Συνέντευξη στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΝΩΜΗ με τη συγγραφέα παιδικών βιβλίων Λευκοθέα Μαρία Γκολγκάκη
Επιμέλεια: Βάσω Β. Παππά
Η Λευκοθέα Μαρία Γκολγκάκη ξεκίνησε το 2003 τη συνεργασία της εκδοτικούς οίκους που εκπροσωπούν το ξενόγλωσσο βιβλίο στη χώρα μας αλλά και με μεγάλες αλυσίδες κέντρων ξένων γλωσσών γράφοντας για αυτούς βιβλία. Άρθρα, κείμενα και ποίηση της στα αγγλικά εμφανίζονται σε λογοτεχνικά περιοδικά σε Αγγλία, Ιρλανδία, Σκωτία και Αμερική ενώ παράλληλα συμμετέχει σε αρκετές συλλογικές εκδόσεις στις ίδιες χώρες. Στην Ελλάδα δραστηριοποιείται στον χώρο του παιδικού βιβλίου και ταυτόχρονα αρθρογραφεί σε λογοτεχνικά περιοδικά και εφημερίδες. Είναι επίσης εκπαιδευτικός, μεταφράστρια και πιστοποιημένη NLP Practitioner.
Β.Π.: Κυρία Γκολγκάκη, πού γεννηθήκατε και ποια είναι η εικόνα που σας έρχεται στο μυαλό από εκείνα τα χρόνια;
Λ.- Μ. Γ.: Γεννήθηκα στην Αθήνα του ’77 και μένω όλα αυτά τα χρόνια εκεί όπου μεγάλωσα, σε ένα προάστιο του Πειραιά, στη Νίκαια. Παιχνίδι, φίλοι, παρέες, αυτές είναι οι πρώτες εικόνες που έρχονται στον νου και με συνοδεύουν ακόμη και τώρα όχι μόνο με τη μορφή αναμνήσεων αλλά και ως υπενθύμιση του πως πρέπει ιδανικά να μεγαλώνει ένα παιδί.
Β.Π.: Η παιδική ηλικία είναι πραγματικά μια αθώα περίοδος της ζωής μας ή μήπως όχι και τόσο;
Λ. – Μ. Γ.: Είναι ένα πολύ δύσκολο ερώτημα αυτό που θέτετε. Ιδανικά και σε ένα γενικότερο πλαίσιο, αυτή η ηλικία είναι μια αθώα περίοδος της ζωής μας. Διάφοροι παράγοντες, ωστόσο όπως οι συνθήκες κάτω από τις οποίες ζει κάποιος, δίνουν άλλο σχήμα και μορφή σε αυτό που ονομάζουμε «αθώο». Πώς γίνεται άλλωστε να φυλάξεις τα παιδία, που όλα τα διαισθάνονται κι ας μην τα κατανοούν, από τα κρίματα αυτού του κόσμου; Πόσο μάλλον όσα από αυτά γίνονται δέκτες συμπεριφορών που τα κατακερματίζουν.
Β.Π.: «Μαμά, ακόμα ένα παραμύθι και μετά θα πάμε για ύπνο». Κι ύστερα ακόμα ένα και μετά άλλο και ένα πάλι τελευταίο… Χάρη στα ωραία παραμύθια, το παιδί παρακαλάει να του δοθεί λίγη παράταση από την καθορισμένη ώρα του ύπνου. Τελικά, τι είναι αυτό που μαγεύει τα παιδιά και τα κάνει να αγαπούν τόσο πολύ τα βιβλία σ’ αυτή την ηλικία, κάτι που δεν γίνεται λίγα χρόνια αργότερα;
Λ. – Μ. Γ.: Οι λέξεις μέσα σε ένα βιβλίο παίρνουν χρώμα, σχήμα, έχουν ήχο ακόμη και μυρωδιά. Έτσι πλάθονται κόσμοι φανταστικοί, γίνονται νοερά ταξίδια εκεί όπου παύει να υπάρχει ο χρόνος. Το καλό νικάει το κακό, ο δράκος με λίγη αγάπη μεταμορφώνεται σε ένα καλοκάγαθο ζωάκι, το λιοντάρι πίνει τσάι με τον φίλο του τον λαγό και ζούνε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα σε μία διάσταση που όλα είναι εφικτά, όλα μπορούν να συμβούν. Τι γίνεται λοιπόν αργότερα; Έρχεται κάπως βίαια και μας επιβάλλεται η ενηλικίωση, η εποχή των αυτοπεριορισμών του νου. Όσοι επιμένουν να συνεχίσουν το πέρασμά τους κρατώντας ζωντανό το στοιχείο της φαντασίας, χαρακτηρίζονται ως ονειροπόλοι ενώ όσοι το αφήνουν πίσω μαζί με την παιδική τους ηλικία, επιλέγουν ένα παρατεταμένο φθινόπωρο.
Β.Π.: Στα μικρά παιδιά πρέπει να διαβάζουμε ιστορίες για άγρια θηρία, κακές μάγισσες και στρίγγλες που παίρνουν τα παιδιά στη σακούλα τους;
Λ. – Μ. Γ.: Ας γίνει κι αυτό, δεν πειράζει, αφού ο ήρωας μας θα βρει τον τρόπο να ξεφύγει από αυτή την παλιοσακούλα. Γιατί για αυτόν κανένα εμπόδιο δεν σταματάει την πορεία του. Τι καλύτερο μάθημα!
Β.Π.: Εσάς, ποιο βιβλίο σας συγκίνησε ως παιδί και το θυμάστε ακόμα και σήμερα;
Λ.–Μ. Γ.: Πολλά μα περισσότερο εντύπωση μου είχε κάνει ο «Παπουτσωμένος γάτος». Ένας γάτος που φορούσε μπότες και περπατούσε κορδωτός καμαρωτός. Απλό και όμορφο!
Β.Π.: Ποια η γνώμη σας για τους νέους Έλληνες συγγραφείς και ποιους ξεχωρίζετε;
Λ. – Μ. Γ.: Υπάρχουν πάρα πολλοί οι οποίοι είναι αξιόλογοι και γράφουν επειδή το αγαπούν. Τους διαβάζεις και διακρίνεις κομμάτια από την ψυχή τους μέσα στο βιβλίο τους. Υπό αυτό το πρίσμα, μου είναι δύσκολο να ξεχωρίσω κάποιον.
Β.Π.: Πώς βλέπετε τους συγγραφείς που συμπεριφέρονται με μία ανωτερότητα, έχοντας την ψευδαίσθηση ότι είναι πολύ σημαντικοί; Τι σας ενοχλεί στο χώρο που κινείσθε;
Λ. – Μ. Γ.: Προσπαθώ να μην αφήνω τίποτα να με ενοχλεί γιατί έτσι απομακρύνομαι από αυτό που θέλω να κάνω, να συνεχίζω δηλαδή να γράφω. Όλα μέσα στη ζωή είναι, ακόμη και τέτοιου είδους συμπεριφορές. Δεν γνωρίζω τι βιώματα μπορεί να έχει ο καθένας και τι εξυπηρετεί μέσα του ένα τέτοιο φέρσιμο, αν όμως αυτό τον κάνει να νιώθει όμορφα, τότε όλα καλά.
Β.Π.: Αγαπημένο σας βιβλίο, αγαπημένο τραγούδι, αγαπημένο φιλμ..
Λ. – Μ. Γ.: Αγαπημένο βιβλίο «Ο Προφήτης» του ΧαλίλΓκιμπράν, αγαπημένο τραγούδι «AsLongasWindsWillBlow» των Falkenbach, αγαπημένη ταινία «Ο Τσάρλι και το εργοστάσιο Σοκολάτας».
Β.Π.: Τι βρίσκετε ωραίο στην Ελλάδα και τι σας ενοχλεί αισθητικά στην ελληνική πραγματικότητα σήμερα; Πού τοποθετείτε τους Έλληνες σε σχέση με την τέχνη και την αισθητική;
Λ. – Μ. Γ.: Ζούμε σε μια υπέροχη χώρα που λατρεύει τις αντιφάσεις σε όλες τις εκφάνσεις της. Ενοχλούν απίστευτα την αισθητική μου πολλά κακώς κείμενα που σχετίζονται κυρίως με τον τρόπο που είναι φτιαγμένες οι πόλεις μας όπως ενοχλούν και τους περισσότερους από εμάς. Είμαστε ένας λαός που το γενετικό μας υλικό φέρει τον εικαστικό πολιτισμό αιώνων και κάποιοι Έλληνες εναρμονίζονται πλήρως με αυτόν ενώ αντιθέτως κάποιοι άλλοι αναγκάζονται να συμβιβαστούν με αυτά που περιέγραψα πριν ως κακώς κείμενα. Η αισθητική μας διαμορφώνεται σύμφωνα με τις ανάγκες της ζωής του καθενός ξεχωριστά.
Β.Π.: Κλείνοντας, θα ήθελα να μας πείτε, τι αποστρέφεστε περισσότερο;
Λ. – Μ. Γ.: Ο φθόνος προς οποιονδήποτε έχει φαινομενικά κάτι που δεν έχουμε εμείς είναι μια έννοια που όχι τόσο αποστρέφομαι όσο, θα έλεγα, με δυσκολεύει επειδή δεν την καταλαβαίνω.
