Μιλάει στην Αντιγόνη Πόμμερ και στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΝΩΜΗ η συγγραφέας Μαίρη Χαρπαντίδου
Η Μαίρη Χαρπαντίδου είναι μία πρωτοεμφανιζόμενη συγγραφέας αλλά πολλά υποσχόμενη για τους λάτρεις της αστυνομικής λογοτεχνίας. Το βιβλίο της «Έγκλημα στο Διαβολονήσι» είναι η πρώτη ατομική της έκδοση. Ακολουθώντας τα χνάρια των καλών κλασικών μυθιστορημάτων του είδους, καταφέρνει να μας κάνει να γυρίζουμε τη μία σελίδα μετά την άλλη. Οι ρεαλιστικές της περιγραφές θυμίζουν κινηματογραφική ταινία. Είναι γεμάτο ανατροπές και εκπλήξεις και δεν μας αφήνει μέχρι το τέλος να υποθέσουμε ποιος είναι ο ένοχος.
–Μαίρη το «Έγκλημα στο Διαβολονήσι» είναι το πρώτο ατομικό σου μυθιστόρημα. Πες μου την πηγή της έμπνευσής σου;
Ξεκινάς με δύσκολη ερώτηση. Δεν θα έλεγα ότι κάποιο συγκεκριμένο γεγονός ή πρόσωπο αποτέλεσε την πηγή της έμπνευσης μου. Ανέκαθεν μου κινούσε το ενδιαφέρον η ψυχοπαθολογία της ανθρώπινης συμπεριφοράς και τι είναι αυτό που ωθεί κάποιον να περάσει την κόκκινη γραμμή και να γίνει δολοφόνος. Όταν είδα τη σειρά Mindhunter και διάβασα το βιβλίο «Στο Μυαλό των Σίριαλ Κίλερς» άρχισα να διαβάζω και να ψάχνω περισσότερα για αυτό το θέμα και μέσα από αυτή τη διαδικασία γεννήθηκε το μυθιστόρημα που κρατάτε στα χέρια σας.
–Ποιος είναι ο πρωταγωνιστής σου και τι στόχο έχει;
Ο πρωταγωνιστής είναι ο Αστυνόμος Α΄ Πολύκαρπος Ηλιάδης και τι άλλο στόχο θα είχε ένας αστυνομικός από το να πιάσει τον «κακό». Βέβαια, ο Ηλιάδης δεν είναι σαν το μέσο αστυνομικό, οπότε, θα έλεγα, ότι στόχος του εκτός από τη σύλληψη είναι να διεισδύσει στο μυαλό του δολοφόνου, να καταλάβει το «γιατί» πίσω από τις πράξεις του.
–Πες μου μια λέξη μόνο για τον πρωταγωνιστή σας.
Αντισυμβατικός.
–Μίλησέ μου για την υπόθεση.
Η ιστορία διαδραματίζεται σε κάποιο νησί του Αργοσαρωνικού, όπου ο Αστυνόμος Ηλιάδης απολαμβάνει, μετά από πολύ καιρό, το ελληνικό καλοκαίρι μαζί με την οικογένεια του. Η κατάσταση, όμως, θα ανατραπεί απρόσμενα, όταν ο μουγκό-Θόδωρος, ένας αυτιστικός μεσήλικας, θα ανακαλύψει τυχαία το πτώμα του Αμερικανού Στιβ Τζόουνς στην ακατοίκητη βραχονησίδα Διαβολονήσι. Το ιατροδικαστικό πόρισμα μιλάει για θάνατο από φυσικά αίτια. Τα σημάδια, όμως, στο σώμα του πτώματος κάνουν λόγο για ένα έγκλημα που αποτελεί προσωπική υπόθεση. Τα ερωτήματα πιεστικά… Ποιος κερδίζει από το θάνατο του Στιβ Τζόουνς, του πλούσιου και ισχυρού διευθυντή ενός εξέχοντος ιδιωτικού Λυκείου; Το άμεσο περιβάλλον του μπαίνει στο μικροσκόπιο των ερευνών, αλλά τα αποτελέσματα επιφυλάσσουν εκπλήξεις, αφού τα στοιχεία «δείχνουν» ως δολοφόνο τον άνθρωπο που ούτε το κίνητρο, αλλά ούτε και την ικανότητα είχε να διαπράξει το συγκεκριμένο έγκλημα. Ο Ηλιάδης δεν αργεί να συνειδητοποιήσει ότι αυτός που αναζητά δεν είναι ένας οποιοσδήποτε δολοφόνος, αλλά ένας μαιτρ της παραπλάνησης και της εξαπάτησης, που σίγουρα δεν έχει σκοτώσει μόνο μία φορά. Με τη βοήθεια της αρχιφύλακα Μάρας Αλεξιάδη, ιδιοφυΐα στους υπολογιστές και «alterego» του, του φιλόδοξου Υπαστυνόμου Β’ της Ασφάλειας Πειραιά, Κωνσταντίνου Μαθιουδάκη, αλλά και του Ανδρέα Φωτάκη, παλιού συμφοιτητή του και διοικητή του τοπικού αστυνομικού τμήματος, ο Ηλιάδης θα αναλάβει να ξετυλίξει το κουβάρι της ιστορίας όλων των εμπλεκομένων. Κουβάρι που εξυφαίνει παλιές οικογενειακές ιστορίες, μυστικά και σχέσεις που έμειναν για χρόνια κρυμμένες, αλλά και πτώματα που ο δολοφόνος προσπάθησε απεγνωσμένα να κρύψει.
–Το μυθιστόρημά σου ανήκει στο είδος του μυστηρίου. Αν έπρεπε να γράψεις κάποιο άλλο είδος ποιο θα επέλεγες και γιατί;
Αν διάλεγα κάτι άλλο, σίγουρα θα ήταν φαντασίας, και μάλιστα επικής φαντασίας, αφού αγαπώ ιδιαίτερα τα παραμύθια.
–Πότε κατάλαβες πως είχες κλίση για τη συγγραφή;
Από μικρό παιδί σκάρωνα ιστορίες μέσα στο κεφάλι μου. Διάβαζα πολύ κι έπειτα έπαιρνα τις ιστορίες αυτές και τις άλλαζα, άλλαζα τα γεγονότα ή το τέλος τους. Ποτέ, όμως, δεν τις έγραφα στο χαρτί. Το 2011 μου ζήτησαν να γράψω ένα χριστουγεννιάτικο παραμύθι για μια γιορτή που θα συμμετείχε ο γιος μου και θα διαβαζόταν στα παιδιά. Όταν άκουσα την ιστορία μου να τη διαβάζουν στο κοινό, ήταν σαν να «ξεκλείδωσε» κάτι μέσα μου και ήξερα ότι ήρθε η ώρα να βάλω τις ιστορίες στο χαρτί.
–Ποιες ώρες γράφεις;
Μου αρέσει να γράφω το πρωί ή το απόγευμα, γιατί συνήθως είμαι πιο ξεκούραστη.
–Έχεις συμμετάσχει και σε συλλογικά έργα. Θέλεις να μας μιλήσεις γι’ αυτά;
Ναι, έχω συμμετάσχει στο συλλογικό έργο 12 Ερωτικά Εγκλήματα Αναζητούν Δολοφόνο, των εκδόσεων Πηγή, με το αστυνομικό διήγημα «Ο Κύβος Ερρίφθη» και στο συλλογικό βιβλίο «Αναζητώντας μια Άλλη Γη» με το διήγημα επιστημονικής φαντασίας «TerraIncognita».
–Τι σε γοητεύει στη συγγραφή;
Στη συγγραφή με συναρπάζει η δημιουργία των χαρακτήρων, ότι μπορείς να φτιάξεις ανθρώπους, προσωπικότητες ολοκληρωμένες, ήρωες και αντι-ήρωες. Και οι χαρακτήρες αυτοί παίρνουν ζωή, τους μιλάς, ζεις μαζί τους, μπαίνεις στον ψυχισμό τους, που μπορεί να είναι πολύ διαφορετικός από το δικό σου. Η συγγραφή είναι, θα έλεγα, μια διατριβή πάνω στην ανθρώπινη συμπεριφορά και δράση και αυτό για μένα είναι το πλέον γοητευτικό στοιχείο.
–Ποιος είναι ο αγαπημένος σου Έλληνας/Ελληνίδα συγγραφέας;
Από τους συγγραφείς αστυνομικής λογοτεχνίας, το είδος που διαβάζω κατά κύριο λόγο, θα έλεγα ο Βαγγέλης Γιαννίσης. Τα μυθιστορήματα του έχουν έναν αέρα σκανδιναβικής αστυνομικής λογοτεχνίας κι, επίσης, λάτρεψα αστυνόμο-ήρωα του, τον Άντερς Οικονομίδη.
–Ποιος είναι ο αγαπημένος σου ξένος συγγραφέας;
Από τους ξένους του είδους είναι πολλοί αυτοί που μου αρέσουν, αλλά ένα κλικ παραπάνω θα έλεγα τη MoHayder. Παρά το γεγονός ότι τα μυθιστορήματα της είναι αρκετά σκληρά, η πλοκή τους είναι γρήγορη και με αρκετό σασπένς.
–Ποιον συγγραφέα θα ήθελες να γνωρίσεις;
Θα ήθελα να γνωρίσω τους Τζον Ντάγκλας και Μαρκ Όλσεϊκερ οι οποίοι υπογράφουν το βιβλίο που προανέφερα Στο Μυαλό των Σίριαλ Κίλερς. Για την ιστορία να πούμε ότι ο Τζον Ντάγκλας, ειδικός πράκτορας και επικεφαλής της Βοηθητικής Μονάδας Έρευνας του FBI, είναι ο θεμελιωτής της μεθόδου criminalprofiling, η οποία βασίζεται στην ψυχολογία, την ενδελεχή παρατήρηση, αλλά και το «κυνηγετικό» ένστικτο του αστυνομικού.
–Περίγραψέ μου τα συναισθήματά σου όταν πήρες στα χέρια σας το πρώτο σου βιβλίο.
Ειλικρινά δεν υπάρχουν λόγια, ήταν κάτι ανάμεσα σε σοκ, χαρά, συγκίνηση και ένα μεγάλο «επιτέλους, τα κατάφερες» που έπαιζε σε λούπα στο μυαλό μου.
–Πού το έχεις αφιερώσει και γιατί;
Δεν θα βρείτε κάποια ιδιαίτερη αφιέρωση στα credits του βιβλίου, αλλά η πρώτη μου προσωπική δουλειά είναι αφιερωμένη στην οικογένεια μου και σε όλες και όλους που πίστεψαν σε μένα και που, χωρίς καν να το γνωρίζουν, έγιναν έμπνευση και κίνητρο για να συνεχίσω το δρόμο της συγγραφής.
–Έχεις παρακολουθήσει μαθήματα λογοτεχνίας. Πιστεύεις πως βοήθησαν στην εξέλιξή σου;
Τα μαθήματα δημιουργικής γραφής που παρακολούθησα στο εργαστήρι TabulaRasa μου άνοιξαν το δρόμο στον κόσμο της συγγραφής και τον κύκλο των συγγραφέων. Γνωρίστηκα με αξιόλογα άτομα, μοιραστήκαμε σκέψεις, εμπειρίες, γραφές. Καρπός αυτής της σχέσης υπήρξε το συλλογικό έργο 12 Ερωτικά Εγκλήματα Αναζητούν Δολοφόνο, μέσα από το οποίο είχα τη δυνατότητα να δω τη δουλειά μου τυπωμένη για πρώτη φορά.
ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ
–Τι ήθελες να γίνεις όταν ήσουν μικρή;
Α, μάλιστα. Ήθελα να γίνω πολλά πράγματα, γιατρός, δικηγόρος, δασκάλα, αεροσυνοδός, συγγραφέας ατελείωτη η λίστα. Νομίζω, όμως, ότι αυτό στο οποίο επανερχόμουν ξανά και ξανά ήταν καθηγήτρια Αγγλικών, γιατί μου άρεσαν πολύ τα αγγλικά.
–Με μια λέξη, ποια είναι η Μαίρη Χαρπαντίδου;
Όντως πρέπει να απαντήσω με μια λέξη;; Χμμμ.. Τότε θα πω, γρίφος ή μήπως να πω Δίδυμος; Δεν ξέρω, ειλικρινά, ποιο από τα δύο θα βοηθήσει καλύτερα τους αναγνώστες. Χαχαχα
–Το προτέρημά σου.
Νομίζω το μεγαλύτερο προτέρημα μου είναι η ενσυναίσθηση. Μπορώ εύκολα να μπω στα παπούτσια του άλλου, κάτι που με βοηθάει απίστευτα στη δουλειά μου ως εκπαιδευτικός.
–Το ελάττωμά σου.
Δεν μπορώ να αντισταθώ στα γλυκά. Πλάκα κάνω. Θα έλεγα η τελειομανία μου. Θέλω να δίνω τον καλύτερο μου εαυτό σε ό,τι κι αν κάνω, με αποτέλεσμα να «υποφέρω» τόσο η ίδια, όσο και οι δικοί μου άνθρωποι.
–Τι μουσική ακούς;
Ακούω κυρίως ξένη μουσική, ροκ, hip-hop και RNB (RhythmandBlues), αλλά μου αρέσει και η έντεχνη ελληνική.
–Τι ταινίες σου αρέσουν;
Εννοείται οι αστυνομικές, αλλά και τα ψυχολογικά θρίλερ και τρόμου.
–Πώς είναι μια συνηθισμένη μέρα σας.
Όπως οι περισσότεροι άνθρωποι δουλειά, σπίτι και υποχρεώσεις.Όταν ξεκλέβω λίγο χρόνο τις καθημερινές τα απογεύματα γράφω ή πάω στο γυμναστήριο.
–Πιστεύεις στη φιλία;
Ναι, πιστεύω, αν και η πραγματική φιλία είναι δώρο και μάλιστα πολύ σπάνιο και ακριβό.
–Πιστεύεις στον έρωτα;
Φυσικά! Το να ζεις με νόημα και ουσία σημαίνει να είσαι ερωτευμένος.
-Πες μου κάτι ακραίο που έχεις κάνει.
Γενικά δεν είμαι του ακραίου και δεν ρισκάρω εύκολα, όποτε το πιο ακραίο που έχω κάνει είναι τα τατουάζ μου.
–Πες μου κάτι ακραίο που δεν έκανες.
Δεν έχω κάνει κανένα extremesport.
–Τι σε θυμώνει;
Με θυμώνει η έλλειψη ανθρωπιάς και ενσυναίσθησης. Θεωρώ ότι είναι η ρίζα των δεινών μιας κοινωνίας.
–Τι σε ηρεμεί;
Με ηρεμεί το διάβασμα, η θέα της θάλασσας και η αγκαλιά των αγαπημένων μου.
