Μιλάει στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΝΩΜΗ η Πέλα Ατματζίδου με αφορμή το βιβλίο της με τίτλο «Ένα γράμμα, τρεις σταθμοί…»
Επιμέλεια: Βασιλική Β. Παππά
Vas_nikpap@yahoo.gr
Η Πέλα Ατματζίδου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου και κατοικεί μέχρι σήμερα. Είναι πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και ασκεί μάχιμη δικηγορία, διατηρώντας γραφείο στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Είναι έγγαμη και μητέρα δύο ανήλικων δίδυμων κοριτσιών. Της αρέσει πολύ να διαβάζει κάθε είδους βιβλίο, να γράφει, ν’ ασχολείται με τα κοινά, να ταξιδεύει και να παίζει με τις κόρες της. Αφορμή για τούτη τη συνέντευξη το βιβλίο της με τίτλο «Ένα γράμμα, τρεις σταθμοί…», που είναι η πρώτη της συγγραφική απόπειρα και σίγουρα όχι η τελευταία. Πιστεύει ακράδαντα ότι στη ζωή πρέπει όλοι να κυνηγάμε τα όνειρά μας, με οποιοδήποτε κόστος.
Β.Π.: «Η γλώσσα σου κέντησε ψιλοβελονιά στη σκέψη μου» γράφει σ’ ένα ποίημά του ο Γιάννης Τζανής αφιερωμένο στη γιαγιά του. Πόσο καθοριστικά στη ζωή σας υπήρξαν τα συγγενικά σας πρόσωπα; Ποιοι άνθρωποι θα λέγατε ότι σάς επηρέασαν, άνθρωποι τους οποίους αγαπούσατε πάρα πολύ;
Π.Α.: Μεγάλωσα σ’ ένα όμορφο οικογενειακό περιβάλλον και δέχτηκα θετικές επιρροές από τους γονείς μου, οι οποίοι ήταν και οι δύο επιστήμονες και άνθρωποι των γραμμάτων. Δυστυχώς δε βρίσκονται στη ζωή, οι αρχές και οι αξίες όμως που έχω κληρονομήσει από αυτούς, θα με συντροφεύουν για πάντα. Η μητέρα μου διάβαζε πολύ και είχε εμπεριστατωμένη άποψη για κάθε λογοτεχνικό κείμενο που έπεφτε στα χέρια της. Ο πατέρας μου έγραφε. Τολμώ να πω ότι το μικρόβιο της συγγραφής μου το έχει κληροδοτήσει. Είχε εκδώσει επιστημονικά βιβλία γενικής χειρουργικής, που ήταν και το αντικείμενο της επαγγελματικής του ενασχόλησης και ετοιμάζονταν να εκδώσει και ένα μυθιστόρημα, το οποίο όμως έμεινε ημιτελές, γιατί τον πρόλαβε η ασθένεια..
Β.Π.: Κυρία Ατματζίδου, πότε γεννήθηκε και ωρίμασε μέσα σας η ιδέα για το βιβλίο «Ένα γράμμα, τρεις σταθμοί…» που εκδόθηκε πρόσφατα;
Π.Α.: Η ιδέα γι’ αυτό το βιβλίο γεννήθηκε αρκετά χρόνια πριν, εντελώς ξαφνικά, σε μια κάπως δύσκολη περίοδο της ζωής μου, που είχα ανάγκη ν’ αποσπάσω το μυαλό μου από τις δυσοίωνες σκέψεις μου, γράφοντας. Έτσι λοιπόν και το ίδιο το βιβλίο, τουλάχιστον το μεγαλύτερο μέρος αυτού, γράφτηκε αρκετά χρόνια πριν. Έκτοτε και μέχρι να φτάσει η στιγμή ν’ εκδοθεί, υπέστη πολλές αλλαγές, αναπροσαρμογές, αλλά και ανασυντάξεις, Ως άνθρωπος και συγγραφέας μετακινήθηκα πολλές φορές από την αρχική μου θέση, με αφορμή διάφορα βιώματα της καθημερινότητας, σημαντικές αλλαγές και ανατρεπτικές καταστάσεις που έζησα.
Β.Π.: Συνήθως γράφετε οργανωμένα και προσχεδιασμένα ή λειτουργείτε με μία αιφνίδια έμπνευση;
Π.Α.: Έχουν προκύψει και τα δυο. Συνήθως ξεκινάω να γράφω χωρίς σχέδιο και η ιστορία ξεδιπλώνεται μπροστά μου χωρίς να το καταλάβω. Υπήρξαν όμως και στιγμές που ήθελα οργανωμένα και συντονισμένα ν’ αποθέσω στο χαρτί κάποιες σκέψεις που κατοικούσαν για πολύ καιρό στο μυαλό μου.
Β.Π.: Ο ζωγράφος Α. Φασιανός έχει πει ότι «τέχνη δεν είναι να πρωτοτυπείς». Άραγε, πώς διαφοροποιείται η αυθεντική τέχνη από την επιφανειακή, την ψεύτική και την προσποιητή;
Π.Α.: Αυθεντική τέχνη για μένα είναι οτιδήποτε πηγάζει από την ψυχή μας και είναι αγνό και αληθινό δημιούργημά μας, όποια μορφή και αν έχει. Αυτό που νιώθουμε την ανάγκη να εκθέσουμε προς τα έξω και να το επικοινωνήσουμε. Τέχνη μπορεί ν’ αναδυθεί ακόμη και από τα χαλάσματα, έτσι δε λένε;
Αντίθετα, όταν η τέχνη δε βγαίνει από μέσα σου, αλλά προσπαθείς με τρόπο επιτηδευμένο και παράγεις πομπώδη έργα, που στερούνται ουσίας, με σκοπό να δημιουργήσεις εντυπώσεις, χωρίς να είσαι σ’ επαφή με τον πραγματικό σου εαυτό, τότε η τέχνη σίγουρα δεν είναι αυθεντική.
Β.Π.: Ως δημιουργός, πού τοποθετείτε τους Έλληνες σε σχέση με την τέχνη και την αισθητική;
Π.Α.: Από την αρχαία ακόμη Ελλάδα, η τέχνη και η αισθητική ήταν σε υψηλό βάθρο στις ζωές των Ελλήνων. Πιστεύω ότι είμαστε ένας λαός με κουλτούρα και καλαισθησία.
Β.Π.: Η τέχνη είναι τελικά για λίγους ή για πολλούς;
Π.Α.: Η τέχνη είναι σίγουρα για όλους, γιατί να είναι μόνο για λίγους; Δεν αποτελεί είδος πολυτελείας, όλοι μπορούν να τη νιώσουν και να την αγγίξουν, απλά ο καθένας από εμάς την αντιλαμβάνεται με διαφορετικό τρόπο, ανάλογα με τις καταβολές και τα πιστεύω του.
Β.Π.: Τι κάνει η ΠέλαΑτματζίδουόταν δεν γράφει;
Π.Α.: Περνάει ποιοτικό χρόνο με την οικογένειά της και διαβάζει, τόσο τα επιστημονικά βιβλία της Νομικής, όσο και λογοτεχνικά συγγράμματα. Επίσης, της αρέσει ν’ ασχολείται με τα κοινά και να ταξιδεύει.
Β.Π.: Στις δημοτικές εκλογές του Οκτωβρίου συμπορεύεστε ως σύμβουλος με τον υποψήφιο δήμαρχο Καλαμαριάς Χρήστο Βάρδα και την παράταξη «Πρωτοπόρα Δυναμική Καλαμαριά». Θα θέλατε να μας μιλήσετε για αυτό το νέο σας εγχείρημα στα κοινά και τη συνεργασία σας με τον κύριο Βάρδα;
Π.Α.: Τον κύριο Βάρδα τυχαίνει να τον γνωρίζω χρόνια και συμπορεύομαι μαζί του γιατί στο πρόσωπό του βλέπω έναν άνθρωπο με ήθος, ικανότητες και τεχνογνωσία, αποτελεσματικό στο να δίνει λύσεις. Είναι η πρώτη φορά που ασχολούμαι επισήμως με τα κοινά και έχω πείσμα, σαν στοιχείο του χαρακτήρα μου και όρεξη για προσφορά. Εγώ και η Παράταξη στην οποία ανήκω, η «ΠρωτοπόραΔυναμική Καλαμαριά», οραματιζόμαστε την Καλαμαριά ως έναν τόπο οικονομικής, τουριστικής, πολιτιστικής και αθλητικής ανάπτυξης, μια ασφαλή, βιώσιμη και οικολογική πόλη, όπου τον πρώτο λόγο θα έχει ο Δημότης.
Β.Π.: Υπάρχει η άποψη ότι η εξουσία φθείρει και αλλάζει τους ανθρώπους που την κατέχουν. Εσείς που ασχολείστε με τα κοινά, συμφωνείτε με αυτό;
Π.Α.: Και συμφωνώ και διαφωνώ. Πιστεύω ότι η εξουσία , όχι μόνον η πολιτική, αλλά και η κάθε είδους εξουσία, εφόσον εμπεριέχει το στοιχείο της κυριαρχίας, έχει την ικανότητα να φθείρει τους ανθρώπους που δε μπορούν να τη διαχειριστούν. Αν όμως είσαι συνεπής στα πιστεύω σου και υπηρετείς τις αρχές της δικαιοσύνης και της διαφάνειας, δεν θ’ αλλάξεις, δε θ’ αλλοτριωθείς.
Β.Π.: Κλείνοντας, πιστεύετε ότι η αλλοτρίωση των ανθρώπων που έχουν τα ηνία της εξουσίας οφείλεται στην εγγενή αδυναμία τους ή όλοι ανεξαίρετα είναι ευάλωτοι σε αυτήν;
Π.Α.: Πιστεύω ότι όλοι οι άνθρωποι είναι, έως έναν βαθμό, από τη φύση τους ευάλωτοι στην εξουσία. Από εκεί και πέρα όμως η αλλοτρίωση ενός ανθρώπου από την εξουσία έχει να κάνει με την εγγενή του αδυναμία και με τις αξίες και τα ιδανικά που υπηρετεί στη ζωή του.
