Επιμέλεια: Βασιλική Β. Παππά
Vas_nikpap@yahoo.gr
Ο Δημοσθένης Πατρώνας γεννήθηκε στην Λάρισα. Σπούδασε Ηλεκτρολόγος Μηχανικός και δραστηριοποιείται στον χώρο του επιχειρείν. Η συζήτηση μαζί του γίνεται με αφορμή το δεύτερο συγγραφικό του έργο που φέρει τον τίτλο «Αδέσποτη Ζωή».
Β.Π.: Κύριε Πατρώνα, προτείνω να ξεκινήσουμε την κουβέντα μας από το παρελθόν, και να σας ρωτήσω ποια μυρωδιά σάς γυρίζει στην παιδική σας ηλικία;
Δ.Π.: Θα σε ακολουθήσω Βασιλική, άλλωστε είσαι η οικοδέσποινα της κουβέντας μας!Πράγματι, οι μυρωδιές μάς ξυπνάνε αναμνήσεις, έχω λοιπόν δύο τρυφερές αναμνήσεις των παιδικών μου χρόνων άρρηκτα συνδεδεμένες με μυρωδιές. Η μία είναι το άρωμα του Φιλάδελφου, στην γενέτειρά μου τη Λάρισα, τον λένε σύριγγα. Είναι ένα θαμνώδες φυτό με λευκά μικρά ανθάκια τα οποία ευωδιάζουν ένα άρωμα μεθυστικό που μοιάζει λίγο με αυτό του νυχτολούλουδου. Στην αυλή λοιπόν του πατρικού μου σπιτιού στη Λάρισα είχαμε έναν τεράστιο Φιλάδελφο που το άρωμά του με έχει συνδέσει με την αυλή αυτή, κι όταν το μυρίζω ταξιδεύω νοερά στην παιδική μου ηλικία και στην αυλή του πατρικού μου.Η άλλη μυρωδιά είναι αποτυπωμένη στο μυαλό μου αλλά δυστυχώς δεν θα την ξαναμυρίσω ποτέ. Είναι η μυρωδιά του ιδρώτα της μασχάλης του πατέρα μου, που όταν ήμουν μικρό παιδάκι 2-3 ετών, με έπαιρνε στο κρεβάτι τα μεσημέρια του καλοκαιριού να με κοιμίσει μαζί του, για να μη βγω έξω στο λιοπύρι του κάμπου, κι είχα για μαξιλάρι το μπράτσο του. Εννοείται ότι ο πατερούλης κοιμόταν εξαντλημένος απ’ τον κάματο της ημέρας, και εγώ δραπέτευα κι έβγαινα στην αυλή θριαμβευτικά να παίξω. Όμως αυτή η ομολογουμένως δυσάρεστη μυρωδιά του ιδρώτα, έχει συνδεθεί στο μυαλό μου με τρυφερές αναμνήσεις δήθεν μαλώματος και δικές μου παιδικές νίκες διεκδίκησης και κατάκτησης της ελευθερίας μου..
Β.Π.: Πότε γεννήθηκε και ωρίμασε μέσα σας η ιδέα για το δεύτερο συγγραφικό σας έργο που φέρει τον τίτλο «Αδέσποτη Ζωή»;
Δ.Π.: Όταν ξεκίνησαν οι απαγορεύσεις λόγω κορωνοϊού. Οι οποίες ξεκίνησαν με σταδιακό παραμύθιασμα… Μας είπαν αρχικά καραντίνα «μόνο για 15 μέρες». Και μετά άρχισε να εξελίσσεται, οι περιορισμοί να γίνονται όλο και πιο ασφυκτικοί, η τρομοκρατία και τρομολαγνεία των ΜΜΕ όλο και πιο έντονη, όσο περνούσαν οι μέρες και οι εβδομάδες οι αντιφάσεις πλήθαιναν. Η θηλειά έσφιγγε όλο και περισσότερο γύρω απ’ τα θεμελιώδη και κατοχυρωμένα με αγώνες ανθρώπινα δικαιώματα και είχε πάντα ως κεντρικό στόχο την ίδια την ελευθερία μας και την αυτόβουλη διάθεση της ύπαρξής μας. Και μάλιστα όλ’ αυτά με ενοχοποίηση και δαιμονοποίηση κοινωνικών ομάδων, οι οποίες δεν ήταν και σταθερές. Άλλαζαν ανά εβδομάδα, με αποτέλεσμα να ρευστοποιηθεί η ενότητα της κοινωνίας, να υπονομευθεί βάναυσα και βάρβαρα ο κοινωνικός ιστός με καχυποψία μεταξύ μας, και φυσικά με κοινό παρονομαστή την στέρηση της ελευθερίας μας.
Εκεί, μέσα στον ζόφο των ημερών, κυοφορήθηκε η «Αδέσποτη Ζωή». Είναι γραφή σκέψεων και στοχασμών αποτυπωμένων ποιητικά, και πραγματεύεται μια αδέσποτη ζωή, μια ζωή δηλαδή μη δεσποζόμενη από άλλους, μια αυτοβούλως οριζόμενη ζωή. Αυτή η ζωή, η αδέσποτη ζωή, είναι θεμελιώδες δικαίωμα του κάθε πλάσματος απ’ την στιγμή που έρχεται να ζήσει πάνω σ’ αυτό τον μικρό βρεγμένο κόκκο που πλανάται στο Σύμπαν και στριφογυρίζει γύρω από έναν ήλιο.
Β.Π.: Ποια είναι η δύναμη που σάς ωθεί να γράψετε;
Δ.Π.: Είναι πολλά τα ερεθίσματα… Συνοπτικά θα έλεγα τα έντονα συναισθήματα και τα έντονα ερεθίσματα – θετικά και αρνητικά – που αγγίζουν το πλέγμα αρχών και αξιών της κοινωνίας μας, το οποίο μάλιστα στις μέρες μας έχει τεθεί τόσο έντονα υπό αμφισβήτηση. Λες και μπορεί μια κοινωνία να λειτουργήσει χωρίς θεμελιώδεις αρχές και αξίες. Όταν λοιπόν ο εσωτερικός μου κόσμος γεννάει σκέψεις, ιδέες, συναισθήματα, και νιώθω την ανάγκη να τα μοιραστώ, γράφω.
Β.Π.: Αν και σπουδάσατε Ηλεκτρολόγος Μηχανικός δραστηριοποιείστε στον χώρο του επιχειρείν. Η δουλειά που κάνετε τι σάς έχει στερήσει;
Δ.Π.: Το επιχειρείν που κάνω είναι άμεσα σχετικό με τις σπουδές μου, οπότε απ’ αυτή την άποψη δεν μου έχει στερήσει κάτι. Αν μπορώ να πω ότι έχω στερηθεί κάτι, αυτό είναι χρόνος με τα παιδιά μου όταν ήταν μικρά, καθώς έχτιζα το επιχειρείν και χρειάστηκε να αφιερώνω σ’ αυτό τότε αρκετό χρόνο. Όμως έτσι είναι συνήθως, κάτι θα δώσουμε, για να πάρουμε κάτι άλλο. Αν με ρωτήσετε να σας πω αν άξιζε τον κόπο, τότε πονούσε, όμως βλέποντας αυτό που μπόρεσα να προσφέρω στα παιδιά μου, σήμερα λέω ναι, άξιζε τον κόπο.
Β.Π.: Υπάρχουν πράγματα τα οποία εμείς δεν γνωρίζουμε αλλά έπαιξαν ρόλο στον τρόπο με τον οποίο σκέφτεστε; Ποιοι άνθρωποι θα λέγατε ότι σάς επηρέασαν, άνθρωποι τους οποίους αγαπούσατε πάρα πολύ;
Δ.Π.: Νομίζω ότι ο τρόπος με τον οποίο σκέφτεται ο κάθε άνθρωπος καθορίζεται από δύο βασικούς παράγοντες. Ο ένας είναι τα παιδικά του χρόνια, οι επιρροές απ’ το οικογενειακό του περιβάλλον. Κι ο άλλος, είναι η ίδια η μοίρα μας, που φέρνει στο διάβα μας ανθρώπους-συνοδοιπόρους, για λίγο, για πολύ, για πάντα, ή για ελάχιστα, που θα μας καθορίσουν, θα βάλουν κι αυτοί το λιθαράκι τους στο μωσαϊκό της ψυχής μας και της προσωπικότητάς μας. Είχα λοιπόν την τύχη, ή μάλλον ευλογία θα πρέπει να πω, οι άνθρωποι που έτυχαν συνοδοιπόροι μου να είναι φωτεινά πλάσματα, και να μου δώσουν πολλά και ωραία στοιχεία, ερεθίσματα για να εξελιχθώ ως προσωπικότητα, ως άνθρωπος γενικότερα, αρκετά καλά νομίζω.Με ρωτάτε για τους ανθρώπους που με επηρέασαν. Εγώ θα έλεγα πως νιώθω ότι με χάραξαν! Και νιώθω μεγάλη τύχη και ευγνωμοσύνη που πέρασαν από την ζωή μου ή πέρασα εγώ από την δική τους, γι’ αυτό και τους αναφέρω με πολύ σεβασμό μέσα στην «Αδέσποτη Ζωή».
Β.Π.: Ποιο είναι το μεγαλύτερο μάθημα που έχετε πάρει μέχρι σήμερα από την ίδια τη ζωή;
Η ταπεινή στάση ζωής. Οποιαδήποτε συμπεριφορά εκτός ταπεινής στάσης ζωής, ενεργοποιεί την αρχέγονη και φυσική ακολουθία Ύβρις – Άτη – Νέμεσις – Τίσις. Όταν ξεφεύγουμε απ’ την ταπεινή στάση ζωής, αρχίζουμε να λειτουργούμε αλαζονικά, και ρέπουμε προς την Ύβρι. Δεν θέλω να προκαλώ το Σύμπαν εναντίον μου, νιώθω πολύ μικρός, ασήμαντος κι αδύναμος για να κάνω κάτι τέτοιο.
Β.Π.:Πώς θα χαρακτηρίζατε τον εαυτό σας;
Δ.Π.: Αν και απολαμβάνω τις ερωτήσεις σας γιατί είναι πολύ δημιουργικές και εύστοχες, θα μου επιτρέψετε να αποφύγω να απαντήσω σ’ αυτή την ερώτηση, ή μάλλον θα την αντιστρέψω, σας ζητώ λοιπόν να με χαρακτηρίσετε εσείς. Είμαι βέβαιος ότι θα το κάνετε με μεγαλύτερη επιτυχία από μένα..
Β.Π.: Τι είναι ευτυχία για σας;
Δ.Π.: Αυτό δεν είναι ερώτηση, είναι ερέθισμα για να γραφτεί άλλο ένα βιβλίο. Ευτυχία για μένα είναι 2-3 πραγματάκια. Η υγεία, δική μου και των αγαπημένων μου, το ότι είμαι πλούσιος και ο ύπνος του δικαίου.
Για την υγεία δεν χρειάζεται να πω κάτι περισσότερο.Όμως πρέπει να σας πω για το ότι είμαι πλούσιος.
Πλούσιος, είναι αυτός που είναι ικανοποιημένος με όσα και ότι έχει και δεν αποζητάει περισσότερα. Η συσσώρευση πλούτου έχει αρχή μα μπορεί να μην έχει τέλος, και τότε γίνεται εμμονή και τελικά δυστυχία.
Μπορεί κάποιος να έχει πάρα πολλά μα να νιώθει φτωχός, αλλά και να νιώθει πάμπλουτος έχοντας ελάχιστα.
Ο Διογένης στο πιθάρι όταν του είπε ο Μέγας Αλέξανδρος να του ζητήσει ότι θέλει, αυτός του απάντησε «κάνε λίγο στην άκρη βασιλιά μου γιατί μου κόβεις τον ήλιο». Ο Διογένης λοιπόν ήταν πλούσιος επειδή ένιωθε πλούσιος, και το μόνο που ήθελε ήταν μια θέση στον ήλιο και την ελευθερία. Όμως και ο ύπνος του δικαίου είναι βασικό συστατικό της ευτυχίας. Να κοιμάμαι δηλαδή με ήσυχη την συνείδησή μου ότι δεν έχω αδικήσει, δεν έχω βλάψει κανέναν. Να μην κοιμάμαι με αγωνία και τις Ερινύες να με κατατρέχουν.
Β.Π.: Στην προσωπική σας ζωή προχωράτε με το μυαλό, την καρδιά ή το ένστικτο;
Δ.Π.: Με όλα, και με το μυαλό, και με την καρδιά και με το ένστικτο.Γιατί όλα χρειάζονται, το καθένα έχει κάτι να προσφέρει.Αυτό όμως που έχει σημασία είναι η ισορροπία των τριών στην κάθε απόφαση. Νομίζω πως κι ο Ηρακλής όταν βρέθηκε στο σταυροδρόμι της Αρετής και της Κακίας, χρησιμοποίησε και τα τρία και πήρε την απόφασή του. Λέγοντας για τον Ηρακλή, θέλω να καταδείξω ότι στις σοβαρές αποφάσεις τις ζωής μας είναι σώφρον να ζυγίζουμε πολύ καλά αυτές τις τρείς δυνάμεις μας, αν δεν το κάνουμε, πιθανότατα θα κάνουμε λάθος.
Β.Π.: Κλείνοντας, θα θέλατε να μας πείτε, τι έχετε πιο πολύτιμο και ποια η κινητήριος δύναμη στη ζωή σας;
Ένα πρωϊνό ξύπνημα μέσα στη φύση, μια ανατολή ηλίου μέσα απ’ τη θάλασσα, μια βουτιά σ’ ένα δροσερό ποτάμι ή σε μια ήσυχη παραλία, μια βόλτα στο δάσος, 2-3 καλοί φίλοι που κάνουμε ωραίες συζητήσεις, δυο μάτια που με κοιτάνε με αγάπη, ένα ωραίο τραγούδι μια δροσερή βραδιά με φεγγάρι, ένα πιάτο φαγητό καλομαγειρεμένο με μεράκι και αγάπη, και φυσικά ο έρωτας, που είναι η κινητήριος δύναμη των πάντων. Η ίδια η ζωή τελικά, με όμορφες στιγμές αλλά και καθημερινές προκλήσεις που την κάνουν συναρπαστική κι ελκυστική…
