Γράφει ο Σπύρος Νεραϊδιώτης*.
Κατά το 1920 μια κοπέλα από την Κωνσταντινούπολη ερωτεύτηκε έναν νέο από την Πρέβεζα. Ο νέος ίσως έκλεψε την κοπέλα γι’ αυτό και ο γάμος έγινε στην Πρέβεζα, με όλα τα έθιμα της εποχής εκείνης. Στο γαμήλιο γλέντι η νύφη δεν ήξερε να χορέψει κανένα χορό, γιατί δεν γνώριζε τα τραγούδια και τους ρυθμούς της περιοχής. Είπε τότε στα όργανα να τραγουδήσει η ίδια και να χορέψει ένα τραγούδι από την πατρίδας της και οι οργανοπαίχτες να συνοδεύουν πάνω στη μελωδία και το ρυθμό του τραγουδιού. Έτσι και έγινε. Η νύφη χόρευε και τραγουδούσε και οι οργανοπαίχτες συνόδευαν στο ρυθμό του τραγουδιού:
Σαν τα μάρμαρα της Πόλης, που ’ναι στην Αγιά-Σοφιά,
έτσι τα ’χεις ταιριασμένα μάτια, φρύδια και μαλλιά.
Αποφάσισα να γίνω στην Αγιά-Σοφιά κουπές,
να ’ρχονται να προσκυνούνε Τουρκοπούλες και Ρωμιές.
Σαν την μαρμαροκολόνα στέκεις μες στην εκκλησιά
και ζουρλαίνεις και τρελαίνεις των μανάδων τα παιδιά.
Τελειώνοντας η νύφη το χορό, άρεσε τόσο πολύ στους οργανοπαίχτες καθώς και όλους τους καλεσμένους ο γρήγορος ρυθμός και τα λόγια του τραγουδιού που ονόμασαν το χορό Φυσούνι, από το φύσημα του αέρα που φυσάει στην περιοχή, επειδή ο χορός είναι γρήγορος, σε αντίθεση με τους χορούς της Ηπείρου, που είναι αργοί.
Τραγούδι της αγάπης, σε 9σημο ρυθμό, που χορεύεται με ιδιότυπα βήματα στην Πρέβεζα. Έλκει την καταγωγή του από την Πόλη, όπως μαρτυρούν τα λόγια του τραγουδιού και ο ρυθμός της μουσικής. Γι’ αυτό λέγεται και καρσιλαμάς. Αναφέρεται στην όμορφη κοπέλα της Πόλης που τα μάτια, τα φρύδια και τα μαλλιά της είναι ταιριασμένα με τα σπάνια και μεγάλης αξίας μάρμαρα της Αγια-Σοφιάς. Η κορμοστασιά της είναι σαν μαρμάρινη κολόνα, που είναι έργο τέχνης του μεγάλου αριστουργηματικού ναού «της του Θεού Σοφίας». Η δε παρουσία της τρελαίνει όλα τα παιδιά της ηλικίας της. Τραγούδι που υμνεί τη γυναίκα με τα κάλλη της και τα χαρίσματά της.
*ο Σπύρος Νεραϊδιώτης είναι
χοροδιδάσκαλος, λαογράφος,
τηλεοπτικός παραγωγός –
τα κείμενα είναι από το βιβλίο του
ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ ΤΩΝ ΤΖΟΥΜΕΡΚΩΝ
