντιδράσεων των κατοίκων της συνοικίας η άδεια ανοικοδόμησης εκδίδεται τελικά μόλις το 2008 με χρονικό ορίζοντα ολοκλήρωσης της οικοδομής το καλοκαίρι του 2012. Παρά τις επανειλημμένες συστάσεις από την πλευρά του δήμου, τα δικαστήρια και τον καθορισμό νέας ημερομηνίας αποπεράτωσης του έργου, το κτίριο παραμένει γιαπί. Λόγω «ανωτέρας βίας», λέει η ελληνική πλευρά και παραπέμπει στην οικονομική κρίση. Τελικά, το Φθινόπωρο του 2016 το Δημοτικό Συμβούλιο αποφασίζει τη μεταβίβαση του οικοπέδου στο δήμο και ζητά την κατεδάφιση του γιαπιού με έξοδα της Αθήνας. Η ελληνική επιχειρηματολογία Η απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου του Μονάχου είναι άκυρη, δηλώνει στη Deutsche Welle o ΓΓ του υπουργείου Παιδείας, Παυσανίας Παπαγεωργίου. Μιλώντας στο Βερολίνο με εκπροσώπους του γερμανικού υπουργείου Εξωτερικών και άλλες αρμόδιες αρχές ανέπτυξε την ελληνική επιχειρηματολογία η οποία στηρίζεται σε τρία βασικά επιχειρήματα. Πρώτον, η οικοδόμησή του κτιρίου βρισκόταν σε εξέλιξη και το μεγαλύτερο μέρος του συνολικού έργου είχε ολοκληρωθεί. Δεύτερον, οι όροι που είχαν συμφωνηθεί δεν ήταν ρεαλιστικοί, δηλαδή, να είναι έτοιμο το κτίριο μέσα σε ένα χρόνο. Όπως εξηγεί ο κ. Παπαγεωργίου, το 2015, όταν έγινε η διαπραγμάτευση με το Μόναχο για την παράταση της ημερομηνίας ολοκλήρωσης «υπήρξε μια πολύ μεγάλη πίεση από την πλευρά του δήμου που δεν στόχευε στο να βρεθεί λύση για το οικόπεδο, αλλά στο να καθιερωθούν πάρα πολύ στενά όρια που στην πραγματικότητα δεν μπορούσαν να επιτευχθούν.» Η άποψη αυτή φαίνεται να στηρίζεται από τη σχετική αρθρογραφία στον τοπικό τύπο: οι ανάγκες στο Μόναχο για νέες σχολικές εγκαταστάσεις είναι μεγάλες και πανάκριβες οι τιμές των ακινήτων. Οπότε, η επιστροφή του οικοπέδου του ελληνικού σχολείου, του οποίου η αξία εντωμεταξύ έχει τετραπλασιαστεί, σχεδόν επιβάλλεται από τις καταστάσεις. Το τρίτο βασικό επιχείρημα της ελληνικής πλευράς είναι ότι επειδή το ακίνητο βρίσκεται στην ιδιοκτησία του ελληνικού κράτους και ο σκοπός του σχετίζεται με τον πολιτισμό και την εκπαίδευση, ισχύει η αρχή της ετεροδικίας κρατών. Και αυτό σημαίνει, πως αν δεν επιτευχθεί συνεννόηση, τότε, στην εσχάτη περίπτωση, θα πρέπει το γερμανικό κράτος να προσφύγει στο Διεθνές Δικαστήριο στη Χάγη για να διεκδικήσει το οικόπεδο. Παρέμβαση του γερμανικού ΥΠΕΞ Σε μια προσπάθεια να αποφύγει μια νέα ένταση στις ελληνογερμανικές σχέσεις, και μάλιστα για ένα οικόπεδο, το γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών ξεκίνησε εδώ και καιρό σειρά διαμεσολαβήσεων, επαφών και συναντήσεων. Ο μέχρι πρόσφατα υπουργός Εξωτερικών Φρανκ-Βάλτερ Στάινμαϊερ είχε στείλει μάλιστα επιστολή στο δημαρχείο Μονάχου με την παράκληση να μην οδηγηθούν για ένα οικόπεδο σε δοκιμασία οι ελληνογερμανικές σχέσεις. Το όλο θέμα συζητήθηκε την περασμένη Πέμπτη στο Βερολίνο σε συνάντηση στην οποία συμμετείχαν εκτός από το ΥΠΕΞ και το γερμανικό υπουργείο Παιδείας, όπως και θεσμικοί παράγοντες οι οποίοι θα μπορούσαν να συμβάλουν στην επίτευξη μιας λύσης. Μια πρόταση που θα μπορούσε να «ξεμπλοκάρει» την κατάσταση είναι η διάθεση ενός οικοπέδου που ανήκει στο ομοσπονδιακό κράτος και το οποίο βρίσκεται στην ίδια περιοχή με το μισοτελειωμένο κτίριο του ελληνικού σχολείου. Πάντως, οι έως τώρα ενέργειες του υπουργείο Εξωτερικών φαίνεται να έχουν επιφέρει κάποια αλλαγή στη στάση του Μονάχου. Ενώ απέρριπτε κάθε συζήτηση για το θέμα της ετεροδικίας, πριν δύο εβδομάδες το Δημοτικό Συμβούλιο αποφάσισε να ζητήσει νομική γνωμάτευση δικηγορικού γραφείου με ειδικότητα στο διεθνές δίκιο. Πρόκειται για ένα πρώτο βήμα ώστε να βρεθεί μια λύση εκτός δικαστηρίου, εκτιμά ο κ. Παπαγεωργίου. Όπως επισημαίνει, «δεν θέλουμε να προχωρήσουμε δικαστικά γιατί κάθε τέτοιο θα προκαλούσε ένταση στις σχέσεις μας με το Μόναχο. Κανείς δεν έχει να κερδίσει. Όσο θα διαρκούν τα δικαστήρια το Μόναχο δεν θα μπορεί να αξιοποιήσει το οικόπεδο και η Ελλάδα θα κάνει για ένα οικόπεδο που της ανήκει μια σειρά περιττά έξοδα.» Αυτή η εκ πρώτης όψεως διαλλακτική στάση του ΓΓ του υπουργείου Παιδείας δεν θα πρέπει να παρεξηγηθεί. Κατά την παραμονή του στο Βερολίνο ο κ. Παπαγεωργίου είχε μεν συνάντηση με την αρμόδια αρχή διαχείρισης της περιουσίας του ομοσπονδιακού κράτους για την υπόθεση του εναλλακτικού οικοπέδου. Όμως, η επίσκεψη θα πρέπει να θεωρηθεί ως μια «χειρονομία αβρότητας». Στην πραγματικότητα η ελληνική πλευρά δεν σκοπεύει να ανταλλάξει το ακίνητό της με κάποιο άλλο. Η δήλωση του ΓΓ του υπουργείου Παιδείας δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας: «Το δικό μας ακίνητο είναι εκτός διαπραγμάτευσης, ασχέτως αν ορισμένες δικαστικές διαδικασίες μας έχουν οδηγήσει σε μια κατάσταση όπου υπάρχει ένα εργοτάξιο επάνω σε ένα οικόπεδο που έχει μεταγραφεί στο δήμο του Μονάχου. Το οικόπεδο το έχουμε αγοράσει νόμιμα.» Με άλλα λόγια, αποδέκτης της εναλλακτικής πρότασης του υπουργείου Εξωτερικών είναι ο δήμος Μονάχου και όχι η Ελλάδα. Παναγιώτης Κουπαράνης, Βερολίνο

To «1984» του Τζορτζ Όργουελ δεν είναι το μόνο κλασικό μυθιστόρημα που γίνεται αυτές τις μέρες ανάρπαστο στις ΗΠΑ. Το ενδιαφέρον του κοινού κεντρίζει και η μελέτη της φιλοσόφου Χάνα Άρεντ «Οι απαρχές του ολοκληρωτισμού».Η γερμανοεβραία φιλόσοφος Χάνα Άρεντ (1906-1975) εγκατέλειψε το 1933 την Γερμανία μόλις ανέβηκε στην εξουσία ο Αδόλφος Χίτλερ. Από στρατόπεδο κράτησης του καθεστώτος Βισύ στη Γαλλία κατάφερε να μεταναστεύσει το 1941 στις ΗΠΑ και να αποκτήσει αργότερα την αμερικανική υπηκοότητα. Διαθέτοντας από πρώτο χέρι την εμπειρία της κατάρρευσης ενός προηγμένου πολιτισμού, έγινε ένας από τους πρώτους θεωρητικούς της πολιτικής που ανέλυσε την ανέλιξη ολοκληρωτικών κινημάτων στις αρχές του 20ού αιώνα. Οι ρίζες του ναζισμού και του σταλινισμού περιγράφονται στο πρώτο της σημαντικό έργο «Οι απαρχές του Ολοκληρωτισμού», το οποίο κυκλοφόρησε στην αγγλική γλώσσα το 1951 και μόλις εκδόθηκε και στα ελληνικά. Από τότε και μέχρι σήμερα η μελέτη της Χάνα Άρεντ ανήκει στην υποχρεωτική βιβλιογραφία στα πανεπιστήμια. Με τις 500 του σελίδες όμως δεν ανήκει, οπωσδήποτε, στην κατηγορία των ευπώλητων. Όμως μετά την ορκωμοσία του Ντόναλντ Τραμπ πριν από δύο εβδομάδες το βιβλίο κάνει θραύση στις ΗΠΑ. Ακόμα και η Amazon ξέμεινε, έστω και για λίγο, από αντίτυπα. Οι νέοι οπαδοί της Χάνα Άρεντ προσπαθούν να καταλάβουν που θα μπορούσε να οδηγήσει η προεδρία του Ντ. Τραμπ. Έως ότου οι βιβλιόφιλοι τα βγάλουν πέρα με τη δύσκολη μελέτη, μια πρώτη γεύση δίνει ο Ρότζερ Μπέρκοβιτς, καθηγητής και επικεφαλής του Κέντρου Χάνα Άρεντ για την Πολιτική και τον Ανθρωπισμό της Νέας Υόρκης, σε συνέντευξή του στην DW: «Ο Τραμπ δεν είναι ολοκληρωτικός πολιτικός με την έννοια της Χάνα Άρεντ. Πολύ περισσότερο ενσαρκώνει αυτό που εκείνη χαρακτηρίζει στοιχεία ολοκληρωτισμού». Παρόλα αυτά όμως δεν θα πρέπει να αγνοήσουμε τις προειδοποιήσεις της συγγραφέως, τονίζει ο Μπέρκοβιτς: «Ένα από τα κύρια στοιχεία του ολοκληρωτισμού είναι ότι βασίζεται σε ένα κίνημα….και ο Ντ. Τραμπ αυταχαρακτηρίζεται ως φωνή ενός κινήματος. Πρόκειται για εξαιρετικά επικίνδυνη τοποθέτηση για έναν πολιτικό». Απλές λύσεις εν καιρώ παγκόσμιας αβεβαιότητας Αν και οι αναλύσεις της Άρεντ δεν είναι σε θέση να εξηγήσουν τις σύγχρονες πολύπλοκες πολιτικές εξελίξεις, πολλές είναι ακόμα και σήμερα αποκαλυπτικές, την ώρα που η ενίσχυση του λαϊκισμού σε Ευρώπη και ΗΠΑ θυμίζει με ποικίλους τρόπους την κατάσταση στις δεκαετίες του ΄20 και του ΄30 που επέτρεψαν την άνοδο των ναζί στην εξουσία. Τα βιβλία της γερμανοεβραίας φιλοσόφου περιγράφουν πως τόσοι πολλοί άνθρωποι πίστεψαν πρόθυμα ψεύδη σε καιρούς παγκόσμιας αβεβαιότητας. Την ώρα που μεγάλες εφημερίδες όπως οι New York Times και η Washington Post δημοσιεύουν αφιερώματα στο έργο της, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κυκλοφορούν αποσπάσματα όπως αυτό: «Σε ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο και ακατανόητο κόσμο, οι μάζες έφθασαν στο σημείο, όπου θα μπορούσαν, την ίδια στιγμή, να πιστέψουν τα πάντα και τίποτα, θεωρούσαν ότι όλα είναι πιθανά και τίποτα δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα». Σε αυτά τα συμφραζόμενα η επανάληψη, απλοποίηση λανθασμένων απόψεων, που επιρρίπτουν ευθύνες σε αποδιοπομπαίους τράγους και προκρίνουν εύκολες λύσεις, προτιμώνται από βαθιές αναλύσεις που οδηγούν σε εμπεριστατωμένες θέσεις. Είναι ακριβώς η προσέγγιση που επέλεξαν ολοκληρωτικοί ηγέτες όπως ο Χίτλερ, σημειώνει η Χάνα Άρεντ. Κατά συνέπεια η στρατηγική Τραμπ, με την οποία κατηγορεί συλλήβδην μουσουλμάνους και Μεξικανούς για την τρομοκρατία, το οργανωμένο έγκλημα και την ανεργία και ισχυρίζεται ότι απαγορεύοντας την είσοδο στις ΗΠΑ ή χτίζοντας ένα τείχος δίνει απλές λύσεις, δεν αποτελεί κάτι καινούργιο. Ελίζαμπετ Γκρενίρ / Στέφανος Γεωργακόπουλος

Aπώλειες δισεκατομμυρίων κατέγραψε για δεύτερη συνεχή χρονιά η Deutsche Bank. Το «αμαρτωλό» παρελθόν συνεχίζει να βαραίνει τη μεγαλύτερη γερμανική τράπεζα που εις μάτην αναζητεί φως στο τούνελ.Για δεύτερη συνεχή χρονιά η Deutsche Bank κατέγραψε απώλειες δισεκατομμυρίων. Το μείον ανήλθε το 2016 στα 1,4 δις ευρώ. Ο τζίρος του ομίλου υποχώρησε πέρσι κατά 10% στα 30 περίπου δις ευρώ. Οι απώλειες αποδίδονται, μεταξύ άλλων, στον εξωδικαστικό συμβιβασμό με την αμερικανική Δικαιοσύνη για το σκάνδαλο των ενυπόθηκων δανείων που στοίχισε στη γερμανική τράπεζα περί τα 7 δις δολάρια. Δεδομένου όμως ότι το 2015 οι απώλειες είχαν ανέλθει στα επτά σχεδόν δις, η περασμένη μπορεί να χαρακτηριστεί όντως ως «μεταβατική χρονιά», όπως επανειλημμένως τη χαρακτήρισε ο επικεφαλής της DB Τζον Κράιαν. Οι ζημίες είναι ωστόσο τελικά μεγαλύτερες από εκείνες που ανέμεναν οι αναλυτές και γι΄ αυτό οι επενδυτές την τιμώρησαν: η μετοχή της Deutsche Bank χτύπησε χτες κόκκινο. Δραματική πτώση Το περασμένο φθινόπωρο και όταν το αμερικανικό υπουργείο Δικαιοσύνης είχε απειλήσει με την επιβολή προστίμου ύψους 14 δις δολαρίων, η μετοχή της είχε υποχωρήσει σε ιστορικό χαμηλό, κατρακυλώντας κάτω από το ψυχολογικό φράγμα των 10 ευρώ. Μετά το συμβιβασμό του Δεκεμβρίου που έκλεισε στα μισά περίπου, η μετοχή άρχισε να ανακάμπτει, αγγίζοντας ακόμη και τα 20 ευρώ -άκρως δραματικό εάν σκεφτεί κανείς ότι προ δέκα ετών η τιμή της μετοχής είχε φτάσει τα 100 ευρώ. Το μέγεθος της πτώσης της Deutsche Bank γίνεται ακόμη πιο εμφανές εάν συγκρίνει κανείς τη χρηματιστηριακή της αξία: με μόλις 25 δις ευρώ η εισηγμένη στον Dax της Φρανκφούρτης τράπεζα δεν συγκαταλέγεται καν στις 20 μεγαλύτερες ευρωπαϊκές. Ακόμη και ορισμένες άγνωστες στη Γερμανία σκανδιναβικές τράπεζες εμφανίζεται να έχουν μεγαλύτερη αξία. Χωρίς σχέδιο Οι χθεσινές ανακοινώσεις περί των νέων απωλειών επέφεραν νέο πλήγμα. Είναι προφανές ότι οι επενδυτές τιμωρούν τη DB επειδή δεν διαβλέπουν συγκεκριμένο σχέδιο για το μέλλον του τραπεζικού ομίλου. Ένα μέλλον στον αστερισμό χαμηλών επιτοκίων και της ψηφιακής επανάστασης στον χρηματοπιστωτικό τομέα. «Μια ριζική αλλαγή στρατηγικής σπανίως έχει ωφελήσει τις επιχειρήσεις, πόσο μάλλον τις τράπεζες», επισήμανε ο Κράιαν, βάζοντας τέλος στις όποιες ελπίδες για αλλαγή πλεύσης. Ειδικά των μετόχων οι οποίοι δεν θα λάβουν μέρισμα για δεύτερη συνεχή χρονιά. Παρά ταύτα ο επικεφαλής της τράπεζας επιχείρησε να διασκεδάσει τις εντυπώσεις, τονίζοντας ότι μετά τη συμφωνία με την αμερικανική Δικαιοσύνη άρχισαν να επιστρέφουν πελάτες που παλαιότερα είχαν γυρίσει την πλάτη στην DB. «Μεταβατική χρονιά» μπορεί να μην σημαίνει αλλαγή στρατηγικής, συνεπάγεται ωστόσο βαθιές περικοπές: μέχρι το 2018 η Deutsche Bank προτίθεται να καταργήσει 9.000 θέσεις εργασίας, οι 4.000 εξ΄ αυτών στη Γερμανία. Στη Γερμανία μειώνεται παράλληλα αισθητά ο αριθμός των υποκαταστημάτων από τα 723 στα 535. Το μεγαλύτερο μέρος των «λουκέτων» θα έχει διεκπεραιωθεί έως στα μέσα της τρέχουσας χρονιάς. Χένρικ Μπέμε / Κώστας Συμεωνίδης

Από τα παλιά παραδοσιακά κεράσματα με άφθονη ζάχαρη στα γκουρμέ, βιολογικά προϊόντα «Made in Greece», ο σύγχρονος ελληνικός κλάδος ζαχαρωδών και σνακ στέλνει ελπιδοφόρα δείγματα γραφής από την έκθεση ISM της Κολωνίας.Η Μαρία και ο Παύλος Τσακίρης είναι δύο νέοι επιχειρηματίες από τη Θεσσαλονίκη. Ίδρυσαν τη δική τους εταιρεία δημητριακών «Le Petit Dejeuner» το 2014 εν μέσω κρίσης και ήδη φέτος παρουσιάζουν τα προϊόντα τους στην έκθεση ISM της Κολωνίας, τη μεγαλύτερη έκθεση ζαχαρωδών και σνακ στον κόσμο. Η Μαρία είναι απόφοιτος Γυμναστικής Ακαδημίας και ο αδερφός της έχει σπουδάσει Πληροφορική. Αποφάσισαν όμως να μην ασχοληθούν με τις αρχικές σπουδές τους κι έτσι ανέλαβαν την οικογενειακή επιχείρηση «Tσακίρης», που από το 1963 εξειδικεύεται στην παραγωγή και εμπορία αυγών. Εκκινώντας από την οικογενειακή παράδοση, τα δύο αδέρφια εξέλιξαν το προφίλ της επιχείρησης λανσάροντας το δικό τους brand, με δημητριακά υψηλής ποιότητας και πρωτότυπες vintage συσκευασίες «για να τραβήξουν το βλέμμα των καταναλωτών», όπως λέει η Μαρία. Απέναντί τους έχουν πολυεθνικές, αλλά δεν το βάζουν κάτω. Τα πρώτα μηνύματα που έρχονται από την ελληνική αλλά και διεθνή αγορά είναι ενθαρρυντικά. Εξάγουμε στην Ισπανία, τη Ρουμανία, τη Ρωσία, την Ταϊβάν, την Κίνα, την Κορέα, τις ΗΠΑ, λέει χαρακτηριστικά η Μαρία. Γκουρμέ σοκολάτα, τσάτνεϊ και μπάρες με θεσσαλικό γκότζι μπέρι Η «Le Petit Dejeuner» είναι μία μόνο από τις περίπου 30 ελληνικές εταιρείες που συμμετέχουν φέτος στην ISM. Mε μια πρώτη βόλτα ακόμη και ο μη ειδικός αντιλαμβάνεται εύκολα ότι ο κλάδος των ζαχαρωδών εκπροσωπείται ακόμη από μικρομεσαίες οικογενειακές επιχειρήσεις που προσπαθούν, παρά το αρνητικό κλίμα στην Ελλάδα, να εισέλθουν στον ευρωπαϊκό και διεθνή ανταγωνισμό με όπλα την ποιότητα των πρώτων υλών και τη σύγχρονη αισθητική. Τέτοια είναι και η περίπτωση της σοκολατοποιίας Laurence με έδρα την Ευκαρπία της Θεσσαλονίκης, η οποία μοιάζει περισσότερο με σικ σοκολατερί του Παρισιού. Ξεκινώντας το 1922 με παραδοσιακά κεράσματα, η σημερινή σοκολοταποιία της οικογένειας Αρώνη προσφέρει μια μεγάλη γκάμα γκουρμέ προϊόντων με βάση τη σοκολάτα και «εξαγωγές στην Κύπρο, την Ουκρανία, τη Ρωσία, την Αλβανία, το Αζερμπαϊτζάν, το Βέλγιο αλλά και τη Γερμανία». Όπως επισημαίνει ο Δημήτρης Αρώνης στη DW, τα τελευταία χρόνια υπάρχει αυξημένη ζήτηση για ελληνικά γκουρμέ προϊόντα, ενώ η διεθνής αγορά δείχνει εν τέλει εμπιστοσύνη στα ποιοτικά ελληνικά προϊόντα. Η ποικιλία των νέων ελληνικών προϊόντων που παρουσιάζονται στην Κολωνία είναι μεγάλη. Η εταιρεία «Geodi» από την Αθήνα ιδρύθηκε πριν από δέκα χρόνια και έχει εισέλθει δυναμικά σε ράφια γκουρμέ καταστημάτων και boutique ξενοδοχείων ανά τον κόσμο. Όπως ανέφερε στη DW o Nικήτας Παρασκευόπουλος «πρώτες με διαφορά στην διεθνή αγορά είναι οι μαρμελάδες με 85% φρούτα αλλά και οι μαρμελάδες με στέβια, τα τσάτνεϊ, ενώ ξεχωρίζει η σειρά με σπάνιες γεύσεις, όπως ρόδι με ράσμπερι ή φραγκόσυκο». Από ποικιλίες ελληνικών μούρων, αρώνια, ιπποφαές και θρεπτικό μέλι αποτελούνται και οι μπάρες δημητριακών της εταιρείας «Three Hearts». Σύμφωνα με τον γενικό διευθυντή της εταιρείας Δημήτρη Τρίκαρδο, η εταιρεία στρέφει το βλέμμα αποκλειστικά στο εξωτερικό, όπου τα λεγόμενα superfoods είναι δημοφιλή εδώ και χρόνια, ιδίως σε χώρες με αγγλοσαξονική παράδοση, στη Σκανδιναβία αλλά και στη Μέση Ανατολή. Στο χώρο των ξηρών καρπών δραστηριοποιείται και η «Nuts and Nuts», τα ηνία της οποίας κρατούν οι αδερφές Παυλίνη. Τα ελληνικά φυστίκια από το Μαρκόπουλο έχουν βραβευθεί ήδη με Great Taste Award στη Μ. Βρετανία, επισημαίνει η Σεμέλη Παυλίνη, ενώ η Μυρτώ Παυλίνη τονίζει ότι «η νέα τάση των vegan και βιολογικών τροφίμων επηρεάζει πολύ θετικά τον κλάδο των ξηρών καρπών». 100% ιδιωτική πρωτοβουλία Πίσω από το στήσιμο των ελληνικών περιπτέρων, το συντονισμό και την επικοινωνία των ελλήνων εκθετών οι οποίοι συμμετέχουν φέτος περισσότερο δυναμικά από κάθε άλλη χρονιά βρίσκεται άλλη μια ιδιωτική εταιρεία που στην ουσία εκπροσωπεί την Ελλάδα δυστυχώς χωρίς καμία βοήθεια από το κράτος. «Η κρίση οδήγησε πολλές ελληνικές επιχειρήσεις τροφίμων να αναζητήσουν διεξόδους στο εξωτερικό παρά στην Ελλάδα», παρατηρεί ο γενικός διευθυντής της Promo Solutions Nάσος Πίγκος, τονίζοντας ότι «εκθέσεις όπως η γερμανική ISM είναι χρηματιστήρια ιδεών». Ο ίδιος τονίζει ότι παρά την κρίση οι ελληνικές συμμετοχές τα τελευταία χρόνια στις σημαντικότερες εκθέσεις τροφίμων, όπως είναι η επίσης γερμανική Αnuga ή η γαλλική SIAL, είναι σταθερά ανοδικές. Από την πλευρά του ο Πέτρος Πίγκος από την ίδια εταιρεία συμπεραίνει ότι «όλοι προσπαθούν να κάνουν το προϊόν τους εξαγώγιμο και επενδύουν προς αυτή την κατεύθυνση. Και είναι ευχάριστο να βλέπουμε ότι όλο αυτό αποδίδει καρπούς». Δήμητρα Κυρανούδη

Ανταποκρινόμενη σε σχετικό αίτημα της Κομισιόν η Ρώμη απέστειλε επιστολή στις Βρυξέλλες στην οποία αναφέρει ότι θα μειώσει ορισμένες δαπάνες. Εντούτοις η ιταλική κυβέρνηση δεν δεσμεύεται σε σαφή χρηματικά ποσά.Τελικά, οι προβλέψεις επιβεβαιώθηκαν. Η επιστολή της Ιταλίας προς τις Βρυξέλλες, δεν περιέχει σαφείς δεσμεύσεις. Δεν γίνεται αναφορά στα ποσά που θα περικοπούν αλλά γενικά σε καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και στην μείωση κάποιων δαπανών του δημόσιου τομέα. Η κυβέρνηση του Πάολο Τζεντιλόνι, λέει ξεκάθαρα δηλαδή ότι δεδομένης της φάσης που περνάμε μια υπερβολικά γρήγορη δημοσιονομική προσαρμογή θα ήταν επιζήμια. Yπενθυμίζεται ότι οι Βρυξέλλες είχαν ζητήσει με έμφαση και επίσημη επιστολή τους, μέτρα ύψους 3,4 δισεκατομμυρίων ευρώ ώστε να μειωθεί το δημόσιο έλλειμμα κατά περίπου 0,2%. Ο Ιταλός υπουργός Oικονομικών Πιέρ Κάρλο Πάντοαν όμως απαντά ότι η χώρα αντιμετωπίζει ήδη τεράστια έξοδα μετά τους σεισμούς που έπληξαν την κεντρική Ιταλία. Δαπάνες οι οποίες μπορεί να ξεπεράσουν το ένα δισεκατομμύρια ευρώ μέχρι το τέλος του χρόνου. Και ελπίζει πως η διαπραγμάτευση θα μπορέσει να συνεχισθεί μέχρι και τον Απρίλιο με στόχο να μειωθούν οι απαιτήσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Θα τεθεί η Ιταλία υπό επιτροπεία ; Η ουσία βέβαια είναι πολιτική: η Ιταλία δεν θέλει να εφαρμόσει μέτρα τα οποία θα δείξουν στους πολίτες ότι η λιτότητα συνεχίζεται. Μπορεί να γίνουν πρόωρες εκλογές τον Ιούνιο και τέτοιου είδους μέτρα θα στερούσε ψήφους από τις πολιτικές δυνάμεις ιδίως από την κεντροαριστερά του Ματτέο Ρέντσι. Όλοι περιμένουν να δουν τώρα πως θα αντιδράσουν οι Βρυξέλλες. Με διάθεση για διάλογο άμεση επιβολή κυρώσεων ή μια μικρή παράταση; Η εφημερίδα Λα Ρεπούμπλικα πάντως δεν αποκλείει - όπως γράφει σήμερα- και «δραματικές αποφάσεις». Κάνει αναφορά ακόμη και στην δυνατότητα να τεθεί η χώρα υπό επιτροπεία, με ότι αυτό θα μπορούσε να συνεπιφέρει σε πρακτικό και συμβολικό επίπεδο. Αθανασία Συγγελλάκη, Ρώμη

Μεξικανοί καλούν τους συμπολίτες τους να μποϋκοτάρουν τα αμερικανικά προϊόντα εξαιτίας της πολιτικής του Αμερικανού Προέδρου Ντ. Τραμπ. Στη «μάχη» και οι μεξικανικές διαφημιστικές εταιρείες.Η πρόθεση του Αμερικανού Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ να χτιστεί ένα τείχος στα σύνορα με το Μεξικό ώστε να παρεμποδιστεί η είσοδος των παράτυπων μεταναστών είναι ράπισμα στην εθνική υπερηφάνεια των Μεξικανών που προσπαθούν τώρα να αντισταθούν Στον αγώνα έχει «ριχτεί» και η βιομηχανία της διαφήμισης. Εδώ και εβδομάδες οι μεγάλες επιχειρήσεις της χώρας χρησιμοποιούν χιουμοριστικά, εύστοχα σποτάκια σε σχέση με την νέα πολιτική γραμμή των ΗΠΑ. Η πιο γνωστή ίσως εταιρεία του Μεξικού είναι η Corona και αντικείμενο της διαφήμισής της ήταν η ρήση του Τραμπ «Κάνε και πάλι μεγάλη την Αμερική» (Make America great again). To σποτάκι συνοδευόταν από πολύ όμορφες εικόνες της Αμερικής, όχι όμως από το Γκραν Κάνιον ή το Μιντουέστ, τις μεσοδυτικές ΗΠΑ, αλλά από τη διώρυγα του Παναμά και τις φυτείες καφέ στην Κολομβία, θέλοντας έτσι να δείξει πως η Αμερική είναι πολύ μεγαλύτερη από ότι οι ΗΠΑ. Ήδη πριν από τρεις μήνες η Corona είχε μεγάλη επιτυχία με ένα spot μερ τίτλο "Γκρέμισε το τείχος σου" που είδαν σχεδόν εφτά εκατομμύρια τηλεθεατές. Η αεροπορική εταιρεία Aeromexico καταπιάστηκε με το θέμα «Περνώντας τα σύνορα». Επικρίνει τα σύνορα μεταξύ χωρών, ανθρώπων, θρησκειών, φύλων και ιδεολογιών. Η διαφήμιση κατά του Τραμπ μάλιστα φέρνει και έσοδα. Απαραίτητα σε μια χώρα η οποία φοβάται πως η οικονομία της θα υποστεί ζημίες από την επιβολή επιπλέον δασμών. #AdiosStarbucks# Αλλά δεν είναι μόνο οι επιχειρήσεις που κινητοποιούνται. Και οι χρήστες του διαδικτύου καλούν τους συμπατριώτες τους σε μποϋκοτάζ των αμερικανικών προϊόντων με συνθήματα όπως #AdiosStarbucks#, #AdiosMcDonalds#. Και είναι αλήθεια πως πολλές αμερικανικές επιχειρήσεις καταβάλλουν προσπάθειες να αναστρέψουν αυτό το δυσάρεστο κλίμα. Πριν από μερικές ημέρες η Starbucks ανακοίνωσε επενδύσεις πολλών εκατομμυρίων στο Μεξικό. Η αμερικανική αλυσίδα ταχυφαγίας Burger King το είχε ήδη κάνει. Η Starbucks μάλιστα ανακοίνωσε ότι πρόκειται να προσλάβει 10.000 πρόσφυγες. Εάν αυτές οι προσπάθειες καταφέρουν να αναχαιτίσουν το αντιαμερικανικό κλίμα που εξαπλώνεται στο Μεξικό θα φανεί το επόμενο διάστημα. Και σε πολιτικό επίπεδο η Αριστερά κατεβάζει τον κόσμο στους δρόμους. 10.000 άνθρωποι διαδήλωσαν την περασμένη Τρίτη κατά της αύξησης της τιμής της βενζίνης. Σε ένα πράγμα μόνο συμφωνούν οι Μεξικανοί Σοσιαλιστές με τον Τραμπ: στην κατάργηση της ζώνης ελευθέρου εμπορίου. Τομπίας Κόιφερ / Μαρία Ρηγούτσου

Με χρυσό βραβείο στο Διεθνές Φεστιβάλ Οπτικοακουστικών Μέσων του Μπιαρίτς τιμήθηκε το ντοκιμαντέρ της Deutsche Welle για τον αντισυμβατικό έλληνα συνθέτη και διευθυντή της όπερας του Περμ Θεόδωρο Κουρεντζή.«Ο επαναστάτης της κλασικής μουσικής» (Der Klassikrebel) είναι ο τίτλος του βραβευμένου ντοκιμαντέρ της Deutsche Welle σε σκηνοθεσία του Κρίστιαν Μπέργκερ για τον ανατρεπτικό Έλληνα συνθέτη και διευθυντή ορχήστρας Θεόδωρο Κουρεντζή, ο οποίος τα τελευταία χρόνια διευθύνει την κρατική ορχήστρα του Περμ και το δικό του μουσικό σύνολο MusicAeterna. To χρυσό βραβείο για την κατηγορία «Μουσική και Θέαμα» απομενήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Οπτικοακουστικών Μέσων στο Μπιαρίτς της Γαλλίας, τo oποίο θεωρείται το σημαντικότερο στο είδος. Πρόκειται για μία συμπαραγωγή της Deutsche Welle, του ZDF και του ΑRTE σε συνεργασία με την Berhard Fleischer Moving Images και τη Sony Music. Πρωτοπαρουσιάστηκε στην τηλεόραση της DW σε τέσσερεις γλώσσες (αγγλικά, γερμανικά, ισπανικά και αραβικά) το φθινόπωρο του 2016. «Το βραβείο αυτό είναι μια μεγάλη επιβράβευση για τη δουλειά μας», δήλωσε ο επικεφαλής του πολιτιστικού στη DW Ρολφ Ρίσε. Από τη μεριά της η πρόεδρος της επιτροπής του Φεστιβάλ Μπιαρίτς Μπάρμπαρα Γουίλις Σουίτι από τον Καναδά εξήρε την πρωτοτυπία του ντοκιμαντέρ υπογραμμίζοντας ότι η απόφαση της επιτροπής ήταν ομόφωνη. Μουσική διάνοια, αντισυμβατική στάση και ανανέωση της μουσικής Το ντοκιμαντέρ της DW, που αποτελείται από δύο μέρη, ακολουθεί τον έλληνα συνθέτη στην καθημερινότητά του κατά την ηχογράφηση του νέου CD που ετοιμάζει με την ορχήστρα του Περμ. Πρόκειται για μια νέα προσέγγιση στην όπερα του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ «Don Giovanni». Το ντοκιμαντέρ εστιάζει στη διαδικασία της πρόβας, το συντονισμό διαφορετικών φωνών, οργάνων, ερμηνειών και εν τέλει προσωπικοτήτων ενώ σε πολλά σημεία παρεμβάλλονται αποσπάσματα από συνομιλίες με τον έλληνα μαέστρο καθώς και απόψεις συνεργατών και ανθρώπων από τον ευρύτερο χώρο της κλασικής μουσικής για τον Θεόδωρο Κουρεντζή και τον τρόπο που προσεγγίζει τη μουσική δημιουργία. Ο ίδιος, πάντα ανατρεπτικός, σε ένα σημείο επισημαίνει ότι μισεί τον όρο «επαγγελματίας μουσικός», θεωρεί τον «επαγγελματισμό» στη μουσική όχι ως προσόν αλλά ως ίδιον των μετρίων και τονίζει ότι ο Μότσαρτ ήταν πολύ παραπάνω από ένας «επαγγελματίας της μουσικής». Για το λόγο αυτό ο ίδιος επέλεξε να μην εργαστεί σε μια μεγάλη όπερα παγκοσμίου φήμης. Αντίθετα, συνειδητά αποφάσισε να αφοσιωθεί στη μουσική που πιστεύει και μάλιστα σε μια επαρχιακή, παρηκμασμένη και εν πρώτοις αφιλόξενη πόλη της ρωσικής επαρχίας, το Περμ. Τα «μεγάλα κέντρα της μουσικής» τον απωθούν, όπως και η μαζικότητα που αυτά απαιτούν. Το ντοκιμαντέρ κινείται σε λιτές γραμμές, με ισορροπημένη εναλλαγή μουσικής, αφήγησης και αποσπασμάτων από τις συνεντεύξεις, φωτίζοντας το έργο και την πολύπλευρη προσωπικότητα του Θεόδωρου Κουρεντζή. Oλόκληρο το ντοκιμαντέρ της DW μπορείτε να παρακολουθήσετε κάνοντας κλικ στον σύνδεσμο που ακολουθεί ή μπαίνοντας στην ιστοσελίδα μας στο facebook. Δήμητρα Κυρανούδη

Η 67η Μπερλινάλε ξεκινά στις 9 Φεβρουαρίου. Δεν θα είναι λαμπερή, όπως λέει ο διευθυντής της Ντ. Κόσλικ, ωστόσο θα είναι ενδιαφέρουσα. Το κοινό μπορεί να παρακολουθήσει 399 ταινίες. 18 διαγωνίζονται για την Χρυσή Άρκτο.Η 67η Μπερλινάλε στρώνει το κόκκινο χαλί και περιμένει από τις 9 μέχρι τις 19 Φεβρουαρίου σταρ και κοινό να παρακολουθήσουν ένα από τα πιο διάσημα φεστιβάλ κινηματογράφου στον κόσμο. Παρόλα αυτά δεν πρόκειται να είναι μια λαμπερή Μπερλινάλε, δηλώνει ο διευθυντής της Ντίντερ Κόσλικ. Το φεστιβάλ κινηματογράφου του Βερολίνου επιχειρεί ένα σπαγκάτ ανάμεσα στο πολιτικό σινεμά και σε πιο ελαφρά θέματα. 399 ταινίες από ολόκληρο τον κόσμο θα έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει το κοινό. Επιπλέον άλλες 700 παραγωγές θα παρουσιάσει η Ευρωπαϊκή Αγορά Ταινιών σε επαγγελματίες διανομείς. 18 ταινίες από τη Γαλλία, τη Φινλανδία, τη Γερμανία, τη Μεγάλη Βρετανία, την Ιαπωνία, τη Ρουμανία, την Πορτογαλία, τη Χιλή, τη Νότια Κορέα και την Πολωνία διαγωνίζονται για τη Χρυσή Άρκτο. Πρόεδρος της κριτικής επιτροπής είναι ο Ολλανδός σκηνοθέτης Πολ Βερχόφεν. Ιδιαίτερα σημαντική είναι η γερμανική παρουσία. Τρεις Γερμανοί σκηνοθέτες συναγωνίζονται στο επίσημο διαγωνιστικό τμήμα. Ο Φόλκερ Σλέντορφ συμμετέχει με την ταινία «Επιστροφή στο Μοντάουκ». Ο Αντρές Βάιελ παρουσιάζει το ντοκιμαντέρ «Μπόις» για τον γνωστό Γερμανό εικαστικό Γιόζεφ Μπόις και ο Τόμας Άρσλαν παρουσιάζει την ταινία δρόμου «Λευκές Νύχτες». Οι πολύ διάσημοι του φεστιβάλ Από τις πιο διάσημες παρουσίες που θα περάσουν από το κόκκινο χαλί της φετινής Μπερλινάλε είναι ο Χιου Τζάκμαν από την ταινία δράσης «Logan - The Wolverine». Ο σταρ του Twillight Ρόμπερτ Πάτινσον θα παρουσιάσει την περιπέτεια «Η βυθισμένη πόλη». Οι γαλλίδες σταρ Κατρίν Ντενέβ και Κατρίν Φροτ πρωταγωνιστούν στην ταινία «Το φιλί της Μπεατρίς», το οποίο είναι εκτός συναγωνισμού. Ο Ρίτσαρντ Γκιρ ανήκει στους πρωταγωνιστές του θρίλερ «Το δείπνο» και η Πενέλοπε Κρουζ πρωταγωνιστεί στην κωμωδία «Η βασίλισσα της Ισπανίας». Ο Φιλανδός Άκι Καουρισμάκι συμμετέχει με την ταινία του «Η άλλη πλευρά της ελπίδας». Πρόκειται για την ιστορία ενός τυφλού Σύρου, ο οποίος φθάνει στο Ελσίνκι και καταθέτει αίτηση ασύλου. Ο Αυστριακός καμπαρετίστας Γιόζεφ Χάντερ παρουσιάζει την πρώτη του ταινία με τον τίτλο «Η αγριόγατα». Η πρεμιέρα της Μπερλινάλε θα γίνει στις 9 Φεβρουαρίου με την ταινία «Τζάνκο». Ο Ετιέν Κομάρ διηγείται την ιστορία του Γάλλου μουσικού τζαζ Τζάνκο Ράινχαρντ και τη φυγή του από το κατεχόμενο Παρίσι το 1943. Πολλές ταινίες εστιάζουν σε πολέμους και πολιτικές διαμάχες και τις συνέπειες τους στην Ευρώπη ή τη Λατινική Αμερική. Την ταινία πάντως που ξεχώρισε ήδη ο διευθυντής της Μπερλινάλε Ντίντερ Κόσλικ είναι το «Όταν σουρούπωνε» με τον Μπρούνο Γκαντζ και την Σιλβέστερ Γκροτ». Έλκε Φόγκελ / Μαρία Ρηγούτσου